Στον «Αυγουστιάτικο άνεμο», ο Νικηφόρος Βρεττάκος που μεγάλωσε στο Κροκείο της Λακωνίας και είχε τον Ταϋγέτο ως μόνιμη εσωτερική γεωγραφία του, κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: μετατρέπει το φως σε γλώσσα.
Ήταν συνδεδεμένος με τη Γενιά του ’30, αλλά πάντα μόνος στις πεποιθήσεις του. Αγωνίστηκε, εξορίστηκε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, αλλά πάντα μιλούσε με ανθρώπινο και καλοσυνάτο τρόπο. Η ποίησή του ήταν καθαρή και «λακωνική» χωρίς να είναι φτωχή. Πίστευε στην καλοσύνη και την ενότητα όλων των πλασμάτων. Εδώ, η ειρήνη απλώνεται σαν λεπτή γύρη πάνω από τα πάντα. Άνθρωποι, ζώα, φυτά, πουλιά και ο ουρανός αναπνέουν όλοι σαν ένα.
Η μέλισσα – ψυχή με τις «δύο γραμμές φωτός» για κεραίες είναι το πιο σημαντικό μέρος του ποιήματος. Η γη είναι ανθισμένη και η χαρά δεν θέλει να την βλέπουν, θέλει να κινείται, να «φέρει φωτιά στην κυψέλη». Διαβάστε το σαν να ακούτε κάποιον να αναπνέει: από την ησυχία της ειρήνης μέχρι τη λάμψη της «φωτεινή και χαρούμενη».
Παρατηρήστε πώς το λεξιλόγιο του φωτός (λαμπερό, διαφανές) συναντά το ταπεινό λεξιλόγιο της φύσης (μέλισσα, γύρη, κυψέλη), υφαίνοντας τον οικείο ανθρωπισμό του Βρεττάκου με μια κοσμική συγγένεια. Αυτό το ποίημα δεν γιορτάζει μόνο τον Αύγουστο, σας μαθαίνει πώς να σκέφτεστε: να νιώθετε ότι είστε μέρος του κόσμου και να επιστρέφετε στο φως με μεγαλοπρέπεια.
(Διαβάστε το ποιήμα του παρακάτω)
Αυγουστιάτικος άνεμος, Νικηφόρος Βρεττάκος
Είναι τόση η γαλήνη, που δεν ξέρω αν υπάρχουν
καρδιές χωριστές – τόσα μάτια, όσα βλέπουν
αυτή τη στιγμή: ζώα, ψάρια, φυτά και πουλιά
κι αδερφοί το στερέωμα, πάμφωτο, διάφανο, ανάμεσα
στην κάτασπρη γύρη του.
Νιώθω μέσα στο στήθος μου
την καρδιά μου νερό που χορεύει και νιώθω
σα να ‘μαι ένας διάττοντας που πέφτοντας στάθηκε
για λίγο μετέωρος και γύρισε πάλι, φωτεινός και
χαρούμενος,
προς τα πάνω. Ψυχή μου! Τι σε θέλω, ψυχή μου; Τι
κάθεσαι και
δε γίνεσαι μέλισσα; Δυο γραμμούλες φωτός,
δυο αστεράκια οι κεραίες σου – πέταξε, πρόλαβε, τρέξε,
ένα γύρο, δυο γύρους, τρεις γύρους, να φέρεις
φωτιά στην κυψέλη σου.
Ψυχή μου, χαρά μου, τι κάθεσαι μέλισσα;
Άνοιξαν όλα τα λουλούδια του σύμπαντος.
Διαβάστε περισσότερα από τη φιλοσοφική πραμάτεια μας.
- Άλμπερ Καμύ: «Να γιατί είμαι με το μέρος των αγωνιστών…»
- 13 αποφθέγματα για όσους ξυπνούν νωρίς το πρωί ή έστω προσπαθούν
- Μαλβίνα: «ψέματα λέω όταν κλαίγομαι πως τάχα θέλω να μάθω ποια είμαι στην πραγματικότητα….»
- Πάουλο Κοέλιο: «Ένα παιδί μπορεί να διδάξει σε έναν ενήλικο τρία πράγματα…»
- Η «Ασκητική» του Νίκου Καζαντζάκη δε βολεύτηκε: «Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε…»
- 15 αποφθέγματα του Έρμαν Έσσε: «Αν ξέρω τι σημαίνει αγάπη, αυτό συνέβη επειδή…»
- Κική Δημουλά: «Ήθελα να περπατάμε στον δρόμο αγκαζέ. Εκείνος όχι. Το θεωρούσε …»
