Υπάρχει ένας τρόμος που δεν φεύγει ποτέ από τη φωνή της Κική Δημούλα, μια ήσυχη εξέγερση μεταμφιεσμένη σε μελαγχολία.
Σύμφωνα με τα λόγια της, η μοναξιά δεν είναι απουσία, αλλά ένα έδαφος όπου ανθίζουν οι σκέψεις, εύθραυστες και φωτεινές. Μιλάει για την παρεξήγηση όχι ως τραγωδία, αλλά ως πεπρωμένο, για την ευγένεια ως ένα λεπτό δηλητήριο που έπνιξε τον άγριο παλμό της ίδιας της ζωής της.
Κάθε εξομολόγηση κινείται σαν αναστεναγμός μέσα από ένα παράθυρο που έχει μείνει μισάνοιχτο.
5 ερωτικά αποσπάσματα από τα γράμματα του Κάφκα προς στη Μιλένα του
Κική Δημουλά
«Δεν μου ήταν ποτέ εύκολο να συνεννοηθώ με άνθρωπο.
Ούτε μπορούσα να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι ήταν τόσο διαφορετικοί από εμένα.
Αυτό βέβαια ήταν πολύ αφελές από τη μεριά μου, αλλά και πολύ χρήσιμο.
Γιατί με είχε σε μια μόνιμη ταραχή, σε μια διαρκή διαμαρτυρία και σ’ ένα πολύ γόνιμο παράπονο…
Από την άλλη, είχα μια ευγένεια η οποία με κατέστρεψε απολύτως!
Εμπόδισε δηλαδή τη ζωή μου να πάρει το δρόμο της.
Υπέμεινα πράγματα τα οποία δεν έπρεπε να υπομείνω, με το αιτιολογικό μιας ευγένειας ότι θα πίκραινα, ότι θα πείραζα, ότι θ’ αναστάτωνα των άλλων τη ζωή.
Αυτό ήταν μία ήττα. Καθαρή ήττα…».
