Στο σύμπαν της Κικής Δημουλά, τίποτα δεν είναι μικρό και τίποτα δεν παραμένει στατικό. Η ποίησή της δεν είναι μια απλή παράθεση στίχων, αλλά μια πράξη αυτοάμυνας απέναντι στο χρόνο, τη φθορά και την αβάσταχτη μοναξιά.
Στα «Γεγονότα», η Δημουλά σκηνοθετεί μια κοσμική αναστάτωση για να μιλήσει τελικά για το πιο δικό της, το πιο γνώριμο «γεγονός»: την απουσία. Με τη χαρακτηριστική της ικανότητα να προσωποποιεί τα άψυχα, μετατρέπει το ηλιοβασίλεμα, τη νύχτα και το φεγγάρι σε πρωταγωνιστές ενός δράματος, όπου το σύμπαν «πυροβολείται» και ακινητοποιείται.
Κι όμως, μέσα σε αυτόν τον μεταφυσικό πανικό, η προσωπική μοναξιά της ποιήτριας παραμένει το πιο ηχηρό, αν και «παραλειφθέν», στοιχείο, όπως έλεγε η ίδια: «Δεν νιώθω δημιουργός. Πιστεύω ότι είμαι ένας έμπιστος στενογράφος μιας πολύ βιαστικής πάντα ανησυχίας, που κατά καιρούς με καλεί και μου υπαγορεύει κρυμμένη στο ημίφως ενός παραληρήματος, ψιθυριστά, ασύντακτα και συγκεκομμένα, τις ακολασίες της με έναν άγνωστο τρόπο ζωής….»
Γεγονότα
Μόνη, ἐντελῶς μόνη,
περπατῶ στὸ δρόμο
καὶ πέφτω πάνω σὲ μεγάλα γεγονότα:
Ὁ ἥλιος σὰν ἐπειγόντως νὰ ἐκλήθη ἀπὸ τὴ Δύση
ἀφήνοντας ἡμιτελὲς τὸ δειλινό…
Σὲ λίγο ἡ νύχτα,
κρατώντας τοὺς ἀμφορεῖς τοῦ μυστηρίου,
τῶν ἰδιοτήτων της ἐπαίρετο,
ὅταν τὸ ρεμβῶδες μάτι της, τὸ φεγγάρι,
ἕνα ἀπρόδεκτο, λαθραῖο σύννεφο, πάτησε
καὶ τὴν τύφλωσε.
Τοῦ ἀτυχήματος τούτου
ἐπωφελήθηκε
κάποιος παράξενος κατάσκοπος
-τὸ μεσονύχτιο ὑποπτεύονται-
τὸ σύμπαν πυροβόλησε
καὶ τὸ ἄφησε ἀκίνητο…
Μετὰ ἀπὸ τέτοια γεγονότα,
τὸ γεγονὸς πὼς εἶμαι πάλι μόνη
παρελείφθη.
«Άκουγα διπλά τα βήματά μου»: Η ερωτική παραίσθηση του Γιάννη Σκαρίμπα
