Στο ποίημα «Της αμαρτίας δουλεύτρα», ο Κώστας Καρυωτάκης πλάθει ένα εύθραυστο κράμα ηδονής και πένθους, αποτυπώνοντας με αφοπλιστική ειλικρίνεια την οδυνηρή μετάβαση από το φως στη φθορά.
Το ανθρώπινο σώμα μετατρέπεται σε βωμό όπου συντελείται μια σιωπηλή, οριστική απώλεια· το αρχικό παραλήρημα της σωματικής ένωσης δίνει γρήγορα τη θέση του στη στυφή επίγνωση του τέλους. Η γυναικεία φιγούρα στους στίχους του Έλληνα δημιουργού δεν στέκει ως αντικείμενο ηθικής κριτικής, αλλά περιβάλλεται με μια σχεδόν νεκρική κατανόηση. Αυτή η σκοτεινή, ασφυκτική οπτική απηχεί διακριτικά την παρακμιακή ατμόσφαιρα του Σαρλ Μπωντλαίρ, εκεί όπου η νιότη και η ομορφιά είναι εκ προοιμίου καταδικασμένες να μαραζώσουν κάτω από το αμείλικτο βάρος της πραγματικότητας.
Μέσα από τη συγκεκριμένη δημιουργία, ο Καρυωτάκης αντικρίζει το θολωμένο βλέμμα της ηρωίδας του ως σιωπηλός μάρτυρας μιας αναπόδραστης τραγωδίας. Η μετέπειτα διαρκής πτώση της παρουσιάζεται στον αναγνώστη απλώς ως ο σπαρακτικός απόηχος εκείνης της πρώτης, απόλυτης παραίτησης. Η αμαρτία δεν περιγράφεται ως εφήμερος πειρασμός, αλλά ως ισόβια καταδίκη, μετατρέποντας την υποταγή στα πάθη σε ένα παγωμένο τελετουργικό άνευ λύτρωσης.
Τι είναι ο έρωτας; 10 ποιήματα προσπαθούν να του δώσουν μορφή
Της αμαρτίας δουλεύτρα – Κώστας Καρυωτάκης
Στα στήθια σου τον άφησες να γείρει,
τον σκέπασες με τα χρυσά μαλλιά σου
κι εστράγγισες της γλύκας το ποτήρι.
Μες στου φιλιού τ’ ανείπωτο μεθύσι
εκοίταξες, τρελή, την παρθενιά σου:
την είδες σα χρυσόνειρο να σβήσει.
Κι εδάκρυσες. Με μάτια θολωμένα
—απάρθενη σιγόλαμψε η ματιά σου—
τη μαύρη αλήθεια αντίκρισες θλιμμένα.
Και σήμερα που —οϊμέ!— την Αμαρτία
δουλεύεις, τη νεκρή την ομορφιά σου
προσφέρνεις σε μια αναίμαχτη θυσία.
6 ποιήματα του Χριστιανόπουλου για να θυμάσαι πως ο έρωτας πονάει γονατιστός
