Σήμερα, 26 Οκτωβρίου, μαζί με τον Άγιο Δημήτριο, θυμόμαστε πέντε ανθρώπους που έφεραν αυτό το όνομα σαν πνευματικό βάρος. Δημήτρηδες που δεν ύψωσαν λόγχες, αλλά ιδέες. Που δεν πολέμησαν με σπαθί, αλλά με τη γλώσσα και τη γραφή.
Από τον Λιαντίνη που ζήτησε από τον άνθρωπο να πεθάνει όρθιος, ως τον Παπαδίτσα που έγραψε ότι «το φως είναι ένας τρόπος να θυμάσαι», όλοι τους συνέδεσαν τη φιλοσοφία με το υπαρξιακό κάλλος και την ποίηση με την αγωνία της ψυχής.
5 ποιήματα που «φίλησαν» τη Θεσσαλονίκη: «Πρέπει να βρω μια άλλη Εγνατία…»
Δημήτρης Λιαντίνης (1942 – 1998)
Γεννημένος στη Λακωνία, ο Λιαντίνης υπήρξε καθηγητής Φιλοσοφίας της Αγωγής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συγγραφέας έργων όπως η Γκέμμα, τα Ελληνικά, το Ίδε ο άνθρωπος.
Η σκέψη του κινείται ανάμεσα στον Νίτσε και τον Ηράκλειτο, μιλώντας για την ευθύνη του ανθρώπου απέναντι στην ύπαρξη και για την ηθική του θανάτου.
Στις 1 Ιουνίου 1998 εξαφανίστηκε από τον Ταΰγετο, αφήνοντας πίσω του μια επιστολή που έκλεινε με τη φράση: «Φεύγω αυτοθέλητα. Αφανίζομαι όρθιος, στιβαρός και περήφανος».
Δημήτρης Χατζής (1913 – 1981)
Ο αφηγητής της εξορίας και της λαϊκής ψυχής.
Γεννημένος στα Ιωάννινα, έζησε τα χρόνια της Αντίστασης, του Εμφυλίου και της πολιτικής εξορίας.
Στα έργα του, όπως Το τέλος της μικρής μας πόλης, Ανυπεράσπιστοι, Διηγήματα της Αντίστασης, έπλασε έναν κόσμο που ακροβατεί ανάμεσα στο συλλογικό τραύμα και την τρυφερότητα της μνήμης. Η γραφή του είναι ποιητική μέσα στη ρεαλιστικότητά της χωρίς στολίδια, μα με τη δύναμη της αλήθειας.Η Ιστορία είναι ένας καθρέφτης που σπάει στα χέρια μας και κάθε του διήγημα μαζεύει ένα από εκείνα τα θραύσματα.
Δημήτρης Παπαδίτσας (1922 – 1987)
Ο ποιητής της κοσμικής εσωστρέφειας.
Γεννημένος στη Χίο, ανήκει στη δεύτερη μεταπολεμική γενιά και υπήρξε στενός φίλος του Ελύτη και του Εμπειρίκου.
Με συλλογές όπως Η Εποχή των Ανασκαφών, Οι Μεταμορφώσεις του Μηδενός, Η Μνήμη των Αιώνων, έδωσε στην ελληνική ποίηση μια μεταφυσική διάσταση.Η γλώσσα του είναι πυκνή, κρυστάλλινη, σαν να γράφει μέσα σε σφαίρα φωτός.
Για τον Παπαδίτσα, ο κόσμος είναι ρυθμός. Η Ελένη Λαδιά αναφέρει για την ποιήση του πως: «μαγεύει παράξενα με τη γλωσσοπλαστική της δύναμη και τη θαυματουργή ηχητική της, που είναι ανεξάρτητη, εν πολλοίς, από την κατανόηση ή όχι του περιεχομένου». Ο «επουράνιος αυτός αντίλαλος», διαφαίνεται νωρίς και μας προϊδεάζει για «μια ποίηση που γυρεύει το ίδιο της το βάθος και πάσχει ανιχνεύουσα να απεικονίσει την ουσία της φύσης στην αιώνια ροή της», μια ποίηση που δεν μπορεί να «υπακούσει σε πρότυπα και καλλιτεχνικούς κανόνες».
Λιαντίνης: «Θα ‘ρθει μια εποχή που κάποιες γενεές θα πληρώσουν ακριβά αυτά….»
