![Τι θα ονειρευτεί το ανεξιχνίαστο μέλλον; Θα ονειρευτεί ότι ο Αλόνσο Κιχάνο μπορεί να γίνει Δον Κιχώτης χωρίς να εγκαταλείψει το χωριό του και τα βιβλία του. Θα ονειρευτεί πως μια βραδιά του Οδυσσέα μπορεί να είναι πιο πλούσια από το ποίημα που θ’ αφηγηθεί τους άθλους του. Θα ονειρευτεί ανθρώπινες γενεές που δε θ’ αναγνωρίζουν το όνομα Οδυσσέας. Θα ονειρευτεί όνειρα πιο συγκεκριμένα απ’ τη σημερινή αγρύπνια. Θα ονειρευτεί ότι θα μπορούμε να κάνουμε θαύματα αλλά δε θα τα κάνουμε, γιατί θα ‘ναι πιο πραγματικό να τα φανταζόμαστε. Θα ονειρευτεί κόσμους τόσο έντονους, ώστε το τραγούδι ενός και μόνο απ’ τα πουλιά του θα μπορούσε να σκοτώσει. Θα ονειρευτεί πως η λήθη και η μνήμη μπορεί να είναι πράξεις εκούσιες και όχι επιθέσεις ή δωρεές της τύχης. Θα ονειρευτεί πως θα μπορούμε να βλέπουμε με όλο μας το σώμα, όπως το ήθελε ο Μίλτον στο σκοτάδι αυτών των εύθραυστων σφαιρών, των οφθαλμών. Θα ονειρευτεί έναν κόσμο δίχως μηχανές και δίχως αυτή τη θλιβερή μηχανή, το σώμα. Η ζωή δεν είναι όνειρο, γράφει ο Νοβάλις, αλλά μπορεί να γίνει. J. L. Borges, Άπαντα τα Πεζά [II] (Εκδ. Πατάκη) – από τη συλλογή Οι Συνωμότες.](https://www.lavart.gr/wp-content/uploads/2025/12/borges-700.jpg)
Ο Μπόρχες δεν γράφει ψιθυρίζει μυστικά σε όποιον έχει ακόμη το θάρρος να ονειρεύεται. Στα κείμενά του, η πραγματικότητα μοιάζει πάντα λίγο… μειονεκτική μπροστά στη φαντασία.
Ένας λαβύρινθος από λέξεις, όπου κάθε διάδρομος ανοίγει άλλη μια πιθανότητα, άλλη μια εκδοχή του κόσμου ή του ίδιου μας του εαυτού.
Και ίσως γι’ αυτό τον αγαπάμε τόσο, γιατί στα πεζά του νιώθεις ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο αυτό που ζει, αλλά και αυτό που φαντάζεται. Ο Μπόρχες μάς υπενθυμίζει ότι το μέλλον δεν θα είναι προϊόν λογικής, αλλά προϊόν ονείρων. Ότι μια ζωή μπορεί να είναι φτωχή σε πράξεις, αλλά υπερβολικά πλούσια σε οράματα.
Διαβάζοντας αυτό το κείμενο, νιώθεις σαν να σε τραβάει ένα αόρατο χέρι έξω από τον χρόνο. Σου λέει: κοίτα πώς ζει ένα πνεύμα όταν δεν το περιορίζει το σώμα, ο ρόλος, ο αιώνας του. Κοίτα πόσο ανεμπόδιστη μπορεί να είναι η ανθρώπινη ελευθερία όταν επιστρέφει στον αρχικό της τόπο τη φαντασία.
Μπόρχες , Άπαντα τα Πεζά (Εκδ. Πατάκη)
Τι θα ονειρευτεί το ανεξιχνίαστο μέλλον;
Θα ονειρευτεί ότι ο Αλόνσο Κιχάνο μπορεί να γίνει Δον Κιχώτης χωρίς να εγκαταλείψει το χωριό του και τα βιβλία του.
Θα ονειρευτεί πως μια βραδιά του Οδυσσέα μπορεί να είναι πιο πλούσια από το ποίημα που θ’ αφηγηθεί τους άθλους του.
Θα ονειρευτεί ανθρώπινες γενεές που δε θ’ αναγνωρίζουν το όνομα Οδυσσέας.
Θα ονειρευτεί όνειρα πιο συγκεκριμένα απ’ τη σημερινή αγρύπνια.
Θα ονειρευτεί ότι θα μπορούμε να κάνουμε θαύματα αλλά δε θα τα κάνουμε, γιατί θα ‘ναι πιο πραγματικό να τα φανταζόμαστε.
Θα ονειρευτεί κόσμους τόσο έντονους, ώστε το τραγούδι ενός και μόνο απ’ τα πουλιά του θα μπορούσε να σκοτώσει.
Θα ονειρευτεί πως η λήθη και η μνήμη μπορεί να είναι πράξεις εκούσιες και όχι επιθέσεις ή δωρεές της τύχης.
Θα ονειρευτεί πως θα μπορούμε να βλέπουμε με όλο μας το σώμα, όπως το ήθελε ο Μίλτον στο σκοτάδι αυτών των εύθραυστων σφαιρών, των οφθαλμών.
Θα ονειρευτεί έναν κόσμο δίχως μηχανές και δίχως αυτή τη θλιβερή μηχανή, το σώμα.
Η ζωή δεν είναι όνειρο, γράφει ο Νοβάλις, αλλά μπορεί να γίνει.
Σαίξπηρ: «Τα πράγματα που δεν διορθώνονται δεν θα ‘πρεπε να…»
