Από τη Μέδουσα ως θύμα βιασμού μέχρι τους Σπαρτιάτες που δήθεν «πέταγαν» τα παιδιά από τον Ταΰγετο. Μήπως να ρίχναμε και μια ματιά στα πραγματικά κείμενα για την Αρχαία Ελλάδα;
Ο Ποσειδώνας δε βίασε ποτέ τη Μέδουσα.
1. Αφού ο Αργεντινός γλύπτης Luciano Garbat δημιούργησε ένα άγαλμα κατά του πατριαρχικού συστήματος και ανέτρεψε τον κλασικό μύθο, ψευδείς ειδήσεις σχετικά με την ελληνική μυθολογία εξαπλώθηκαν στο διαδίκτυο. Συνοδεύονταν από συνθήματα όπως «Η Μέδουσα που αποκεφαλίζει τον Περσέα συμβολίζει κάθε γυναίκα που είναι θύμα σεξουαλικής βίας».
Το γλυπτό τοποθετήθηκε στο Collect Pond Park στη Μανχάταν, κοντά στο Ποινικό Δικαστήριο της Νέας Υόρκης. Η συζήτηση, που ήταν γεμάτη ανοησίες, ξεκίνησε ένα μακρύ ταξίδι.
Η ιστορία έλεγε ότι η Μέδουσα ήταν ένα άτομο που είχε βιαστεί πριν γίνει τέρας, οπότε ο μύθος έπρεπε να ανατραπεί για να αποδειχθεί η αθωότητά της. Οι άνθρωποι το εκμεταλλεύτηκαν ακόμη και ως δικαιολογία για να κριτικάρουν την αρχαία ελληνική μυθολογία. Εκτός από την έλλειψη γνωστικών βάσεων σχετικά με τη μυθολογία και τα σύμβολα της, για τα οποία θα μιλήσουμε αργότερα, επισημάνθηκε επίσης το γεγονός ότι δεν είχε γίνει καμία δημοσιογραφική έρευνα πριν από τη δημοσίευση και την επανάληψη αυτής της πληροφορίας.
Ποια ήταν η λακωνική φράση των Σπαρτιατών που σταμάτησε μια ολόκληρη αυτοκρατορία ;
Στην ελληνική μυθολογία, είναι σαφές ότι ο θεός Ποσειδώνας δεν βίασε τη Μέδουσα. Ο Ησίοδος λέει ότι η Μέδουσα γεννήθηκε γοργόνα μαζί με τις δύο αδελφές της, τη Σθενόνη και την Ευρυάλη. Πώς η Μέδουσα έγινε ιέρεια της Αθηνάς και βιάστηκε από τον Ποσειδώνα; Ο ποιητής Οβίδιος έγραψε για αυτή την εκδοχή κατά τη ρωμαϊκή εποχή. Στο ποίημά του «Μεταμορφώσεις», αναφέρει ότι η όμορφη Μέδουσα ήταν ιέρεια της Αθηνάς και ότι ο Απόλλωνας τη βίασε στο ναό. Οι Ρωμαίοι είχαν πολύ ζωηρή φαντασία, οπότε η Αθηνά μετέτρεψε την ιέρεια της σε τέρας!
Το γεγονός είναι ότι ο Αργεντινός καλλιτέχνης δεν χρειάζεται να γνωρίζει την αρχαία ελληνική μυθολογία ή να ακολουθεί πιστά την ιστορική της αφήγηση, αλλά θα περιμέναμε από τους δημοσιογράφους να ερευνήσουν λίγο περισσότερο το θέμα πριν διαδώσουν αυτή την πληροφορία. Είναι λίγο λυπηρό το γεγονός ότι οι άνθρωποι φαίνεται να έχουν κουραστεί να αμφισβητούν και να ερευνούν αυτά που ακούν και βλέπουν. Ίσως η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι ο μόνος τρομακτικός τρόπος για να λαμβάνουν πληροφορίες οι άνθρωποι στο σημερινό περιβάλλον.
2.Οι Σπαρτιάτες δεν πέταγαν τα παιδιά από τον Ταΰγετο.
Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει κανένα αρχαίο κείμενο που να αναφέρει ότι οι Σπαρτιάτες πέταγαν τα παιδιά από τον γκρεμό. Ο Πλούταρχος αναφέρεται στους «Αποθέτες», ένα μέρος όπου τα νεογέννητα με εμφανή ελαττώματα αφήνονταν για να τα εξετάσουν οι ηλικιωμένοι και να αποφασίσουν αν είχαν πιθανότητες να ζήσουν. Δεν τα σκότωναν εκεί. Μερικά από αυτά σίγουρα υιοθετήθηκαν. Οι άνθρωποι επινόησαν την ιδέα ότι τα μωρά πετιόνταν από γκρεμούς στη σύγχρονη εποχή, είτε επειδή δεν καταλάβαιναν την αλήθεια είτε επειδή ήθελαν να δυσφημίσουν τη Σπάρτη.
3. Ο Σωκράτης δεν αυτοκτόνησε, αλλά εκτελέστηκε σύμφωνα με το νόμο.
Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο Σωκράτης «επέλεξε» να πεθάνει ή ότι αυτοκτόνησε επειδή πίστευε σε κάποιο ιδανικό. Στην πραγματικότητα, ο θάνατός του ήταν κρατική εκτέλεση. Το δικαστήριο της Αθήνας τον έκρινε ένοχο και τον καταδίκασε σε θάνατο με κώνειο. Δεν είχε πραγματικά επιλογή, και η στάση του ήταν καθαρά φιλοσοφική: πίστευε ότι ήταν σωστό να ακολουθήσει το νόμο, ακόμα κι αν δεν συμφωνούσε με αυτόν. Δεν ήταν ένας τρόπος για να ξεφύγει από τους ανθρώπους, αλλά μια πολιτική και ηθική δήλωση.
Συμπερασματικά, η αρχαία ελληνική μυθολογία δεν ήταν ποτέ «ηθικά δίκαιη» σύμφωνα με τα σημερινά πρότυπα, αλλά ήταν πάντα γεμάτη κώδικες, σύμβολα και πολλές σημασίες. Αντί να την χρησιμοποιούμε για να δημιουργούμε εύκολα σύμβολα και συνθήματα, ίσως θα έπρεπε να αρχίσουμε να την διαβάζουμε πραγματικά. Ίσως τότε να μην συνεχίσουμε να γλιστράμε στον δικό μας σύγχρονο Ταΰγετο, που είναι η άγνοια.
