Υπάρχουν στιγμές που ο κόσμος γύρω μας μοιάζει να καταρρέει, που το παρελθόν έχει χαθεί και το μέλλον μοιάζει με κενό. Σε τέτοιες στιγμές, ο άντρας και η γυναίκα αντιδρούν με διαφορετικό ένστικτο.
Ο άντρας συχνά μετράει τις απώλειες και λυγίζει κάτω από το βάρος της λογικής. Η γυναίκα όμως, κουβαλάει μέσα της μια αρχέγονη γνώση: τη γνώση της συνέχειας.
Στα «Σταφύλια της Οργή», ο Τζον Στάινμπεκ δίνει φωνή σε αυτή την αθόρυβη, ακλόνητη δύναμη της “Μάνας-Γης” μέσα από έναν διάλογο που μοιάζει με προσευχή επιβίωσης.
Αμερική, δεκαετία του ’30. Η μεγάλη ξηρασία έχει πνίξει τα χωράφια και η φτώχεια έχει γονατίσει την αξιοπρέπεια. Η οικογένεια Τζόουντ είναι μία από τις χιλιάδες που πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς, ψάχνοντας μια ελπίδα στην Καλιφόρνια. Μέσα σε ένα σκηνικό απόγνωσης, εκεί που οι άντρες της οικογένειας είναι έτοιμοι να τα παρατήσουν, η Μάνα Τζόουντ ορθώνει το ανάστημά της.
Ο Τζον Στάινμπεκ στο κορυφαίο του έργο «Τα Σταφύλια της Οργής» μάς θυμίζει πως η ζωή δεν είναι μια σειρά από επιτυχίες
Η γυναίκα είναι πιο εύκολη στις αλλαγές από τον άντρα “, είπε η μητέρα με ύφος παρηγορητικό. ” Η γυναίκα κρατάει τη ζωή της στα χέρια της. Ο άντρας την έχει όλη στο κεφάλι του. Μη σε νοιάζει. Του χρόνου μπορεί ίσως να βρούμε κάποιο σπιτάκι.”
– “Δεν έχουμε τίποτα τώρα ” είπε ο πατέρας. “Σε λίγο δε θα υπάρχει ούτε σοδειά ούτε λεφτά. Τι θα κάνουμε τότε; Τι θα τρώμε; Και η Ρόζα κοντεύει να γεννήσει. Έχω φτάσει ν’ αποφεύγω να τα σκέφτομαι όλα αυτά. Γι’ αυτό ανασκαλεύω το παρελθόν για να μη σκέφτομαι. Μου φαίνεται ότι ξόφλησε πια η ζωή μας. “
– ” Όχι δεν ξόφλησε ” είπε χαμογελαστά η μητέρα. ” Να κι άλλο ένα πράγμα που μόνο η γυναίκα το ξέρει. Το πρόσεξα αυτό. Ο άντρας ζει με πηδήματα… Ένα μωρό γεννιέται και ένας άντρας πεθαίνει, κι αυτό είναι ένα πήδημα…
Αγοράζει ένα χτήμα και μετά το χάνει κι αυτό είναι ένα πήδημα… Η γυναίκα κυλάει σαν ρέμα. Είναι σαν ποτάμι με μικρές δίνες, μικρούς καταρράκτες, αλλά είναι ποτάμι που κυλάει. Έτσι τα αντιμετωπίζει η γυναίκα. Δε θα πεθάνουμε. Θα επιζήσουμε. Η ζωή κυλάει… Αλλάζει ίσως λίγο, αλλά πάλι κυλάει”
– “Πώς μπορείς να είσαι τόσο σίγουρη; ” ρώτησε ο θείος Τζων. “Τι είναι εκείνο που θα εμποδίσει να σταματήσουν όλα; Που θα μας εμποδίσει από το να αποκάμουμε και να τα παρατήσουμε όλα;”
Η μητέρα σκέφτηκε για λίγο. Έτριψε τα χέρια της και μετά έπλεξε τα δάχτυλά της.
– “Δύσκολο να το πω” είπε.” Ό,τι κάνουμε μου φαίνεται ότι έχει σκοπό να κρατήσει αυτή τη συνέχεια. Έτσι μου φαίνεται εμένα. Ακόμη και η πείνα και η αρρώστια… Μερικοί πεθαίνουν, οι περισσότεροι όμως γίνονται πάλι καλά. Πρέπει να προσπαθείς να ζεις την κάθε μέρα, απλά και μόνο την κάθε μέρα.”
Χαν Γκανγκ: «Η μοναξιά δεν είναι η έλλειψη ανθρώπων, είναι η έλλειψη της δυνατότητας να…»
