Στη «Σιωπή του έρωτα» ο Όσκαρ Ουάιλντ αγγίζει εκείνο το σημείο όπου ο έρωτας ξεπερνά τη γλώσσα και μετατρέπεται σε βάρος άφωνο, σε μια εμπειρία τόσο πυκνή που τα λόγια χάνουν τη μουσική τους και μένει μόνο η αίσθηση της απώλειας.
Η ομορφιά παρουσιάζεται σαν δύναμη που κυριαρχεί απόλυτα, σαν φως που σβήνει κάθε άλλο άσμα και αφήνει τον εραστή με σφραγισμένα χείλη, ενώ τα πάθη κινούνται μέσα του άτακτα σαν άνεμος που σπάει τα καλάμια για να γεννηθεί τραγούδι αλλά τελικά αφήνει πίσω του σιωπή.
Το ποίημα δεν μιλά για έναν απλό χωρισμό αλλά για την καθυστέρηση του αισθήματος, για τα φιλιά που έμειναν ανείπωτα και τα τραγούδια που δεν βρήκαν ποτέ αρμονία, για μια αγάπη που έφτασε τόσο κοντά στην έκφραση ώστε κατέληξε να κατοικεί για πάντα στη μνήμη σαν χαμένη μελωδία.
Ευγένιος Ιονέσκο: 22 αποφθέγματα για όσους δε θέλουν να συνθηκολογήσουν
Όσκαρ Ουάιλντ – «Η σιωπή του έρωτα»
Έτσι όπως συχνά ο ήλιος με την εντυπωσιακή του λάμψη
διώχνει το θαμπό φεγγάρι, όσο και αν αντιστέκεται
στη σκοτεινή σπηλιά του, χωρίς να ακούσει
ούτε ένα τραγούδι από το αηδόνι
έτσι η ομορφιά σου μου σφραγίζει τα χείλη
και κάνει παράφωνα για μένα τα πιο όμορφα τραγούδια
Κι όπως την αυγή πάνω από τα λιβάδια
περνά ο άνεμος με τα ορμητικά του φτερά
και σπάει τα καλάμια με τα δυνατά φιλιά του
που αυτά μόνο, μπορούν να γίνουν όργανα τραγουδιού
έτσι τα ορμητικά μου πάθη, παραδέρνουν συνέχεια μέσα μου
και η τόσο μεγάλη αγάπη κάνει την αγάπη μου βουβή
Όμως τα μάτια μου σου έδειξαν εσένα
γιατί είμαι σιωπηλός και η λύρα μου ακούρδιστη
πριν γίνει ο χωρισμός μας μοιραίος
και πριν μας αναγκάσει να φύγουμε
εσύ για άλλα χείλη που τραγουδούν με αρμονία
κι εγώ εδώ να αναπολώ μάταια
φιλιά που δεν σου έδωσα, τραγούδια που δεν σου είπα…
Η κατάθεση της Μάγια Αγγέλου: «Με το στρεβλό σου ψέμα το πικρό…»
