Αν νομίζετε πως οι αρχαίοι θεοί ήταν υποδείγματα ισορροπίας επειδή έπιναν νέκταρ στα σύννεφα, πλανάστε πλάνην οικτρά.
Αν έμπαιναν σε γραφείο ψυχοθεραπευτή, δεν θα το έκαναν για να βρουν τον «εσωτερικό τους εαυτό», αλλά για να κοπανήσουν τις αυταπάτες κατευθείαν στο κεφάλι του δόλιου γιατρού. Από το πρώτο δευτερόλεπτο κιόλας θα πετούσαν το δικό τους «Everybody lies», ξεφτιλίζοντας κάθε κοινωνικό φίλτρο και κάθε ψευτοευγενική διάγνωση.
Τι πιο νιτσεϊκό από το να δηλώσεις πως το οιδιπόδειο σύμπλεγμα (συγγνώμη Σίγκμουντ) είναι απλώς μια ψευδαίσθηση που βολεύει τους αδύναμους αναλυτές;
Δίας: Ο ορισμός του Ναρκισσισμού και το God Complex (κυριολεκτικά)
Ο Δίας (πατέρας θεών και ανθρώπων, τρομάρα του) μπαίνει στο γραφείο, όχι για να μιλήσει για τον εθισμό του στο σεξ και την εξουσία, αλλά για να εξηγήσει, με το ύφος του απόλυτου CEO του Ολύμπου, γιατί το να μεταμορφώνεσαι σε κύκνο ή χρυσή βροχή είναι μια απολύτως λογική αντίδραση στην καταπίεση της μονογαμίας. Στο μυαλό του, οι απιστίες δεν είναι πρόβλημα· είναι μια βιολογική εξίσωση που πρέπει να λυθεί για να διαιωνιστεί το είδος, αλλιώς καίγεται πιο γρήγορα το καντήλι της ανθρωπότητας. Τσακίζει τη «συμφωνία» του γάμου ακριβώς επειδή έχει εμμονή με τα… στατιστικά δεδομένα της σποράς του. (Σημείωση του γράφοντος: στατιστικά, οι περισσότεροι serial cheaters χρησιμοποιούν ακριβώς τις ίδιες δικαιολογίες περί “φύσης” με τον Δία, τυχαίο; δεν νομίζω). Αν ο ψυχολόγος του μιλήσει για όρια, ο Δίας απλά θα του ρίξει έναν κεραυνό. Τόσο απλά, τόσο βάρβαρα, τόσο… αποτελεσματικά.
Ήρα: Σύνδρομο συνεξάρτησης και μετάθεση θυμού
Και μην πει κανείς πως η Ήρα στηρίζεται αποκλειστικά στο γυναικείο «ένστικτο». Η γυναίκα διαβάζει τα σημάδια της απιστίας πιο γρήγορα απ’ όσο φτύνει δηλητήριο. Αλλά αντί να χωρίσει τον τοξικό πατέρα των θεών, τι κάνει; Τιμωρεί τις ερωμένες. Κλασική, σχολική περίπτωση “μετάθεσης” (displacement για τους φίλους της αγγλοσαξονικής σχολής): ο πόνος της προδοσίας μεταφράζεται σε σαδισμό προς το τρίτο πρόσωπο. Το αποτέλεσμα; Ένα μυθολογικό ριάλιτι επιβίωσης, όπου η σύζυγος προτιμά να καταστρέφει ζωές (βλέπε Ιώ, Λητώ) παρά να διαλύσει τον γάμο της και να χάσει τον θρόνο. Εκστατική τάξη πραγμάτων για τους ολυμπιακούς θεούς, κόλαση για τους κοινούς θνητούς.
Όπως θα σημείωνε και η Μαλβίνα: «Απ’ αυτές που, παρά να διαλύσουν το γάμο τους, προτιμούν να διαλύονται οι ίδιες. Είκοσι χρόνια παντρεμένη. Επέμενε.Ασυνεννοησία, πλήξη, ανευθυνότητα, καθολική ανυπαρξία του άλλου, απιστίες – όλα ήταν ψιλοπράγματα».
Άρης: Διαχείριση θυμού και τοξική αρρενωπότητα
Ο Άρης δεν πάει στην ψυχανάλυση για να κλάψει που ο μπαμπάς του (ο Δίας) τον σνόμπαρε ανοιχτά. Πάει για να σπάσει το ντιβάνι. Προσωποποίηση της Διαταραχής Διαλείπουσας Εκρηκτικότητας (Intermittent Explosive Disorder). Ακριβώς όπως ο Νίτσε έλεγε ότι ο αυθεντικός Διόνυσος δεν είναι το μεθυσμένο χάος αλλά μια εκστατική τάξη, έτσι και ο Άρης πιστεύει πως η ειρήνη είναι η αρρώστια και ο πόλεμος η θεραπεία. Στο μυαλό του, η διπλωματία είναι για τους δειλούς. Το αποτέλεσμα; Ένα πολεμικό «Τάδε έφη Ζαρατούστρα», μόνο που ο θεός προτιμά το αίμα αντί του ιερού haoma.
Αφροδίτη: Ιστριονική Διαταραχή Προσωπικότητας
Δεν πάει για ψυχοθεραπεία. Πάει για να βεβαιωθεί ότι ο ψυχοθεραπευτής θα την ερωτευτεί παράφορα μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά. Αν η συνεδρία δεν περιστρέφεται γύρω από την επιβεβαίωση της απόλυτης, ακαταμάχητης κυριαρχίας της, παθαίνει κρίση. Χρησιμοποιεί την ομορφιά της, ναρκώνοντας τους πάντες γύρω της για να μην έρθει ποτέ αντιμέτωπη με το κενό της ματαιοδοξίας της.
Άδης: Ο καταθλιπτικός avoidant με το Σύνδρομο Στοκχόλμης
Όμως ας μιλήσουμε για τον θεό Πλούτωνα. Ο Άδης. Κατά κόσμον ο αόρατος άρχοντας του Κάτω Κόσμου, γεννημένος κυριολεκτικά στα έγκατα του περιθωρίου. Αν νομίζατε πως ο τύπος είναι το αρχέτυπο του «σκοτεινού, γοητευτικού, παρεξηγημένου bad boy» που θα σας διαβάσει ποίηση κάτω από το φεγγάρι, μάλλον πρέπει να κόψετε τα φτηνά ρομαντικά μυθιστορήματα, αγαπημένοι μου θνητοί.
Ο Άδης θα έμπαινε στο ιατρείο και δεν θα έλεγε λέξη. Γιατί; Διότι είναι η απόλυτη, κλινική ενσάρκωση της Αποφευκτικής Διαταραχής Προσωπικότητας (Avoidant Personality Disorder), τυλιγμένης σε ένα γιγάντιο σύνδρομο «παραμελημένου αδερφού». Σκεφτείτε το: ο Δίας πήρε το ρετιρέ του Ολύμπου, ο Ποσειδώνας την απέραντη πισίνα των ωκεανών, κι εκείνος κατέληξε στο ανήλιαγο υπόγειο. Αυτή η ναρκισσιστική τρώση τον έκανε να μισήσει κάθε μορφή κοινωνικής επαφής. Αντί να το δουλέψει στην ψυχοθεραπεία, έχτισε ένα βασίλειο αποκλειστικά με νεκρούς, επειδή, ας είμαστε ειλικρινείς, οι νεκροί δεν κάνουν άβολες ερωτήσεις, δεν σε απορρίπτουν και σίγουρα δεν σε κρίνουν που κυκλοφορείς με έναν τρικέφαλο σκύλο. (Ωραία, βαριά κληρονομιά για έναν μελλοντικό κριτή των ψυχών, ε;).
Οι 6 θεοί των Αρχαίων Ελλήνων μέσα από την «Οδύσσεια» του Ομήρου
