Λίγα λόγια για τη Κική Δημουλά:
Τα πρώτα χρόνια: Η Κική Δημουλά (το πατρικό της ήταν Βασιλική Ράδου) γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου 1931 στην Αθήνα και έφυγε από τη ζωή στις 22 Φεβρουαρίου 2020. Εργάστηκε ως υπάλληλος στην Τράπεζα της Ελλάδος για 25 χρόνια, από το 1949 έως το 1973. Ήταν παντρεμένη με τον ποιητή και πολιτικό μηχανικό Άθω Δημουλά, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά.
Η εμφάνιση στα γράμματα: Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην ποίηση το 1952 με την ποιητική συλλογή «Ποιήματα» (την οποία η ίδια αργότερα αποκήρυξε) και επίσημα το 1956 με τη συλλογή «Έρεβος». Μερικά από τα πιο γνωστά της έργα είναι «Το λίγο του κόσμου», «Χαίρε ποτέ» και «Η εφηβεία της λήθης».
Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών: Το 2002 αποτέλεσε χρονιά-σταθμό, καθώς εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών (στην έδρα της Ποίησης). Ήταν μόλις η τρίτη γυναίκα στην ιστορία της Ακαδημίας που κατέλαβε αυτή τη θέση (μετά τη Γαλάτεια Σαράντη και την Αγγελική Λαΐου).
Βραβεύσεις και διεθνής αναγνώριση: Τιμήθηκε με το Β’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1971), το Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1989), το Αριστείο Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών (2001) για το σύνολο του έργου της, και το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας (2009). Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, ιταλικά, σουηδικά και άλλες γλώσσες.
Κική Δημουλά: «Λυπάμαι τις νοικοκυρές έτσι που αγωνίζονται κάθε πρωί να διώχνουν…»
Ζούμε στην εποχή της εύκολης κριτικής και του ψηφιακού λιθοβολισμού. Σε έναν κόσμο όπου ο καθένας σπεύδει να «πυροβολήσει» οτιδήποτε τολμά να πετάξει ψηλότερα από τον ίδιο, η Κική Δημουλά έρχεται να μας δώσει την πιο αποστομωτική και βαθιά ψυχαναλυτική εξήγηση για την ανθρώπινη κακία.
Με το ποίημα «Κυνηγέ» (από τη συλλογή «Ήχος απομακρύνσεων»), η Δημουλά δεν ηθικολογεί, ούτε κουνάει το δάχτυλο. Αντίθετα, σκύβει πάνω από την ανθρώπινη πικρία και κάνει μια συγκλονιστική διάγνωση: Η ανάγκη μας να καταστρέφουμε, να κριτικάρουμε και να «προσγειώνουμε» τους άλλους, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο φθόνος για τα δικά μας τσακισμένα όνειρα. “Τα απωθημένα σου φτερά εκδικείσαι”, γράφει, απογυμνώνοντας τον κάθε λογής «κυνηγό» από τα άλλοθί του.
Κική Δημουλά – Εκρηκτικό πόρισμα
Κυνηγέ,
υποπτεύομαι γιατί σκοτώνεις τα πουλιά.
Τα απωθημένα σου φτερά εκδικείσαι.
Λυτρώσου.
Όλων μας σχεδόν τα πετάγματα
κάποια τα βρήκε αζύγιαστη
ή ζυγιασμένη σφαίρα.
Είτε σκάρτο νερουλό ήτανε το Ικάριο
κερί
είτε γιατί ο ήλιος είναι συνεργάσιμος
μονάχα με τη δύση του
είτε γιατί κατά την απογείωση εξερράγη
εκρηκτικός αντίπαλος.
Υπολόγισε τώρα τί φτερά ταπείνωσε
ενός κλουβιού το ύψος ότι τάχα
κελαηδούσαν γήινα καθημερινά
λες και η ανάγκη υπέργεια να κελαηδήσεις
δεν είναι γήινη δεν είναι καθημερινή.
Μνημονεύω χώρια, με ευλάβεια προσευχετική
τα αυτοκτόνα εκείνα πετάγματα
με σφαίρα που κρυφά τους επρομήθευσε
του ακατανόητου η μεγάλη γενναιότης
δεδικαίωται:
η νεκροψία όλης αυτής της καντεμιάς
έδειξε πως τα μόνα καλότυχα φτερά
τα είχε η ματαιότης.
Ηρέμησε λοιπόν.
Έχω κι εγώ ένα σωρό απωθημένους ουρανούς
μα δε σκοτώνω άστρα.
Και αν καμιά φορά από μανία αδέσποτη συμβεί
κάποιο να σημαδέψω
το πολύ να κλείσω τον τραυματία κελαηδισμό του
σ’ ένα κλουβάκι στίχου φευγαλέο.
Το πιο βαθιά ερωτικό ποίημα του Ρίτσου μάς αφαιρεί τις άμυνες και μάς εκθέτει ανεπανόρθωτα
