Ποιος είναι ο Χόρχε Μπουκάι:
Καταγωγή & Σπουδές: Ο Χόρχε Μπουκάι (Jorge Bucay) γεννήθηκε το 1949 στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες και στη συνέχεια ειδικεύτηκε στην ψυχιατρική.
Επαγγελματική πορεία: Εργάστηκε για χρόνια ως κλινικός ψυχίατρος και ψυχοθεραπευτής σε νοσοκομεία και κλινικές της Αργεντινής. Εξειδικεύτηκε στη θεραπεία Γκεστάλτ (Gestalt), μια ψυχοθεραπευτική προσέγγιση που εστιάζει στο «εδώ και τώρα» και στην προσωπική ευθύνη του ατόμου.
Συγγραφικό Έργο: Είναι ένας από τους διασημότερους συγγραφείς βιβλίων αυτογνωσίας και ψυχολογίας παγκοσμίως. Τα έργα του (όπως τα «Να σου πω μια ιστορία», «Ο δρόμος της ευτυχίας», «Γράμματα στην Κλαούντια») έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 30 γλώσσες και έχουν πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα.
Η μέθοδός του: Το κύριο χαρακτηριστικό της προσέγγισής του, τόσο ως θεραπευτή όσο και ως συγγραφέα, είναι η χρήση παραμυθιών, μύθων και αλληγοριών. Μέσα από τις ιστορίες, προσπαθεί να κάνει πολύπλοκες ψυχολογικές έννοιες προσιτές στον μέσο αναγνώστη, βοηθώντας τον να κατανοήσει καλύτερα τον εαυτό του.
Ο Μπουκάι ξεκινάει με τα δεδομένα. Κρύβουμε όλα εκείνα για τα οποία είμαστε ικανοί. Γιατί; Επειδή από παιδιά υποστήκαμε μια συστηματική, ψυχολογική λοβοτομή μέσω των γονεϊκών μηνυμάτων. Η φράση «Αν συνεχίσεις έτσι, δε θα σε θέλει κανείς» απ’ ότι φαίνεται δεν είναι μια αθώα νουθεσία.
«Ο δρόμος της ευτυχίας» – Χόρχε Μπουκαι, Εκδόσεις Opera
Κρύβουμε την αληθινή μας δυναμική.
Κρύβουμε όλα εκείνα για τα οποία είμαστε ικανοί.
Και ζούμε επιδεικνύοντας την πιο υποβαθμισμένη μας πλευρά… εκείνη που είναι κοινωνικά αποδεκτή… εκείνη που μας έμαθαν να καλλιεργούμε… εκείνη που υιοθετήσαμε για να μην έχουμε προβλήματα…
Και όλα αυτά, μόνο με την επίδραση που άσκησαν πάνω μας οι ιστοριούλες με τους ήρωες;
Όχι μόνο. Θυμόμαστε και μέρος του μηνύματος που μας μετέδωσαν οι γονείς μας:
«Μην μπλέκεις σε μπελάδες…»
Ή, ακόμη χειρότερα:
«Αν συνεχίσεις έτσι, δε θα σε θέλει κανείς…»
Τι σημαίνει συνεχίζω έτσι;
Προφανώς, «συνεχίζω έτσι», σημαίνει ότι είμαι αυτός που είμαι.
Και, τότε; Τι πρέπει να κάνω για να γίνω άλλος;
Η απάντηση είναι προβλέψιμη: ν’ αφήσεις να βγει ο ήρωας.
Δεν λέω ότι πρέπει κανείς να γίνει σούπερ-ήρωας με την έννοια να είναι καταπληκτικός και να εντυπωσιάζει, να σκαρφαλώνει κτίρια, να πηδάει στις στέγες των σπιτιών και να πετάει στον αέρα.
Όχι.
Δεν χρειάζεται.
Μιλάω για τον μοναδικό ηρωισμό που υπερασπίζομαι:
«Το κουράγιο να είναι κανείς αυτός που είναι».
Το θάρρος να μη δημιουργεί μια μυστική ταυτότητα μικρόψυχου, αν δεν είναι μικρόψυχος.
Να μη ζει σαν ηλίθιος, αν δεν είναι ηλίθιος.
Κι αν δεν είναι πολύ γρήγορος, δεν πειράζει. Πρέπει να δέχεται τη βραδύτητα με περηφάνια. Να λέει: «Είμαι λίγο αργός. Ε, και;» Αυτό είναι υπέροχο.
Δεν τρέχει τίποτα αν είναι κανείς «λίγο χαζούλης…» όπως λένε στην Αργεντινή.
Αν όμως δεν είναι… τότε δεν πρέπει να κάνει τον χαζό!
Αν εγώ είμαι λίγο κουτός… αν δεν μου κόβει και πολύ… αν μπορώ ν’ ανακαλύπτω μέσα μου άλλα χαρίσματα εκτός από την εξυπνάδα… πολύ ωραία! Γιατί να σπαταλάω ενέργεια προσπαθώντας να το κρύψω;
Γιατί να μη βρω το θάρρος να πω ποιος είμαι, με τα όποια χαρίσματά μου, κι ας μην είναι τα πλέον ευπρόσδεκτα κοινωνικά κι αυτά που αναγνωρίζονται και εκτιμώνται περισσότερο, κι ας μην είναι αυτά που μου κάνουν « την καλύτερη διαφήμιση».
Αυτό που λιγότερο χρειάζεσαι είναι να σε κάνουν τα προσόντα σου υπερόπτη.
Προσόν, μπορεί να είναι και το να μην ξεχωρίζεις.
Το μεγαλύτερο προσόν ενός ήρωα είναι να μπορεί να αντιμετωπίζει τις καταστάσεις χωρίς να εξαναγκάζεται να δείχνει στους άλλους ότι είναι όπως εκείνοι λένε ότι πρέπει να είναι.
