Κανείς δεν σε προετοιμάζει πραγματικά για τη σιωπή που ακολουθεί έναν χωρισμό.
Περιμένεις τα δάκρυα, την κακή τηλεόραση, τους φίλους που σου λένε ότι είσαι καλύτερα χωρίς τον άλλο. Αλλά αυτό που με χτύπησε πιο πολύ δεν ήταν τίποτα από αυτά ήταν η ησυχία. Ο ήχος ενός δωματίου όταν σταματάς να περιμένεις βήματα. Ο τρόπος που ο χρόνος τεντώνεται όταν κανείς δεν στέλνει μήνυμα για καληνύχτα. Αυτό ήταν το πιο δύσκολο πράγμα που έμαθα. Πώς να είμαι απλά σε αυτή την ησυχία.
Ήταν εκείνη την εποχή που βρήκα τον εαυτό μου να διαβάζει ξανά Τσέχωφ. Δεν έψαχνα απαντήσεις απλά έψαχνα κάποιον που ήξερε πώς να ζει με τη ζωή όπως είναι. Ανεπίλυτη. Ημιτελής. Λίγο γκρίζα στα άκρα.
Ο Τσέχωφ απέφυγε τα δραματικά φινάλε. Έγραψε για αυτό που έρχεται μετά. Εκείνο το παράξενο κενό όπου οι άνθρωποι συνεχίζουν να πηγαίνουν στη δουλειά, να βράζουν νερό για τσάι, να χτενίζονται ακόμα και όταν η καρδιά τους είναι κάπου αλλού. Οι χαρακτήρες του δεν φωνάζουν ούτε κυνηγούν ο ένας τον άλλον στη βροχή. Χαμηλώνουν το βλέμμα, σταματούν στη μέση της πρότασης, συνεχίζουν. Ήσυχα. Και νομίζω ότι αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που έμαθα.
Όταν χώρισα, το πρώτο πράγμα που έμαθα ήταν να κάθομαι στη σιωπή και να μην τρέχω να ξεφύγω από αυτήν.
Δεν πήρες αγάπη από τη μητέρα σου; Ο Έριχ Φρομ αναλύει μια από τις μεγαλύτερες πληγές
Όχι πώς να προχωρήσω. Όχι πώς να αγαπήσω τον εαυτό μου. Απλά πώς να υπάρχω σε ένα δωμάτιο που ξαφνικά είναι πολύ ήσυχο. Πώς να τρώω μόνη μου χωρίς να βιάζομαι.
Πώς να ακούω την αναπνοή μου χωρίς να πανικοβάλλομαι. Δεν ήταν ενδυναμωτικό ή χαριτωμένο. Μερικές νύχτες, αυτή η σιωπή έμοιαζε με τιμωρία. Αλλά σταδιακά, άρχισε να μοιάζει με χώρο. Ένα μέρος όπου κάτι νέο θα μπορούσε τελικά να αναπτυχθεί ακόμα κι αν δεν ήξερα ακόμα τι ήταν αυτό.
Ο Τσέχωφ δεν υποσχέθηκε ποτέ ότι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα. Μόνο ότι θα συνεχίσουν. Ότι η ζωή, ακόμα και όταν είναι συνηθισμένη και λίγο ανυπόφορη, αξίζει να της δίνουμε προσοχή.Και ίσως αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που κατάλαβα πραγματικά όταν σταμάτησε ο θόρυβος.
Και η φράση που με παρέσυρε σε αυτό το περίπλοκο μωσαϊκό σκέψεων την αφήνω κάπου, παρακάτω για να παρασύρει κι εσάς:
«Ήταν σαφές και στους δύο ότι δεν είχαν τελειώσει με τη ζωή τους, ότι το πιο περίπλοκο και δύσκολο μέρος μόλις είχε αρχίσει.»
Αντόν Τσέχωφ, Η κυρία με το σκυλάκι
Διαβάστε κι άλλα άρθρα που αγαπήσαν οι αναγνώστες μας:
- Η διαδρομή της αυτοεκτίμησης από τον Μπουκάι: «Για να μάθω να εκτιμώ τον εαυτό μου δε φτάνει μόνο να…»
- Όσκαρ Ουάιλντ: «Ο δεσμός κάθε συντροφικότητας, είτε στο γάμο είτε στη φιλία, είναι …»
- «Η μητέρα που προσπαθεί να ελέγξει κάθε πτυχή της ζωής της κόρης της παίρνει…» – Το βιβλίο που μίλησε σε χιλιάδες γυναίκες
- Σταμάτα να φοβάσαι τα γηρατειά – O Σοπενχάουερ θα σου αλλάξει γνώμη
- Winnicott: «Αν οι μητέρες καλούνται να κάνουν αυτό ή εκείνο χάνουν την …»
- Το «Κρυφό Σχολειό» είναι μύθος και αυτά είναι τα 10 πραγματικά σχολεία που «έσωσαν» τα γράμματα
