Υπάρχουν άνθρωποι που, όταν μιλούν, μοιάζουν σαν να τραβούν για λίγο την κουρτίνα του χρόνου.
Ο Μπέρτραντ Ράσελ ήταν ένας από αυτούς. Στο στούντιο του BBC, το 1959, με εκείνη την ήρεμη αυστηρότητα που μόνο οι πολύ σκεπτόμενοι διαθέτουν, του έγινε μια ερώτηση σχεδόν αφελής και ταυτόχρονα συγκλονιστική: «Τι θα λέγατε σε μια γενιά που θα ζει χίλια χρόνια από τώρα;»
Και μέσα σε λίγες μόνο προτάσεις, ο Ράσελ κατάφερε κάτι σπάνιο: να αποστάξει μια ολόκληρη ζωή φιλοσοφικής περιπέτειας.
Όταν ο Μπόρχες ρωτά: Κι αν το μέλλον είναι μόνο ένα όνειρο που περιμένει;
«Θα ήθελα να πω δύο πράγματα, ένα πνευματικό – διανοητικό και ένα ηθικό:
Το διανοητικό είναι το εξής: Όταν μελετάτε οποιοδήποτε θέμα ή φιλοσοφία, εξετάστε μόνο τα δεδομένα και όποια αλήθεια επιβεβαιώνεται από τα δεδομένα αυτά.
Ποτέ μην αφήνετε τον εαυτό σας να πιστεύει είτε αυτό που θέλετε ή αυτό που νομίζετε ότι θα έχει ευεργετικές κοινωνικές επιπτώσεις αν το πιστεύατε, παρά μόνο και αποκλειστικά επικεντρωθείτε στο ποια είναι τα γεγονότα και η αλήθεια τους.
Αυτό είναι το διανοητικό κομμάτι των όσων θα έλεγα.
Το ηθικό που θα ήθελα να τους πω είναι πολύ απλό.
Η αγάπη είναι σοφή, το μίσος είναι ανόητο.
Σε αυτόν τον κόσμο, που έρχεται σε όλο και πιο στενή επαφή, θα πρέπει να μάθει να ανέχεται ο ένας τον άλλο.
Μπορούμε να ζήσουμε μαζί μόνο με αυτόν τον τρόπο, και αν θέλουμε να ζήσουμε μαζί και να μην πεθάνουμε μαζί πρέπει να φέρουμε ένα είδος φιλανθρωπίας και ένα είδος ανεκτικότητας που είναι απολύτως ζωτικής σημασίας για τη συνέχιση της ανθρώπινης ζωής σε αυτόν τον πλανήτη.»
Όταν ο Μπόρχες ρωτά: Κι αν το μέλλον είναι μόνο ένα όνειρο που περιμένει;
