Εδώ, στους Μονόλογους του Κούντερα, η ομορφιά δεν είναι καταφύγιο, είναι εισβολή! Είναι μια θεϊκή κατάρα που δεν αφήνει χώρο για τη σκιά, δεν αφήνει χώρο για τον άνθρωπο.
Γιατί είσαι τόσο όμορφη; Πώς τολμάς να στέκεσαι εκεί, πλασμένη από καθαρό ήλιο, ενώ εμείς σαπίζουμε μέσα στη θνητή μας σάρκα; Κραυγάζουμε για μια φακίδα, για ένα αλλήθωρο μάτι, για ένα ψεγάδι που θα μας επέτρεπε να σε αγγίξουμε χωρίς να γίνουμε στάχτη! Ζητιανεύουμε μια δόση ατέλειας για να μπορέσουμε, επιτέλους, να υπάρξουμε.
Νιώστε την έκσταση της παραίτησης! Είναι το διονυσιακό παράφορο εκείνου που αρνείται τον Παράδεισο γιατί δεν αντέχει τη λάμψη του. Η τελειότητα είναι μια σκηνή θεάτρου όπου κάθε μας σκόνταμμα φαντάζει έγκλημα. Ποιος μπορεί να ζήσει κάτω από το αιώνιο «λευκό»; Ποιος μπορεί να αντέξει το βάρος ενός έρωτα που δεν έχει πού να κρύψει τη βρωμιά του;
Μίλαν Κούντερα, Μονόλογοι
Γιατί ‘σαι τόσο όμορφη;
Μην είσαι τόσο όμορφη!
Θέλω να ήσουν από σάρκα,
όχι από φως του ήλιου!
Γιατί είσαι τόσο όμορφη;
Αν είχες τουλάχιστον φακίδες
για να μπορώ να τις μετρώ αιώνια στο πρόσωπό σου!
Αν αλληθώριζες τουλάχιστον λιγάκι!
Όλη μου τη ζωή γονατιστός
θα προσπαθούσα να πάρω με το μέρος μου αυτό το αλλήθωρό σου μάτι.
Αλλά εσύ είσαι όμορφη!
Ναι, ήρθες κατευθείαν
μεσ’από τη λάμψη του ήλιου!
Εγώ όμως δεν μπορώ να ζω συνεχώς
κάτω απ’αυτό το φως!
Δεν μπορώ να ζω συνέχεια σα νά’μαι πάνω στη σκηνή!
Να φαίνονται όλα μου!
Κάθε ασκήμια μου
κάθε μου σκόνταμμα!
Δεν μπορώ να ζω συνέχεια κάτω από προβολείς!
Κατάλαβέ το.
Μην κλαις.
Δεν μπορώ
να ζήσω μαζί σου.
Είσαι πάρα πολύ όμορφη»
Η νομοτελειακή πτώση της «αμαρτίας» από τον Καρυωτάκη: «Στα στήθια σου τον άφησες να γείρει…»
