Κάθε εποχή έχει τον δικό της σεισμογράφο, έναν άνθρωπο που ακούει πρώτος τις δονήσεις που οι υπόλοιποι κάνουμε πως δεν νιώθουμε.
Για εμάς, για τη γενιά που τρέχει ενώ είναι κουρασμένη, που αγαπάει βαθιά αλλά φοβάται να το πει, που ψάχνει νόημα σε έναν κόσμο που αλλάζει πιο γρήγορα κι από τις ειδοποιήσεις στο κινητό, αυτός ο σεισμογράφος είναι ο Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι.
Ο Μαγιακόφσκι έγραφε προκηρύξεις καρδιάς. Έγραφε σαν να φώναζε από ένα μπαλκόνι που βλέπει σε μια πόλη που μοιάζει επικίνδυνα με τη δική μας: θορυβώδης, λαμπερή, μισοσκότεινη, γεμάτη σιωπές που κανείς δεν παραδέχεται. Και μέσα σε αυτό το χάος, άφηνε μικρές φράσεις – βόμβες. Λέξεις που δεν καλοπιάνουν, δεν παρηγορούν, απαιτούν.
Το χρώμα που σε ελκύει κρύβει κάτι βαθύτερο – Ο Καρλ Γιούνγκ μάς εξηγεί
7 φράσεις του Μαγιακόφσκι
- Άκου! Αν ανάβουν τα φώτα, σημαίνει πως κάποιος το έχει ανάγκη.
- Θα ‘ρθει η μέρα που οι άνθρωποι θα είναι πιο ψηλοί. Όχι στο ανάστημα στην καρδιά.
- Η τέχνη δεν είναι καθρέφτης όπου καθρεφτίζεται ο κόσμος, αλλά ένα σφυρί με το οποίο του δίνουμε σχήμα.
- Φτύνε καλά. Σημάδευε κέντρο.
- Για μια και μόνη λέξη χαλάς και αποβάλλεις χιλιάδες τόνους λεκτικών μεταλλευμάτων.
- Το θέατρο δεν είναι ένας καθρέφτης, αλλά ένας μεγεθυντικός φακός.
- Τη σκέψη στο πλαδαρό μυαλό σας που ονειρεύεται, σαν υπηρέτης λαίμαργος σε καναπέ λιγδιάρικο με την καρδιά κουρέλι ματωμένο θα ερεθίσω· χορταστικά χλευαστικός, ξεδιάντροπος και καυστικός.
Ας διαβάσουμε κι ένα ποίημα του:
Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι
Τη σκέψη σας που νείρεται
πάνω στο πλαδαρό μυαλό σας
σάμπως ξιγκόθρεφτος λακές
σ’ ένα ντιβάνι λιγδιασμένο,
εγώ θα την τσιγκλάω
επάνω στο ματόβρεχτο κομμάτι της καρδιάς μου.
Φαρμακερός κι αγροίκος πάντα
ως να χορτάσω χλευασμό.
Εγώ δεν έχω ουδέ μιαν άσπρη τρίχα στην ψυχή μου
κι ουδέ σταγόνα γεροντίστικης ευγένειας.
Με την τραχιά κραυγή μου κεραυνώνοντας τον κόσμο,
ωραίος τραβάω, τραβάω
εικοσιδυό χρονώ λεβέντης.
Εσείς οι αβροί!
Επάνω στα βιολιά ξαπλώνετε τον έρωτα.
Επάνω στα ταμπούρλα ο άξεστος τον έρωτα ξαπλώνει.
Όμως εσείς,
θα το μπορούσατε ποτέ καθώς εγώ,
τον εαυτό σας να γυρίσετε τα μέσα του όξω,
έτσι που να γενείτε ολάκεροι ένα στόμα;
Ελάτε να σας δασκαλέψω,
εσάς τη μπατιστένια απ’ το σαλόνι,
εσάς την άψογο υπάλληλο της κοινωνίας των αγγέλων
κι εσάς που ξεφυλλίζετε ήρεμα-ήρεμα τα χείλη σας
σα μια μαγείρισσα που ξεφυλλίζει τις σελίδες του οδηγού μαγειρικής.
Θέλετε
θα ‘μαι ακέραιος, όλο κρέας λυσσασμένος
-κι αλλάζοντας απόχρωση σαν ουρανός-
θέλετε-
θα ‘μαι η άχραντη ευγένεια
-όχι άντρας πια, μα σύγνεφο με παντελόνια
(Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος)
Ίρβιν Γιάλομ: «Αν θέλεις να αλλάξεις, πρέπει να είσαι πρόθυμος να…»
