Η ιστορία του πλάσματος που ο κόσμος έμαθε να αποκαλεί Γκόλουμ δεν ξεκίνησε με σκιές και τρόμο, αλλά με το φως του ήλιου στις όχθες του Μεγάλου Ποταμού Άντουιν.
Πίσω από τα απόκοσμα, φωτεινά μάτια και το καχεκτικό, αμφίβιο σώμα, κρύβεται η τραγωδία του Σμίγκολ (Sméagol), ενός Χόμπιτ της φυλής των Στουρ, του οποίου η μοίρα σφραγίστηκε από μια τυχαία λάμψη στον βυθό του νερού.
Ανακοινώθηκε το καστ για το Hunt For Gollum: Οι επιστροφές και οι εκπλήξεις
Η αυγή μιας καταραμένης ύπαρξης
Στο δεύτερο μισό της Τρίτης Εποχής, ο Σμίγκολ ζούσε σε μια ευυπόληπτη κοινότητα Χόμπιτ, υπό την αυστηρή αλλά σοφή καθοδήγηση της γιαγιάς του. Ήταν ένα πνεύμα ανήσυχο, ένας ερευνητής των ριζών και των βαθιών υδάτων, που προτιμούσε να κοιτάζει το χώμα και τα θεμέλια του κόσμου παρά τα άνθη και τις βουνοκορφές.
Η μοιραία στροφή του πεπρωμένου του συνέβη το 2463 Τ.Ε., την ημέρα των γενεθλίων του. Ενώ έκανε βαρκάδα με τον φίλο και συγγενή του, Ντίγκολ (Déagol), ο τελευταίος ανακάλυψε στον βυθό ένα χρυσό δαχτυλίδι. Η σαγήνη του Ενός Δαχτυλιδιού λειτούργησε ακαριαία: ο Σμίγκολ, διεκδικώντας το ως «δώρο γενεθλίων», στραγγάλισε τον φίλο του. Με αυτή την αδελφοκτονία, έγινε ο τέταρτος Φορέας του Δαχτυλιδιού, ξεκινώντας μια κάθοδο στην άβυσσο της μοναξιάς.
Ετυμολογική Σημείωση: Το όνομα Σμίγκολ προέρχεται από την παλαιοαγγλική λέξη sméagan, που σημαίνει «ερευνώ, εξετάζω σχολαστικά», αντικατοπτρίζοντας την αρχική του φύση ως αναζητητή των κρυμμένων πραγμάτων κάτω από τη γη.
Η μεταμόρφωση στην αιώνια νύχτα
Η διαφθορά δεν άργησε να εκδηλωθεί. Χρησιμοποιώντας τη δύναμη της αορατότητας για μοχθηρούς σκοπούς, ο Σμίγκολ έγινε μισητός από την οικογένειά του. Ο απόκοσμος ήχος που έβγαζε από τον λαιμό του τού χάρισε το προσωνύμιο «Γκόλουμ». Εξορισμένος από την ίδια του τη φυλή, κατέφυγε στα Ομιχλώδη Όρη, όπου ο ήλιος δεν θα μπορούσε πια να πληγώσει τα μάτια του.
Εκεί, για περισσότερα από τετρακόσια χρόνια, η κακόβουλη επιρροή του Δαχτυλιδιού παρέτεινε τη ζωή του πέρα από κάθε φυσικό όριο, παραμορφώνοντας το σώμα και τον νου του. Το Χόμπιτ χάθηκε, δίνοντας τη θέση του σε ένα γκροτέσκο πλάσμα που ψιθύριζε στο «Πολύτιμό» του, παγιδευμένο ανάμεσα στην αγάπη και το μίσος για το ίδιο το αντικείμενο που το κατέστρεφε.
Το παιχνίδι των αινιγμάτων και η απώλεια
Το 2941 Τ.Ε., η τύχη (ή μια ανώτερη δύναμη) έφερε τον Μπίλμπο Μπάγκινς στο καταφύγιο του Γκόλουμ. Μετά το ιστορικό παιχνίδι των αινιγμάτων, το Γκόλουμ έχασε το Δαχτυλίδι, μια απώλεια που πυροδότησε το τελευταίο κεφάλαιο της ζωής του. Η μανία του για την ανάκτηση του «δώρου» του τον οδήγησε έξω από τα βουνά, στις σκοτεινές χώρες της Μόρντορ, όπου βασανίστηκε από τον Σάουρον, αποκαλύπτοντας τις λέξεις «Σάιρ» και «Μπάγκινς».
Η διχασμένη ψυχή: Slinker & Stinker
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Δαχτυλιδιού, η συνάντησή του με τον Φρόντο Μπάγκινς ανέδειξε την εσωτερική του πάλη. Ο Σαμγουάιζ Γκάμτζι, με την οξυδέρκεια του απλού ανθρώπου, διέκρινε τις δύο πλευρές του:
- Slinker (Ο Σέρνων): Η υποτακτική, απελπισμένη πλευρά του Σμίγκολ που αναζητούσε την καλοσύνη.
- Stinker (Ο Βρωμύλος): Η μοχθηρή, δόλια προσωπικότητα του Γκόλουμ που υπηρετούσε μόνο το Δαχτυλίδι.
Παρά την πρόσκαιρη προσπάθεια για εξιλέωση, η προδοσία της Φαραμίρ και η καχυποψία του Σαμ έγειραν την πλάστιγγα προς το σκοτάδι. Η οδήγηση των Χόμπιτ στο άντρο της Σέλομπ ήταν η τελική του προδοσία.
Η τραγική λύτρωση στο Βουνό του Πεπρωμένου
Το τέλος του Γκόλουμ στο 3019 Τ.Ε. είναι μια από τις πιο ειρωνικές και σημαντικές στιγμές της Μέσης Γης. Στο Sammath Naur, τη στιγμή που ο Φρόντο λύγιζε υπό το βάρος του Δαχτυλιδιού, το Γκόλουμ επιτέθηκε, αποσπώντας το μαζί με το δάχτυλο του Χόμπιτ. Στην έκσταση της επανένωσης με το «Πολύτιμό» του, έχασε την ισορροπία του και έπεσε στις φλόγες του Βουνού του Πεπρωμένου.
Ο θάνατός του ήταν ταυτόχρονα και η σωτηρία του κόσμου. Χωρίς την εμμονή και την ύπαρξή του, το Δαχτυλίδι πιθανότατα δεν θα είχε καταστραφεί ποτέ. Ο Σμίγκολ, το πλάσμα που ξεκίνησε ως περίεργο Χόμπιτ και κατέληξε σκλάβος της δύναμης, βρήκε την ανάπαυση μέσα στην ίδια τη φωτιά που σφυρηλάτησε το μαρτύριό του.
