Η Marguerite Duras γράφει σαν άνθρωπος που έχει καεί και δεν προσποιείται ότι ζεσταίνεται απλώς.
Για εκείνη ο έρωτας δεν είναι σχέση, δεν είναι φύλο, δεν είναι αφήγηση με αρχή και τέλος. Είναι επιθυμία μια δύναμη που δεν εξαντλείται στο σώμα και δεν κατευνάζεται με πράξεις. Κάτι που υπάρχει πριν και μετά από όλα. Κάτι που δεν σου ανήκει, αλλά σε διαπερνά.
Η εμπειρία της εκκεντρική, εκτός κανόνων δεν γίνεται εξομολόγηση για να συγκινήσει. Η συνάντηση με τον Κινέζο εραστή δεν λειτουργεί ως ρομαντικό επεισόδιο, αλλά ως αποκάλυψη: ότι ο έρωτας δεν θέλει να αγαπήσει τον άλλον, θέλει να τον κατακτήσει, να τον καταβροχθίσει, να τον φτάσει εκεί που δεν φτάνει η αφή. Κι εκεί, ακριβώς, αρχίζει το χάος.
Marguerite Duras
Ο έρωτας παραμένει το μόνο πράγμα που μετράει αληθινά.
Είναι ηλίθιο να τον περιχαρακώνουμε σε ιστορίες ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα.
Την αμφυσημία που κρύβεται σε κάθε πάθος την ανακάλυψα όταν, φτωχή και εκκεντρική, συνάντησα τον Κινέζο εραστή.
Τον έρωτα, ως επιθυμία να κατακτήσεις τον άλλο σε βαθμό να θέλεις να τον καταβροχθίσεις.
Δεν είναι το σεξ -όπου οι άνθρωποι βρίσκονται σε ένα είδος αισθησιακού αποχρωματισμού- που με ενδιαφέρει, αλλά εκείνο που βρίσκεται στη ρίζα του ερωτισμού, η επιθυμία.
Αυτό που δε μπορούμε, ίσως και να μην πρέπει, να κατευνάσουμε με το σεξ.
Η επιθυμία είναι μια λανθάνουσα δραστηριότητα και σ’ αυτό μοιάζει με τη γραφή: επιθυμούμε όπως γράφουμε, πάντοτε.
Εξάλλου, όταν είμαι έτοιμη να γράψω, νιώθω να με πλημμυρίζει η γραφή περισσότερο από όσο όταν το κάνω στ’ αλήθεια.
[…]
Το χάος είναι στην επιθυμία.
Η απόλαυση δεν είναι άλλο από το ελάχιστο μέρος εκείνου στο οποίο κατορθώσαμε να φτάσουμε.
Τα υπόλοιπα, το τεράστιο μέρος των επιθυμιών, μένουν εκεί χαμένα δια παντός.
