Ο Ρίλκε έβλεπε τον έρωτα σαν άσκηση ψυχής. Καλούσε τους ανθρώπους να τον αντιμετωπίσουν «όπως ένα επάγγελμα», με επιμονή, σιωπή και εσωτερική πειθαρχία.
Έβλεπε την αγάπη όχι ως ευκολία αλλά ως έργο, μια δημιουργική ευθύνη απέναντι στον εαυτό και τον άλλον. Και στη μοναξιά εκεί όπου οι περισσότεροι βλέπουν έλλειψη ο Ρίλκε έβλεπε το πιο γόνιμο πεδίο της ανθρώπινης ύπαρξης. Γιατί μόνο μέσα στη μοναξιά μπορούμε να ακούσουμε τη «μελωδία της ζωής» χωρίς παραμορφώσεις, να συλλάβουμε την ουσία όσων οι άλλοι απλώς αγγίζουν επιφανειακά.
Όσο κι αν ο κόσμος αλλάζει, ο Ρίλκε συνεχίζει να μιλά για τα ίδια αιώνια πράγματα: τον φόβο της εγγύτητας, την ομορφιά της σιωπής, τη γενναιότητα του να παραμένεις μόνος χωρίς να νιώθεις εγκαταλελειμμένος.
Άρθουρ Σοπενχάουερ: «Αν όλες οι επιθυμίες εκπληρώνονταν μόλις σχηματίζονταν θα …»
«Η σοφία του Ρίλκε – Ο οδηγός του ποιητή για τη ζωή», εκδόσεις «Πατάκης»
Για τον έρωτα
«Να πάρουν τον έρωτα στα σοβαρά, να τον αντέξουν, και να τον μάθουν, όπως μαθαίνουμε ένα επάγγελμα – αυτό πρέπει να κάνουν οι νέοι.
Οι άνθρωποι έχουν παρεξηγήσει, όπως τόσα άλλα πράγματα, τη θέση του έρωτα στη ζωή.
Έκαναν τον έρωτα παιχνίδι και διασκέδαση, πιστεύοντας ότι τα παιχνίδια και οι διασκεδάσεις προσφέρουν μεγαλύτερη ευχαρίστηση από τη δουλειά.
Τίποτε όμως δεν μας δίνει μεγαλύτερη χαρά και ευτυχία από τη δουλειά.
Και ο έρωτας, ακριβώς επειδή είναι η πιο ακραία μορφή χαράς και ευτυχίας, δεν μπορεί παρά να αποτελεί δουλειά.
Όποιος αγαπά λοιπόν πρέπει να προσπαθεί να φέρεται σαν να ‘χει να φέρει εις πέρας ένα πολύ σπουδαίο καθήκον: πρέπει να περνά πολλή ώρα μοναχός, να εμβαθύνει στον εαυτό του, να συγκεντρώνεται και να συγκρατείται – πρέπει να δουλεύει: πρέπει να γίνει κάποιος!»
Για τη μοναξιά
«Οι πιο μοναχικοί είναι αυτοί που συμβάλλουν περισσότερο σε ό,τι κοινό ανάμεσα στους ανθρώπους.
Έλεγα προηγουμένως πως απ’ την πλατιά μελωδία της ζωής κάποιοι ακούνε περισσότερα, κάποιοι λιγότερα, αναλόγως τους αντιστοιχεί και μια μικρή ή ελάχιστη υποχρέωση στο πλαίσιο της μεγάλης αυτής ορχήστρας.
Εκείνος που θα άκουγε όλη τη μελωδία θα ήταν ο πιο μοναχικός και ταυτοχρόνως ο πιο κοινός απ’ όλους.
Διότι θα άκουγε αυτό που δεν ακούει κανείς, κι αυτό θα συνέβαινε απλώς και μόνον επειδή συλλαμβάνει στην εντέλειά του ό,τι οι υπόλοιποι αφουγκράζονται σαν κάτι σκοτεινό και αποσπασματικό».
– «Δεν έχω τίποτε να προσθέσω πέρα από τούτο δω, που ισχύει σε κάθε περίπτωση: ίσως τη συμβουλή να παίρνετε τη μοναξιά στα σοβαρά και, όποτε έρχεται, να την αντιλαμβάνεστε ως κάτι καλό.
Η αδυναμία των άλλων να την απαλύνουν δεν οφείλεται στο ότι είναι αμέτοχοι και κλειστοί αλλά, πολύ περισσότερο στο ότι: είμαστε πράγματι απέραντα μόνοι όλοι μας, και με εξαίρεση κάποιες πολύ σπάνιες εξαιρέσεις, απλησίαστοι.
Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτό».
Σίγκμουντ Φρόυντ: «Τρομάζουμε ακόμη απέναντι σε ορισμένες καταστάσεις, όπως…»
