Το ποίημα αυτό αποτελεί μια συγκλονιστική κατάθεση πάνω στη διπλή φύση της ύπαρξης, όπου η δημιουργία και η καταστροφή τρέφονται από την ίδια ακριβώς πηγή.
Η «ορμή» στην οποία αναφέρεται ο Ντίλαν Τόμας δεν είναι μια ευγενική ή ρομαντική δύναμη της φύσης, αλλά ένας βίαιος, ασταμάτητος βιολογικός μηχανισμός που οδηγεί το λουλούδι στην άνθηση και, την ίδια ακριβώς στιγμή, στην αναπόφευκτη φθορά.
Ο ποιητής αναδεικνύει την τραγική αδυναμία του ατόμου να επικοινωνήσει αυτή τη βαθιά, σχεδόν μεταφυσική γνώση, καθώς η επαναλαμβανόμενη παραδοχή πως «φωνή δεν έχω να πω» υπογραμμίζει τη σιωπηλή μοίρα που μοιραζόμαστε με όλα τα έμβια όντα.
Από τον ανθηρό δίαυλο της ζωής μέχρι τη «σαβανοφόρα πλεύση» του τέλους, ο Τόμας μας υπενθυμίζει ότι ο χρόνος είναι ένας αδηφάγος οργανισμός που καταργεί τις αποστάσεις ανάμεσα στον ζωντανό και τον νεκρό, υπενθυμίζοντας μας πως το ίδιο «κουλουριασμένο σκουλήκι» που περιμένει στον τάφο, κατοικεί ήδη μέσα στις φλέβες της ίδιας της ζωής.
Η βροχή της Κική Δημουλά: μια μικρή λέξη που γεμίζει όλον τον κόσμο
Ντίλαν Τόμας – Η ορμή που μέσα από τον ανθηρό δίαυλο πορεύει το λουλούδι
Η ορμή που μέσα απο τον ανθηρό δίαυλο
πορεύει το λουλούδι
Και τʼ ανθηρά μου χρόνια πορεύειֹ
Αφανίζει των δέντρων τις ρίζες
Είναι ο χαλαστής μου.
Και φωνή δεν έχω να πω στο τσακισμένο ρόδο
Πως απʼ τον ίδιο τσάκισε η νιότη μου χειμέριο πυρετό.
Η ορμή που πορεύει το νερό μεσʼ απʼ τους βράχους
Και το κόκκινό μου αίμα πορεύειֹ ξεράινει τις βουνοπηγές,
Κερώνει και το δικό μου.
Και δεν έχω φωνή να κραυγάσω, ως με τις φλέβες μου
Πως τη βουνοπηγή το ίδιο στόμα τη βυζαίνει.
Το χέρι που αναδεύει στη λιμνούλα το νερό,
Ταράζει και τη σύρτηֹ κατευθύνει το φύσημα του ανέμου,
Τη σαβανοφόρα μου πλεύση οδηγεί.
Και δεν έχω φωνή για να πω στον κρεμασμένο
Πως απʼ τη γη μου πλάθεται ο πηλός του κρεμαστή.
Τα χείλη του χρόνου κολλούν σαν βδέλες στην πηγήֹ
Η αγάπη στάζει και μαζεύει, μα το χυμένο αίμα
Θα γαληνέψει τις πληγές της.
Και φωνή δεν έχω να πω σʼ έναν άνεμο πρόσκαιρο
Πώς ο χρόνος με ουρανό τύλιξε τʼ αστέρια.
Και φωνή δεν έχω να πω στον τάφο του εραστή
Πως στο σεντόνι μου πορεύεται
Το ίδιο κουλουριασμένο σκουλήκι.
«Άκουγα διπλά τα βήματά μου»: Η ερωτική παραίσθηση του Γιάννη Σκαρίμπα
