Εδώ ο κόσμος δεν είναι καταφύγιο. Είναι κάτι που καταβροχθίζει κορμί και σκιά, που σβήνει κάθε στιγμή πριν προλάβει να γίνει μνήμη. Κι όμως, ο Μπέκετ δεν τον απορρίπτει. Αναρωτιέται τι θα έκανε χωρίς αυτόν. Χωρίς τα πρόσωπα, τις απορίες, τη σιωπηλή δίνη των ψιθύρων που ζητούν αγάπη, βοήθεια, ένα σημάδι ότι δεν είμαστε μόνοι.
Το ποίημα κινείται μέσα σε έναν χώρο μπερδεμένο, όπου οι φωνές συνυπάρχουν χωρίς να συναντιούνται. Μια ύπαρξη «χωρίς φωνή ανάμεσα στις φωνές». Και αυτή η φράση πονάει, γιατί περιγράφει κάτι γνώριμο:, τη μοναξιά που δεν είναι απουσία ανθρώπων, αλλά αδυναμία επαφής. Την αίσθηση ότι ζεις μαζί με άλλους, αλλά παραμένεις έγκλειστος στον ίδιο σου τον εαυτό.
Η «Μεταμόρφωση» του Κάφκα: «Δεν μπορώ να κάνω κανέναν να καταλάβει τι…»
Σάμιουελ Μπέκετ, Ποιήματα συνοδευόμενα από σαχλοκουβέντες – Εκδ. Ερατώ, μτφ: Γ. Βίλλιος
Τι θα ‘κανα χωρίς αυτόν τον κόσμο
χωρίς πρόσωπο
χωρίς απορίες
όπου η ψυχή δε ζει παρά μια στιγμή
όπου κάθε στιγμή
χάνεται στο κενό
στη λησμονιά της αλλοτινής της ύπαρξης
χωρίς αυτό το κύμα
όπου στο τέλος
κορμί και σκιά καταβροχθίζονται
τι θα ‘κανα χωρίς αυτή τη σιωπηλή δίνη των ψιθύρων
που ασθμαίνει μανιασμένη για βοήθεια
γι’ αγάπη
χωρίς αυτόν τον ουρανό που υψώνεται
πάνω απ’ τη σκόνη της σαβούρας του
τι θα ‘κανα
θα ‘κανα ό,τι και χθες
ό,τι και σήμερα
αγναντεύοντας απ’ το φεγγίτη μου μπας και δεν είμαι μόνος
να πλανιέμαι και να φεύγω μακριά απ’ όλη ετούτη τη ζωή
σ’ ένα χώρο μπερδεμένο
χωρίς φωνή ανάμεσα στις φωνές
που είν’ έγκλειστες μαζί μου.
Ερρίκο Μαλατέστα: «Θέλουμε οι άνδρες και οι γυναίκες να μπορούν να…»
