Τόπος: μία πόλη στις όχθες του ποταμού, η «Ρίο ντε λα Κάποια». Χρόνος, λίγες πρωινές δροσερές στάλες. Εκεί, κάτω από μια γέφυρα και μέσα στο πολυτελές αμάξι του βρίσκεται ο «Οιοσδήποτε» ήρωας. Πλησιάζοντας όλο και πιο κοντά βλέπουμε πως ο κ. Οιοσδήποτε είναι συμπαθής. Είναι συμπαθής γιατί είναι αλλόκοτος, επειδή μια μέρα κάτι ονειρεύτηκε αλλά δε λογάριασε καλά. Ή γιατί ποτέ δεν απαλλάχτηκε από τα ριζικά και βιώματα του παρελθόντος που -ακόμα- κουβαλά στην πλάτη του. Μας είναι συμπαθής επειδή γνωρίζουμε καλά τις συνήθειες του, τις ελπίδες, τους φόβους του.

Κανένα διήγημα δεν εξετάζει ήρωες σε χαλαρότητα ή ήρωες σε ήπια κατάσταση. Αντίθετα. Μελετά ζωές που «παίζονται στα ζάρια», ήρωες με ισχυρά «θέλω» που συναντούν δυσκολίες ή βρίσκονται σε σύγχυση ή σύγκρουση.

Αν παραλληλίζαμε την συγγραφή με την εργασία οποιουδήποτε άλλου δημιουργού που χρησιμοποιεί εργαλεία, τότε η τέχνη της συγγραφής είναι μια «εργαλειοθήκη» που μέσα το βαλιτσάκι της περιέχει μια σειρά λογικών βημάτων ή αλλιώς, ένα οπλοστάσιο ιδεών.

Κι έπειτα, στην πόλη «Ρίο ντε λα Κάποια» μια μέρα ξαφνικά, έρχεται να ξεχυθεί το συσσωρευμένο πυρ στο μυαλό του πρωταγωνιστή. Ίσως έφταιξε μια δράση του ή ένα ξεστράτισμα στη ζωή του, όμως κάτι οδηγεί στην έκρηξη, στην κρίσιμη στιγμή…

Σε μια ιστορία μεταφέρονται εμπειρίες, διδαχές, ξεγυμνώνονται οι «μεταμορφώσεις» και οι αλλαγές που έχει υποστεί ο ήρωας. Ο κ. Οιοσδήποτε πρέπει να υποστεί αλλαγές μέσα του -ή έξω του- και από κάμπια να μεταμορφωθεί σε πεταλούδα. Ένα διήγημα είναι ένα «παιχνίδι» που ποτέ δε λήγει ισόπαλα και ο πρωταγωνιστής του, πάντα κάτι κερδίζει και κάτι χάνει …

Και ο συγγραφέας; Ποιες είναι οι δικές του «προϋποθέσεις» και θεμέλια;

Γράφει γιατί δε μπορεί να κάνει αλλιώς; Γιατί είναι κοινωνικά απομονωμένος;

Ή μήπως έχει την πένα του για όπλο και μάχεται τα «κακώς κείμενα»;

Αν κατά-γραφει τα βιώματα, τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις εμπειρίες του γιατί αυτό του δίνει ικανοποίηση και δεν σκοπεύει να τα «εκθέσει», να τα ανασύρει από το συρτάρι του ή να διεκδικήσει κάτι περισσότερο από αυτό, τότε το θέμα λήγει εδώ. Εάν από την άλλη συνειδητά καλλιεργεί τέχνη τότε υπεισέρχεται σε αυτό το –δίχως οίκτο!- παιχνίδι της συγγραφής.

Το παρακάτω απόσπασμα του Τζακ Λόντον ρίχνει λίγο φως στην «εργαλειοθήκη» του νέου συγγραφέα για αυτό το δύσκολο και ανελέητο παιχνίδι που ονομάζεται «η τέχνη της συγγραφής της περιπέτειας» ή αλλιώς, η «περιπέτεια της τέχνης της συγγραφής»….

«….Πείτε μου λοιπόν, εσείς, οι νέοι συγγραφείς έχετε πραγματικά κάτι να πείτε ή απλά νομίζετε πως έχετε κάτι να πείτε; Αν όντως έχετε, δε σας εμποδίζει τίποτα να το πείτε. Αν είστε ικανός να έχετε σκέψεις που θα αγαπούσε ο κόσμος να τις ακούει και τις συλλάβετε καθαρά, τότε θα τις εκφράσετε καθαρά. Αν οι σκέψεις σας αξίζουν, τα γραπτά σας επίσης θα αξίζουν.

Αν όμως η έκφρασή σας είναι αδύναμη, αν η σκέψη σας είναι αδύναμη και περιορισμένη, τότε είναι γιατί είστε και εσείς περιορισμένος. Αν οι ιδέες σας είναι συγκεχυμένες και μπερδεμένες, πώς να ελπίζετε ότι θα τις εκθέσετε με σαφήνεια; Αν οι γνώσεις σας έχουν χάσματα και ακαταστασία πως αυτό που θα πείτε μπορεί να είναι ευρύ και λογικό; Πως μπορείτε λοιπόν να είστε “εσείς ο ίδιος” στα γραπτά σας και να έχετε κάτι καινούργιο να προτείνετε στον κορεσμένο κόσμο;

Το μόνο μέσο που αναγνωρίζω για να αποκτήσετε αυτή την ικανότητα είναι να την αντλήσετε αναζητώντας γνώσεις απο την πνευματική καλλιέργεια του κόσμου…..να βάλετε το χέρι στον ενδόμυχο παλμό των πραγμάτων. Να καταλάβετε τα χαρακτηριστικά και τις φάσεις μιας οποιασδήποτε κίνησης, το πνεύμα και τις αντιλήψεις που ωθούν τα άτομα και τους λαούς. ..Όμως, θα αντιτείνετε, σε τι μπορεί όλο αυτό να μου φανεί χρήσιμο για την σύνθεση ενός μυθιστορήματος ή ποιήματος; Κι όμως, ναι, ίσως όχι με άμεσο τρόπο αλλά με μια λεπτή αντίδραση, θα πλατύνουν οι γνώσεις και οι σκέψεις σας, θα μακρύνουν τα όρια του πεδίου ενέργειάς σας. Θα διαμορφώσουν τέλος τη φιλοσοφία σας που δε θα μοιάζει με τη φιλοσοφία κανενός άλλου ανθρώπου! Θα σας επιβάλλουν έτσι να σκέφτεστε πρωτότυπα. Κι αν πάλι, δε μπορείτε να βρείτε το χρόνο για να το κάνετε, επιτρέψτε μου να σας πω, πως και ο κόσμος δε θα βρει το χρόνο να σας διαβάσει ….» (Tζάκ Λόντον)

Στη πόλη «Ρίο ντε λα Κάποια» ο συγγραφέας ρίχνει πια δόσεις σκοταδιού και τέλους. Εκεί κάτω από μια γέφυρα και μέσα στο πολυτελές αμάξι του ο ήρωας «Οιοσδήποτε» έχει πια αλλάξει για πάντα.

Κείμενο: Πηνελόπη Χριστοπούλου (Lavart)

Πηγές φωτογραφιών: 1, 2, 3

Κοινοποίηση:

Σχόλια

No more articles
X
Donna Summer: Η Ζωή Της Γίνεται Musical

Close