Τ. Σ. Έλιοτ: «Είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι είμαστε οι…»

Εδώ έχουμε έναν ποιητή που έμαθε στον αιώνα να ακούει τη σιωπή. Στο ποίημα «The Hollow Men», ο Έλιοτ ανοίγει μια καταπακτή κάτω από τη σύγχρονη ψυχή και μας προσκαλεί να κοιτάξουμε μέσα στον αντηχητικό θάλαμο: όχι μια μεγάλη άβυσσο, αλλά μια ξηρή δεξαμενή όπου το άχυρο θροΐζει, οι προσευχές γίνονται ψίθυροι και τα είδωλα καλύπτονται από τη σκόνη της αδιαφορίας μας.

Οι φιγούρες του δεν είναι κακοποιοί αλλά πνευματικά αναισθητοποιημένοι, ταριχευμένοι από τη συνήθεια και την ημι-πίστη, κινούνται σε μια γη γεμάτη κάκτους όπου η δίψα έχει μάθει να προσποιείται ότι δεν είναι δίψα.

Αν ο Δάντης χαρτογράφησε την Κόλαση στη φωτιά, ο Έλιοτ χαρτογραφεί τα άνεμα περίχωρά της: σχήμα χωρίς μορφή, χειρονομία χωρίς κίνηση, μια χορογραφία παράλυσης.

Γκάμπριελ Γκαρσία Μάρκες: «Του φαινόταν τόσο όμορφη, τόσο σαγηνευτική, τόσο διαφορετική από τους…»

Τ. Σ. Έλιοτ, «Άπαντα ποιήματα»
(εκδ. Κέδρος)

«Είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι είμαστε οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι σκύβοντας μαζί, κεφαλοκαύκι άχυρο. Αλίμονο! Οι στεγνές φωνές μας, όταν ψιθυρίζουμε μαζί είναι ήσυχες και ανόητες σαν άνεμος σε ξερό χορτάρι ή πόδια ποντικών σε σπασμένο γυαλί στο ξερό μας κελάρι.

Σχήμα χωρίς μορφή, σκιά χωρίς χρώμα παραλυμένη δύναμη, χειρονομία χωρίς κίνηση.

Αυτοί που πέρασαν με ολόισια μάτια, στου θανάτου το άλλο Βασίλειο μας θυμούνται-αν καθόλου-όχι ως χαμένες βίαιες ψυχές, μα μονάχα ως κούφιους ανθρώπους τους βαλσαμωμένους ανθρώπους…»

«…Αυτή είναι η νεκρή χώρα

αυτή είναι του κάκτου η χώρα

εδώ τα πέτρινα είδωλα σηκώνονται,

εδώ λαμβάνουν την ικεσία ενός χεριού νεκρού ανθρώπου

κάτω από το σπίθισμα σβησμένου άστρου»

«…Mεταξύ ιδέας και πραγματικότητας μεταξύ κίνησης και δράσης πέφτει η Σκιά

Γιατί δικό σου είναι το βασίλειο Μεταξύ αντίληψης και δημιουργίας μεταξύ κίνησης και απάντησης πέφτει η Σκιά

Η ζωή είναι πολύ μακριά

Μεταξύ πόθου και σπασμού

μεταξύ δύναμης και ύπαρξης

μεταξύ ουσίας και πτώσης,

πέφτει η Σκιά