Στο σταυροδρόμι όπου η άτεγκτη επιστήμη συναντά την εύθραυστη ανθρώπινη συνθήκη, ο θεραπευτής καλείται να αναμετρηθεί με το σημαντικότερο, ίσως, ερώτημα: πόσο από τον εαυτό του αντέχει να αποκαλύψει;
Ο Ίρβιν Γιάλομ, ανατέμνοντας τον ίδιο του τον βίο, δεν καταγράφει απλώς μια λαμπρή ακαδημαϊκή ή ιατρική πορεία, αλλά μια βαθιά υπαρξιακή μετατόπιση. Στα αποσπάσματα που ακολουθούν, γινόμαστε μάρτυρες μιας σιωπηλής ιεροτελεστίας «απεκδύσεως». Η λευκή ιατρική μπλούζα διαχρονικό σύμβολο αυθεντίας, συναισθηματικής απόστασης και απρόσβλητης εξουσίας αποσύρεται οριστικά στο ημίφως μιας ντουλάπας. Η πράξη αυτή δεν ενέχει ψήγματα ασέβειας τουναντίον αποτελεί μια θαρραλέα ομολογία πίστεως στην ύψιστη θεραπευτική αρετή: την αυθεντική, διάφανη και ισότιμη ανθρώπινη σύνδεση. Ο ψυχοθεραπευτής κατεβαίνει από το βάθρο του για να συναντήσει τον Άλλον, ανταλλάσσοντας την επαγγελματική πανοπλία με την αφοπλιστική απλότητα του ενικού αριθμού και του μικρού ονόματος.
Παράλληλα, ο συγγραφέας σκιαγραφεί με ενδοσκοπική ειλικρίνεια τη δυσανεξία του απέναντι στον στείρο, γραφειοκρατικό μικρόκοσμο της ακαδημίας. Αποστρέφοντας εντέχνως το βλέμμα από τον αδυσώπητο ανταγωνισμό για την εξουσία, επιλέγει συνειδητά το «περιθώριο» της εσωτερικής δημιουργίας. Βρίσκει το προσωπικό του καταφύγιο στη μουσικότητα του χαρισματικού προφορικού λόγου, στη δημιουργική μοναξιά της συγγραφής, στην ιερότητα της ψυχοθεραπευτικής συνεδρίας και στη διδασκαλία.
Γιατί η αληθινή αγάπη δεν είναι ποτέ ευτυχισμένη; Ο Μάρκες ξεγυμνώνει την ψυχή μας
Ίρβιν Γιάλομ – Αυτό ήταν ζωή; Τότε άλλη μια φορά! Αναμνήσεις ενός ψυχιάτρου – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ
Η προσέγγισή μου είχε αρχίσει να εξελίσσεται σταθερά προς μια πιο προσωπική, πιο διάφανη μορφή συντονισμού της ομάδας και να απομακρύνεται από το ουδέτερο επαγγελματικό ύφος.
Καθώς τα μέλη της ομάδας, όλοι χαλαροί Καλιφορνέζοι, μιλούσαν μεταξύ τους στον ενικό, άρχισα να αισθάνομαι όλο και πιο άβολα να χρησιμοποιώ το επώνυμό τους ή να τους απευθύνομαι εγώ στον ενικό περιμένοντας από εκείνους να μου μιλούν στον πληθυντικό, έκανα λοιπόν το συνταρακτικό βήμα να ζητήσω από την ομάδα να με φωνάζει «Ιρβ » και να μου μιλάει στον ενικό. Για πολλά χρόνια ακόμα, ωστόσο, εξακολούθησα να υπογραμμίζω την επαγγελματική μου ταυτότητα φορώντας τη λευκή ιατρική μπλούζα, όπως όλα τα υπόλοιπα μέλη του ιατρικού προσωπικού στο Νοσοκομείο του Στάνφορντ. Στο τέλος το κατάργησα και αυτό, γιατί κατέληξα στο συμπέρασμα ότι εκείνο που έχει σημασία στην ψυχοθεραπεία είναι η προσωπική εντιμότητα και διαφάνεια, όχι ή επαγγελματική αυθεντία. ( Εκείνη την άσπρη μπλούζα δεν την πέταξα ποτέ – κρέμεται ακόμα στο πίσω μέρος μιας ντουλάπας του σπιτιού μου, ενθύμιο της ιατρικής μου ταυτότητας.) Αλλά, παρά το γεγονός ότι απεκδύθηκα την εξάρτυση του κλάδου στον όποιο ανήκω, εξακολουθώ σταθερά να τρέφω μεγάλο σεβασμό για την ιατρική επιστήμη και για τον όρκο του Ιπποκράτη με τούς πολλούς όρους του, όπως: « Θα εξασκώ το επάγγελμά μου με ευσυνειδησία και αξιοπρέπεια» και «Η υγεία του ασθενούς μου θα είναι ο πρώτος μου στόχος ».
