Ένα ποίημα – κραυγή, από μια γυναίκα που δεν φοβήθηκε ποτέ να κοιτάξει το σκοτάδι στα μάτια.
Το λευκό χαρτί δεν είναι ένας φιλικός καμβάς, αλλά ένα βλέμμα που την καρφώνει, μια απαίτηση για αλήθεια. Μέσα από τις λέξεις της, η φύση, το φεγγάρι, η σελήνη, οι παλίρροιες παύει να είναι ρομαντική και γίνεται ένας καθρέφτης της εσωτερικής της τρικυμίας. Είναι η ποίηση της «άμπωτης και της παλίρροιας», μια διαρκής εναλλαγή ανάμεσα στην έξαρση και τη συντριβή.
Όμως, η πιο συγκλονιστική στιγμή έρχεται στο τέλος. Η Κατερίνα Γώγου δεν είναι μόνη σε αυτή τη μάχη. Η αναφορά στον Καρυωτάκη, είναι η στιγμή που το παρελθόν σκύβει πάνω από το παρόν για να ελέγξει αν η ποίηση έχει ακόμα ανάσα, αν η φωνή της αντέχει ακόμα να πονά.
Ίρβιν Γιάλομ: «Οι άνθρωποι που αισθάνονται κενό δεν θεραπεύονται ποτέ με…»
Πώς με κοιτάζει έτσι
Πώς με κοιτάζει έτσι
Πώς με κοιτάζει έτσι
αυτό το άσπρο κομμάτι χαρτί
πώς με κοιτάζει έτσι το φεγγάρι…
Πώς θροΐζει μέσα μου
αυτό τον παγωμένο χάρτη στο βυθό
πώς με κοιτάει έτσι το φεγγάρι…
Ποιανού καιρού το λυπημένο δάχτυλο
κρυμμένο πίσω από δάση και βουνά
δείχνει παντού και πουθενά
τι θέλει το φεγγάρι…
Ποιανού αλόγου τρελαμένου το χλιμίντρισμα
κάνει τόση αντήχηση μέσα μου
μου διογκώνει το Εγώ μου…
Ποιανής σελήνης έκλειψη
ποιου φεγγαριού η χάση
μαζί σηκώνει μέσα μου
άμπωτη και παλίρροια δίδυμες αδερφές μου…
πώς με κοιτά…
Πώς σκύβει έτσι πάνω στο στόμα μου να δει
αν ανασαίνω ο Καρυωτάκης…
Φεδερίκο Γκαρσία Λόρκα: Ποιήματα για το θαύμα και το μαρτύριο του έρωτα
