6 μιούζικαλ αυστηρώς κατάλληλα διά ενηλίκους

Αρκετά με την Disney, αρκετά με την Mary Poppins και τις ρομαντικές ιστορίες τύπου West Side Story, αρκετά με τα μιούζικαλ που θυμίζουν -ή καλύτερα έχουν εμπνεύσει- Δαλιανίδη, σε ξενόγλωσση έκδοση. Οι σκοτεινοί καιροί, στα χρόνια του κορωνοϊού, ζητούν “σκοτεινές” λύσεις, αλλά όχι πένθιμες. Τι καλύτερο λοιπόν από ένα μιούζικαλ για βραδινή συντροφιά, ώστε να σας τονώσει το ηθικό; Ακολουθεί λοιπόν μια λίστα με 6 αγαπημένα μιούζικαλ, αυστηρά ακατάλληλα για ανηλίκους.

Τα δολοφονικά
1. Sweeney Todd; the demon barber of Fleet Street

Το ενήλικο στοιχείο: οι φόνοι

Ένα από τα πιο κλασικά μιούζικαλ του Broadway, ήρθε στις μεγάλες οθόνες το 2007, διά χειρός Tim Burton, με τον Johnny Depp στον ομότιτλο ρόλο, την θεσπέσια Helena Bonnam Carter στον ρόλο της σκοτεινής φουρνάρισσας Mrs Lovett, τον Alan Rickman ως τον διεφθαρμένο δικαστή Turpin και τον Sacha Baron Cohen, ως τον κουρέα-ανταγωνιστή Pirelli. Βασισμένο στο Μαργαριταρένιο Περιδέραιο του Τόμας Πρέκετ Πρεστ, το έργο που μεταφέρθηκε πρώτα στο σανίδι από τον S. Sondheim (για τους γνώστες), αφηγείται την ιστορία του Benjamin Baker, κατά κόσμον Sweeney Todd, o οποίος γυρνώντας από μια άδικη καταδίκη του, ανοίγει ένα κουρείο ώστε να πράξει τις αμαρτωλές πράξεις του, με τη σύμπραξη της κυρίας Lovett. Αιματηρό και σκοτεινό, το Sweeney Todd, θα σας προσφέρει μερικά τραγούδια που θα σας στοιχειώσουν.

2. Chicago

Το ενήλικο στοιχείο: φόνοι και φυλακή

Εκτός αν ζείτε κάτω από κάποια πέτρα, κάποια στιγμή στη ζωή σας, λογικά έχετε ακούσει για ένα από τα μακροβιότερα μιούζικαλ που έχουν παίξει ποτέ στο σανίδι του Broadway. Όταν το 2002, ο Rob Marshall αποφάσισε να το κάνει προσιτό σε όλους μέσα από τον κοντινό τους κινηματογράφο, όχι απλά επιστράτευσε τις Catherine Zeta-Jones, την Renée Zellweger (και τις φωνάρες τους), τον Richard Gere, τον John C. Reilly και την Queen Latifah, αλλά μάζεψε και ένα σωρό βραβεία, μεταξύ των οποίων το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Στη βασισμένη από την παράσταση στην οποία έχει βάλει την υπογραφή του ο μαιτρ του είδους Bob Fosse μαζί με τον John Kander, βλέπουμε την αντιζηλία δύο γυναικών-δολοφόνων που έχουν καταδικαστεί σε θάνατο, με στόχο τη δημοσιότητα, τη φήμη, τη δόξα και την προσοχή ενός φαντασμένου δικηγόρου. Απλά ένα all-time classic.

Τα “πονηρά”
3. Moulin Rouge!

Το ενήλικο στοιχείο: το καμπαρέ

Φυσικά σπατάλησα πολλή ώρα, προσπαθώντας θέσω κόσμια το ότι η πρωταγωνίστρια είναι συνοδός πολυτελείας (κοινώς ολίγον τι ιερόδουλη). Ακολουθώντας την αντίστροφη πορεία από τα παραπάνω έργα, το Moulin Rouge! πρώτα πήγε στο σινεμά και στην πορεία μεταφέρθηκε στο θεατρικό σανίδι. Ένα μιούζικαλ, που ενδέχεται να σιγοτραγουδάτε τα τραγούδια του από την πρώτη προβολή κιόλας, αφού είναι όλα διασκευές ήδη γνωστών τραγουδιών, πέρα από πλούσια χρώματα (χάρη στην σκηνοθεσία του Baz Luhrmann) διαθέτει καταπληκτικές ερμηνείες από τους Nicole Kidman και Ewan McGregor, που ομολογουμένως και από φωνή δεν πάνε πίσω. Βλέπουμε, εδώ, την ιστορία ενός μποέμ ποιητή που ερωτεύεται μία συνοδό και ηθοποιό στο Moulin Rouge, την οποία διεκδικεί και ένας ζηλόφθων δούκας. Διασκεδαστικό αλλά και “θλιμμένο”, μια προβολή του Moulin Rouge! αποτελεί κυριολεκτικά ένα roller-coaster συναισθημάτων.

4. Cabaret

Το ενήλικο στοιχείο: όντως τώρα;

Άλλο ένα απόλυτα κλασικό μιούζικαλ, το Cabaret είναι ό,τι ακριβώς φανερώνει το όνομα του αλλά και τόσα παραπάνω. Η ταινία, η οποία και βασίστηκε στο ομώνυμο θεατρικό του Broadway του John Kander, αποτελεί την πιο εμβληματική δουλειά του Bob Fosse και έχει μερικά από τα πιο ευρέως γνωστά τραγούδια του μουσικού θεάτρου και κινηματογράφου, με μία Liza Minelli να δίνει πραγματικά ρέστα ως ηθοποιός/ τραγουδίστρια/ χορεύτρια αλλά και έναν εξαιρετικό και γενικά υποτιμημένο Joel Grey. H ταινία κατάφερε να αποσπάσει 8 Όσκαρ και να εδραιωθεί στο πάνθεον των κλασικών ταινιών ήδη από τη δεκαετία του 70. Η πρωταγωνίστρια, καμπαρετζού σε ένα κλαμπ στο Βερολίνο κατά τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, ερωτεύεται παράλληλα δύο άντρες, ενώ το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Κόμμα ανέρχεται στην εξουσία. Ωμό, προοδευτικό, απίστευτα διασκεδαστικό και ίσως ολίγον τι πολιτικό, το Καμπαρέ δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένα δίωρο σωστά σπαταλημένο.

Τα LGBTQ
5. Rocky Horror Picture Show

Το (όχι και τόσο) ενήλικο στοιχείο: o τρόμος και ο Frank ‘n’ Furter

Προσωπικά, δεν θα το ενέτασσα τόσο στα ενήλικα μιούζικαλ, άλλωστε στις ΗΠΑ είναι η στάνταρ Halloween ταινία για κάθε σπιτικό. Αυτό που ξεκίνησε σαν μια θεατρική παρωδία των B-movies του ’60 και σαν φόρος τιμής στην επιστημονική φαντασία, στο Λονδίνο το 1973, έγινε μια ταινία-φαινόμενο (και μάλιστα η μόνη που δεν έχει σταματήσει να προβάλλεται ποτέ στο σινεμά από το 1975), ένα κλασικό cult διαμάντι και ένας “εορτασμός της διαφορετικότητας και της σεξουαλικής απελευθέρωσης”, κατά τον δημιουργό του Richard O’ Brien. Με τον Tim Curry (ναι, τον τρομακτικό κλόουν από το ορίτζιναλ It) στο τιμόνι και νεότατη Susan Sarandon στη θέση του συνοδηγού, ετοιμαστείτε για μια “απελευθερωτική εμπειρία”. Είστε λοιπόν όλοι καλεσμένοι στην περιπέτεια ενός ζευγαριού νέων, οι οποίοι, μετά από μια βλάβη του αυτοκινήτου τους, αναζητούν καταφύγιο στην έπαυλη του -ημιτρέλου/ τραβεστί από την τρανσέξουαλ Τρανσυλβανία, όπως μας λέει και ο ίδιος- Frank ‘n’ Furter. Cult μέχρι το κόκκαλο, υπέροχο ακόμα παραπέρα, το Rocky Horror Picture Show θα σας μαγέψει.

6. Hedwig and the Angry Inch

Το ενήλικο στοιχείο: το σεξουαλικό περιεχόμενο

Για μένα όχι και τόσο ενήλικο, αλλά για τους ειδήμονες όντως ενήλικο, το Hedwig and the Angry Inch είναι το λιγότερο δημοφιλές της λίστας, ένα γνήσιο off- Broadway τέκνο και μια από τις πρώτες ταινίες που καταπιάστηκαν με το θέμα των non-binary ατόμων. Βασισμένο στο θεατρικό έργο του Stephen Trask, και με έναν εξαιρετικό John Cameron Mitchell στον ομώνυμο ρόλο του Hedwig, αναλύει την ιστορία ενός transgender πανκ κοριτσιού από το Ανατολικό Βερολίνο που κάνει τουρ με το συγκρότημα της στις ΗΠΑ, ενώ ο συνεργάτης της και εραστής της Tommy, την προδίδει και της κλέβει τα τραγούδια. Με ένα μουσικό backgroung, βαθιά επηρεασμένο από την glam rock του ’70, έχει τα δύο απαραίτητα στοιχεία για να είναι σε αυτή τη λίστα: cult ψυχή και καλή μουσική.

Όπως και αν έχει, μπορείτε να διαλέξετε οποιοδήποτε από τα παραπάνω μιούζικαλ ή ακόμα και αυτά που δεν υπάρχουν στην λίστα, ώστε να περάσετε ευχάριστα τον “καραντινάτο” καιρό σας. Εκτός από το Cats. Σοβαρά όχι το Cats.

Κείμενο: Κλειώ Κατσιμίχα (Lavart)

Πηγή Φωτογραφίας 

➔ Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις και όλα τα πιο πρόσφατα άρθρα της Lavart στο lavart.gr

Κοινοποίηση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ