Η οπτική του Επίκουρου για την ηδονή ήταν κεντρική σε όλες τις έρευνές του.
Αυτή η αλληλεπίδραση μεταξύ λογικής και ηδονής καθορίζει την πορεία του Επίκουρου, καθώς διατρέχει τις πολυπλοκότητες της φιλοσοφίας, συνειδητοποιώντας την εύθραυστη ισορροπία μεταξύ της επιστημονικής ακρίβειας και της γοητείας της ευχαρίστησης, δημιουργώντας μια αφήγηση που συνδυάζει την πνευματική ανάπτυξη με τις λεπτές απολαύσεις που χαρακτηρίζουν τη φιλοσοφική εξερεύνηση της ηδονής.
1. Ποιος είναι ο Επίκουρος;
Ο Επίκουρος ίδρυσε τη φιλοσοφική σχολή που ονομάζεται Επικούρεια.
2. Πόσο έζησε ο Επίκουρος;
Ο Επίκουρος έζησε στην Αθήνα, στην Ελλάδα, από το 341 έως το 270 π.Χ.
3. Ποια είναι η φιλοσοφία του Επίκουρου;
Η κοσμοθεωρία του Επίκουρου έδινε προτεραιότητα στην αναζήτηση της ηδονής και στην αποφυγή του πόνου ως το απόλυτο ιδανικό. Υποστήριξε ότι η πραγματική ευτυχία πηγάζει από μια ζωή που χαρακτηρίζεται από απλότητα, χωρίς άγχος και ψυχολογικές αναταραχές.
4. Ποια ήταν η συμβολή του Επίκουρου στη φιλοσοφία;
Οι φιλοσοφικές συνεισφορές του Επίκουρου περιλαμβάνουν τις ηθικές του διδασκαλίες σχετικά με την αναζήτηση της ευχαρίστησης, τις απόψεις του για τον κόσμο και τη θεότητα, καθώς και την πεποίθησή του σχετικά με τη σημασία της φιλίας και της κοινότητας για μια ουσιαστική ύπαρξη.
5. Ποιοι σύγχρονοι του Επίκουρου επηρεάστηκαν από αυτόν;
Ο ρωμαίος ποιητής Λουκρήτιος επηρεάστηκε βαθιά από τη φιλοσοφία του Επίκουρου και συνέθεσε το επικό ποίημα «De Rerum Natura» για να εξηγήσει τις επικούρειες έννοιες στον ρωμαϊκό λαό. Μεταγενέστεροι στοχαστές, όπως ο Τόμας Τζέφερσον και ο Τζον Στιούαρτ Μιλ, επηρεάστηκαν από τα ιδανικά του Επίκουρου.
Είναι ένας από τους αγαπημένους μας.
(Διαβάστε τα αποφθέγματά του παρακάτω)
12 αποφθέγματα του Επίκουρου.
1.Η αταραξία της ψυχής και η απονία του σώματος είναι στατικές (καταστασιακές) ηδονές, ενώ η χαρά και η ευφροσύνη είναι ενεργές ηδονές που τις βρίσκει κανείς εν κινήσει (κινητικές).
2.Το κορμί, τοποθετεί τα όρια της ηδονής στο άπειρο -και άπειρος είναι και ο χρόνος που θα χρειαζόταν για να του την προσφέρει. Όμως ο νους που κατανόησε λογικά τον σκοπό και τα όρια του σώματος κι έδιωξε τους φόβους περί αιώνιας ζωής, δίνει πληρότητα στη ζωή και δεν έχει πια καμία ανάγκη από την αιωνιότητα. Ο λογικός άνθρωπος, ωστόσο, δεν αποφεύγει την ηδονή· κι όταν οι περιστάσεις τον οδηγούν στο τέρμα της ζωής, δεν φεύγει με την ιδέα ότι η διάνοιά του υπήρξε ελλειπής ως προς τον άριστο βίο.
3.Φτύνω το ωραίο και τους κουφιοκέφαλους θαυμαστές του, όταν το ωραίο δεν προσφέρει καμμιά ευχαρίστηση.
4.Η σταθερή κατάσταση σωματικής ευεξίας και η βέβαιη ελπίδα ότι θα διαρκέσει, προσφέρει τη μεγαλύτερη και πιο σίγουρη χαρά σ’ εκείνον που ξέρει να εκτιμάει σωστά.
5.Αξίζει να τιμούμε το ωραίο και τις αρετές και τα τοιαύτα, όταν φέρνουν ηδονή. Αν δεν φέρνουν ηδονή, ασ’ τα να παν στην ευχή.
6.Αν τα πράγματα που φέρνουν τις ηδονές των ασώτων, μπορούσαν να σκορπίσουν τους φόβους για τα ουράνια και τον θάνατο και τον πόνο, κι ακόμη, αν μας δίδασκαν τα όρια των επιθυμιών και του πόνου, τότε δεν θα ‘χαμε λόγο να κατηγορήσουμε τους άσωτους, που από παντού θα αντλούσαν ηδονές και τίποτα δεν θα τους προκαλούσε πόνο ή λύπη -δηλαδή αυτά που συνιστούν το κακό.
7.Έχουμε ανάγκη από την ηδονή, όταν η απουσία της μας προξενεί πόνο· όταν όμως δεν μας συμβαίνει αυτό, δεν υπάρχει ανάγκη της ηδονής. Γιατί το κακό δεν το προξενεί η ηδονή που πηγάζει από τη φύση μας, μα οι ορέξεις που σχετίζονται με τις κούφιες ιδέες.
8.Καμιά ηδονή δεν είναι κακό πράγμα αυτή καθ’ αυτή. Όμως ορισμένες ηδονές παράγονται με μέσα που επιφέρουν πολύ περισσότερες ενοχλήσεις παρά ηδονές.
9.Ό,τι μας φέρνει ανυπέρβλητη χαρά, είναι η απομάκρυνση ενός μεγάλου κακού· αυτή είναι και η φύση του αγαθού, αν μπορεί κανείς να τη συλλάβει σωστά και να τηρήσει μια σταθερότητα, αντί να, περιπατεί φλυαρώντας περί του Αγαθού. (Ειρωνικός υπαινιγμός για τον Αριστοτέλη)
10.Αρχή και ρίζα παντός αγαθού είναι η ηδονή του στομαχιού· ακόμα και η σοφία κι οι υψηλές ενασχολήσεις σ’ αυτήν στηρίζονται.
11.Δεν μεγαλώνει η σαρκική ηδονή μόλις πάψει η οδύνη που φέρνει η στέρηση απλώς διαφοροποιείται. Ενώ το ανώτατο όριο της πνευματικής ηδονής καθορίζεται από τη λογική θεώρηση των ίδιων των ηδονών και των πραγμάτων που σχετίζονται μ’ αυτές και που άλλοτε προξενούσαν τους μεγαλύτερους φόβους στο μυαλό.
12. Ο άπειρος χρόνος δεν περιέχει περισσότερη ηδονή από τον περιορισμένο, αν μετρήσει κανείς με το λογικό τα όρια της ηδονής.
Διαβάστε κι άλλα άρθρα που αγαπήσαν οι αναγνώστες μας:
- Όσκαρ Ουάιλντ: «Ο δεσμός κάθε συντροφικότητας, είτε στο γάμο είτε στη φιλία, είναι …»
- «Η μητέρα που προσπαθεί να ελέγξει κάθε πτυχή της ζωής της κόρης της παίρνει…» – Το βιβλίο που μίλησε σε χιλιάδες γυναίκες
- Σταμάτα να φοβάσαι τα γηρατειά – O Σοπενχάουερ θα σου αλλάξει γνώμη
- Winnicott: «Αν οι μητέρες καλούνται να κάνουν αυτό ή εκείνο χάνουν την …»
- Το «Κρυφό Σχολειό» είναι μύθος και αυτά είναι τα 10 πραγματικά σχολεία που «έσωσαν» τα γράμματα
- Ο Καρλ Γιούνγκ είχε προειδοποιήσει πως θα ‘ρθει μια εποχή που οι γονείς θα μεγαλώνουν παιδιά για να
- Σοπενχάουερ: «Όταν όμως η αποτυχία είναι ολοφάνερη, τότε κάποιοι ελπίζουν να…»
- 15 ειλικρινείς φράσεις του Έκο: «Οι ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης … είναι η εισβολή των…»
- ΄Ερμαν Έσσε: «Όλοι μας ως το τέλος της ζωής μας κουβαλάμε τα…»
