Ο Πεσσόα, θέλει σιωπή ή έστω, έναν αναγνώστη που να αντέχει την αλήθεια του, πως μια ζωή μπορεί να χωρέσει ανάμεσα σε δύο ημερομηνίες, αλλά να μοιάζει με ολόκληρο σύμπαν από εσωτερικές καταιγίδες. Σ’ αυτό το μικρό του απόσπασμα, μιλά σαν κάποιος που έζησε δίπλα στον εαυτό του σαν περαστικός που καταγράφει, με απόλυτη καθαρότητα, όσα είδε να συμβαίνουν μέσα του.
Δεν δραματοποιεί, δεν παρακαλά να τον καταλάβουμε. Απλώς πατάει στο πιο σκληρό και πιο τρυφερό ταυτόχρονα σημείο της ύπαρξης: ότι όλα όσα έζησε, τα έζησε με τα μάτια.
Τι κάνει εδώ ο Πεσσόα; Μοιάζει να γράφει το πιο γαλήνιο αντίο που ειπώθηκε ποτέ. «Μια μέρα με τύλιξε ο ύπνος σαν οποιοδήποτε παιδί.»
Ο Νίτσε μισούσε τη Γερμανία; Η πιο σκληρή του κριτική σ’ ένα έθνος που δεν άντεχε το πνεύμα του
Πεσσόα …. Αν σαν πεθάνω, θελήσουν να γράψουν τη βιογραφία μου,
Τίποτα πιο απλό.
Έχει μόνο δυο ημερομηνίες –της γέννησης και του θανάτου μου.
Ανάμεσα στη μια και την άλλη όλες οι μέρες είναι δικές μου.
Είμαι εύκολος στον ορισμό μου.
Έζησα σαν καταραμένος.
Αγάπησα τα πράγματα χωρίς καμία συναισθηματικότητα.
Ποτέ δεν είχα επιθυμία που δεν μπόρεσα να πραγματοποιήσω, γιατί δεν τυφλώθηκα ποτέ.
Ακόμη και το ακούω ήταν πάντα για μένα συνοδευτικό του βλέπω.
Κατάλαβα ότι τα πράγματα είναι πραγματικά και διαφορετικά όλα μεταξύ τους.
Το κατάλαβα με τα μάτια, ποτέ με τη σκέψη.
Αν το καταλάβαινα με τη σκέψη θα ήταν σαν να τα ’βρισκα όλα ίδια.
Μια μέρα με τύλιξε ο ύπνος σαν οποιοδήποτε παιδί.
Έκλεισα τα μάτια και κοιμήθηκα.
Πέραν αυτού, είμαι ο μοναδικός ποιητής της Φύσης.
Νίκος Γκάτσος: «Για να σωθεί η Ελλάδα στους καιρούς τους ύστατους βρείτε…»
