Η πολλαπλότητα του εαυτού: Ο Τίτος Πατρίκιος και η γυμνή αλήθεια
Ο ποιητής μάς υπενθυμίζει πως το «εγώ» δεν είναι ένα συμπαγές, αμετάβλητο σημείο στον χώρο, αλλά ένα ζωντανό παλίμψηστο. Είμαστε πλασμένοι από τις σκιές εκείνων που πέρασαν, από το αίμα εκείνων που μας άγγιξαν και από το σφυροκόπημα ενός μέλλοντος που ακόμα κυοφορείται. Η γραφή του Πατρίκιου, δωρική αλλά και βαθιά ανθρώπινη, απογυμνώνει το προσωπείο της καθημερινότητας για να αποκαλύψει πως κάθε μας κίνηση, κάθε μας λέξη, κουβαλάει πάνω της το αποτύπωμα εκατομμυρίων ανθρώπων.
Πρόκειται για έναν ύμνο στην πολυπλοκότητα, μια πρόσκληση να αναζητήσουμε τον άνθρωπο όχι σε αυτό που φαίνεται, αλλά σε όλα όσα υπήρξε, σε όσα του απαγόρευσαν και σε όσα ονειρεύεται να γίνει.
Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες: «Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σε έβλεπα, θα…»
Τίτος Πατρίκιος
Εγώ δεν είμαι μόνο αυτός που βλέπεις, αυτός που ξέρεις
δεν είμαι μόνο αυτός που θα’ πρεπε να μάθεις.
Κάθε επιφάνεια της σάρκας μου κάπου τη χρωστάω
αν σ’ αγγίξω με την άκρη του δαχτύλου μου
σ’ αγγίζουν εκατομμύρια άνθρωποι,
αν σου μιλήσει μια λέξη μου
σου μιλάνε εκατομμύρια άνθρωποι –
Θ’ αναγνωρίσεις τ’ άλλα κορμιά που πλάθουν το δικό μου;
Θα βρείς τις πατημασιές μου μες σε μυριάδες χνάρια;
Θα ξεχωρίσεις την κίνησή μου μες τη ροή του πλήθους;
Είμαι κι ότι έχω υπάρξει και πια δεν είμαι –
τα πεθαμένα μου κύτταρα, οι πεθαμένες
πράξεις, οι πεθαμένες σκέψεις
γυρνάν τα βράδια να ξεδιψάσουν στο αίμα μου.
Είμαι ο,τι δεν έχω γίνει ακόμα –
μέσα μου σφυροκοπάει η σκαλωσιά του μέλλοντος.
Είμαι ό,τι πρέπει να γίνω-
γύρω μου οι φίλοι απαιτούν οι εχθροί απαγορεύουν.
Μη με γυρέψεις αλλού
μονάχα εδώ να με γυρέψεις
μόνο σε μένα.
Στη «Σιωπή του έρωτα» με τον Όσκαρ Ουάιλντ: «κι εγώ εδώ να αναπολώ μάταια…»
