Η Μαλβίνα, μια γνωστή αλλά άγνωστη προσωπικότητα, αφηγείται μια κυκλική ιστορία για τη ντροπή και την αμηχανία απέναντι στο αντικείμενο του έρωτά της.
Η Μαλβίνα μιλάει για το πώς η ντροπή και ο έρωτας είναι συνδεδεμένοι και πώς το τέλος του έρωτα μπορεί να σταματήσει τη ντροπή. Συγκρίνει τον έρωτα με ένα ταξίδι με τρένο, λέγοντας ότι το τρένο είναι σταθερό και ασφαλές, αλλά ο έρωτας με την πρώτη ματιά είναι γρήγορος και ευάλωτος.
Άραγε η οικειότητα και η ντροπή είναι ένα λεπτό όριο, στο οποίο μπορεί να κριθεί ακόμη και το μεγαλέιο του έρωτα.
(Διαβάστε το λογοτεχνικό απόσπασμα παρακάτω)
Μαλβίνα Κάραλη, «Πιο πολύ πιο πολλοί» -απόσπασμα
Η ντροπή τελειώνει οριστικά όταν τελειώνει ο έρωτας.
Έτσι μου φαίνεται.
Το έχω ξαναδεί το έργο.
Θα μου πεις, φίλε, οι ντροπές είναι πολλών ειδών.
Μου αρέσει που ταξιδεύουμε με τρένο.
Τα αεροπλάνα δεν τα μπορώ.
Είναι σαν κεραυνοβόλοι έρωτες.
Μπαίνεις ψυχολογικά απροετοίμαστος.
Με παλτό.
Ένα ποτήρι, δυο ποτήρια – πριν καλά-καλά το καταλάβεις, άλλη χώρα.
Βρίσκεσαι ανάμεσα σε μελαψόυς ανθρώπους.
Γυμνούς – κι εσύ με το παλτό στο χέρι.
Έτσι είναι με τα αεροπλάνα, φίλε.
Το τρένο, καμιά σχέση με κεραυνοβόλο έρωτα.
Είναι σαν αργοκίνητη αγάπη.
Απολύτως προστατευτικό.
Το τρένο μέριμνα έτσι, που να καταλαβαίνεις τα πάντα.
Πού βρίσκεσαι.
Που θα βρεθείς σε μια ώρα.
Σε πέντε ώρες.
Να σου έρθει κανονικά.
Κοίτα το αγόρι απέναντι.
Όμορφο αγόρι.
Τέλειο αγορένιο αγόρι.
Καλό ταξίδι, αγόρι.
Μας κοιτάζει.
Έχω, που λες, πολλών ειδών ντροπές.
Τη μια τη λέω λυποντροπή.
Κάποτε ήμουν με ένα αγόρι, που έμοιαζε με το τέλειο αγόρι.
Να σου πω την ιστορία.
Θες; Βαριέσαι;
Θα σ’ την πω.
Με το που γνωριστήκαμε, αμέσως συγκατοίκηση.
Δήθεν πρακτικοί λόγοι.
Να μη μας τρώνε οι δρόμοι.
Ζούσα καλά, πράγματα των σέβεντις.
Φίλοι, συναυλίες, σινεμά.
Τα χρήματά μου, όσο έμενα μόνη, πάντα μου περίσσευαν.
Ζούμε μαζί, αρχίζουν τα γνωστά:
Πλυντήριο πιάτων για δώδεκα άτομα εμείς οι δυο.
Ψυγείο να θρέψει πέντε οικογένειες.
Όταν ήρθε το καινούργιο στέρεο, το νταντέψαμε σαν μωρό.
Φιληθήκαμε από πάνω του.
Όταν έφτασε το κρεβάτι, στρώμα-υπόστρωμα, νιώσαμε αξιοσημείωτη χαρά.
Αργά το βράδυ πήγαμε να ξαπλώσουμε.
Πέφτει κοτζάμ άντρας – μέχρι χθες όμορφος – πάνω στο στρώμα και αρχίζει να κάνει κωλοτούμπες.
“Έλα δω να κάνουμε αγκαλίτσες”, μου λέει. “Να το εγκαινιάσουμε”.
Αγορά-χαρά-γ*****.
Εκείνη την ώρα ένιωσα την λυποντροπή που σου έλεγα.
Έτσι ακριβώς είπε: “Έλα να κάνουμε αγκαλίτσες”.
Εγώ αδύνατον έτσι, με αφηρημένη τρυφερότητα.
Δεν μπορώ.
Διαβάστε περισσότερα αποσπάσματα παρακάτω:
- Σε μια στιγμή αμφιβολίας, ο Ντοστογιέφσκι είπε: «Καταντήσαμε να θεωρούμε την πραγματική ζωή σαν αγγαρεία, σχεδόν σαν ένα επάγγελμα και όλοι…»
- Άλντους Χάξλεϋ: «Διανοούμενος είναι κάποιος που ανακάλυψε κάτι πιο ενδιαφέρον από το….»
- Όπως θα έλεγε και ο Κούντερα: «Το να αγαπάς κάποιον από συμπόνια δεν σημαίνει ότι τον …»
- Είχε δίκιο ο Φερνάντο Πεσσόα: «Είμαι αυτός που νομίζω; Μα νομίζω πως είμαι τόσο πολλά πράγματα…»
- Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές: «Ένας άντρας καταλαβαίνει πότε αρχίζει να γερνάει: όταν αρχίζει και μοιάζει με …»
- Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς: «Όταν γεράσεις κι ασπρίσεις …Την ομορφιά σου αγάπησαν στ’ αλήθεια ή σαν ψέμα»
- Χένρι Μίλλερ: «Αν οι άνθρωποι σταματήσουν να πιστεύουν ότι κάποια μέρα θα γίνουν θεοί, τότε σίγουρα θα …»
- Μια φορά κι έναν καιρό ο Έσσε μας είπε: «Όταν φοβόμαστε κάποιον είναι γιατί …»
- 5 φορές που ο Ίψεν είχε δίκιο (και είπε όσα φοβόμασταν να παραδεχτούμε)
- Έρμαν Έσσε: «Όλοι μας ως το τέλος της ζωής μας κουβαλάμε τα υπολείμματα της γέννησής μας»
- 20 λυτρωτικά αποφθέγματα του Καρλ Γιουνγκ ελέγχουν το ασυνείδητό μας
