Κάθε άνθρωπος έχει μέσα του ένα νυχτερινό σημείωμα. Γραμμένο βιαστικά, με τρεμάμενα χέρια, λίγο πριν σωριαστεί από την κούραση της ίδιας του της ζωής.
Ένα σημείωμα που λέει σαν προσευχή, σαν κραυγή, σαν υπόσχεση που δεν αντέχει άλλο να αναβάλλεται: «Πρέπει, οπωσδήποτε, ν’ αλλάξω ζωή, αλλιώς είμαι χαμένος…» Κι είναι περίεργο πώς η απελπισία μοιάζει καμιά φορά με μια μυστηριώδη χάρη.
Για μια στιγμή, μέσα στο σκοτάδι του δωματίου, βλέπουμε τον εαυτό μας όπως πραγματικά είναι: κουρασμένο, ανυπεράσπιστο, γεμάτο αναβολές που έγιναν χρόνια, συνήθειες που έγιναν χαρακτήρας, και όνειρα που πέσανε σε χειμερία νάρκη περιμένοντας κάποιον να τα ξυπνήσει.
Ο Λειβαδίτης θα έλεγε πως εκείνη η στιγμή η εσωτερική, κρυμμένη από όλους είναι το πιο αληθινό μας πρόσωπο. Γιατί τότε, μόνο τότε, η ψυχή επιτέλους μιλάει χωρίς φόβο, χωρίς δικαιολογίες, χωρίς τις γνωστές παρηγοριές που μας κρατούν ζωντανούς αλλά όχι ελεύθερους.
Έσσε: «τα γηρατειά είναι αυτά που πάντα μιμούνται τη συμπεριφορά και τους τρόπους της νιότης»
«Πρέπει, οπωσδήποτε, ν’ αλλάξω ζωή, αλλιώς είμαι χαμένος.
Βέβαια έχω καιρό μπροστά μου, είμαι ακόμα νέος.
Aν μπορούσα να ξεφύγω αυτή την άθλια καθημερινότητα, υποχρεώσεις και συνήθειες και συμβιβασμοί, αν σταθώ λιγότερο εύκολος στις διάφορες προφάσεις-μα ιδιαίτερα αν βάλω πια ένα τέλος σε τούτες τις αιώνιες αναβολές.
Τότε, αλήθεια, ίσως φτιάξω κάτι, ίσως μάλιστα και κάτι το μεγάλο όπως ονειρευόμουν από παιδί…»
Έτσι έγραφε κάποιος ένα βράδυ με χέρια που τρέμανε.
Κι έκλαιγε.
Ύστερα νύσταξε κι αποκοιμήθηκε.
Το πρωί, μόλις θυμόταν κάτι αόριστα.
Και σε μερικά χρόνια πέθανε.
17 αποφθέγματα του Στέφαν Τσβάιχ: «Δεν μας απογοητεύουν οι άνθρωποι και τα γεγονότα αλλά…»
