Το έργο του Ονορέ ντε Μπαλζάκ Père Goriot είναι ένα θέατρο παθών, ψευδαισθήσεων και πληγών καλυμμένων με βελούδο.
Στον κόσμο του Μπαλζάκ, η αγάπη απαιτεί ακριβά πέπλα, η κοινωνία μιμείται χωρίς χάρη και η φιλοδοξία, όταν περιφρονείται, αντεπιτίθεται στην ίδια την τάξη που την απορρίπτει. Οι γυναίκες ανακαλύπτουν τον εαυτό τους σε αντιπαλότητες, οι άνδρες χάνουν τον εαυτό τους στην εκδίκηση και κάτω από την λαμπερή επιφάνεια των παρισινών σαλονιών κρύβεται το ίδιο βάρος των χρυσών αλυσίδων,βαρύτερο από οποιοδήποτε σίδερο.
Οι γραμμές που μόλις διαβάσατε είναι θραύσματα μιας ηθικής ανατομίας, παρατηρήσεις ακονισμένες σαν λεπίδες ενάντια στη ματαιοδοξία, τον πλούτο και την επιθυμία.
Ο Μπαλζάκ ξεσκεπάζει τις υποκρισίες της αγάπης που είναι μπλεγμένη με το χρήμα, τη σκληρότητα της κοινωνίας που χειροκροτεί την ψεύτικη αρετή και τη μοναξιά μιας αγάπης που είναι πολύ αληθινή για να επιδειχθεί δημόσια. Οι χαρακτήρες του τρέμουν ανάμεσα στην απόγνωση και την τόλμη, ανάμεσα στην παρόρμηση να παραδοθούν και την ανάγκη να αντισταθούν. Το Père Goriot δεν είναι λοιπόν απλώς η ιστορία ενός πατέρα που καταστράφηκε από την αφοσίωσή του σε αχάριστες κόρες. Είναι μια παραβολή της ανθρώπινης πείνας: για αναγνώριση, για εξουσία, για τρυφερότητα, για μια θέση στον κόσμο.
«Λυπάμαι τις νοικοκυρές έτσι που αγωνίζονται κάθε πρωί…» – Μια ποιητική παρατήρηση της Δημουλά
Ονoρέ ντε Μπαλζάκ – «Μπαρμπα-Γκοριό»
- Ο έρωτας και η εκκλησία θέλουν ωραία και ακριβά καλύμματα στους βωμούς τους.
- Υπάρχουν γυναίκες που βρίσκονται ν’ αγαπούν αμέσως τον άντρα που διάλεξε μια άλλη, όπως υπάρχουν μερικές αστές που αντιγράφοντας τα καπέλα μας, νομίζουν πως θ’ αποχτήσουν αυτόματα και τους τρόπους μας.
- Ένας νέος της ηλικίας του που έχει περιφρονηθεί, φτάνει ν’ απειλεί με τη γροθιά του ολόκληρη την κοινωνία, θέλει να εκδικηθεί, αμφιβάλλει και για τον ίδιο τον εαυτό ακόμη.
- Οι μελαγχολικοί έχουν ανάγκη από το τονωτικό της κοκεταρίας, οι νευρικοί και οι αψίκοροι το βάζουν στα πόδια όταν καταλάβουν ότι η αντίσταση κρατάει πολύ.
- Δεν είμαι καθόλου ευτυχισμένη. Οι χρυσές αλυσίδες είναι βαρύτερες από τις άλλες.
- Δε μ’ αγαπάτε ακόμη, παρά με εκείνη τη συνηθισμένη φιλοφροσύνη των ανδρών. Αν μ’ αγαπούσατε πολύ, θα πέφτατε σε φοβερή απελπισία. Καθώς βλέπετε πρέπει να σιωπήσω.
- Δεν είναι φοβερό ν’ ανακατεύουν τα αισθήματα με τα λεφτά;
- Παίζοντας μερικές σκηνές ηθικής ο ανώτερος άνθρωπος ικανοποιεί όλες του τις φαντασιοπληξίες κάτω από τα ζωηρά χειροκροτήματα των ηλιθίων της πλατείας.
- Όσο πιο ζωντανός και πιο ειλικρινής είναι ο έρωτας, τόσο πιο κρυφός και πιο μυστηριώδης πρέπει να είναι. Να μην τον μαρτυρήσουμε σε κανένα..
- Μας άρεσε πάντοτε να δείχνουμε τη δύναμή μας σε βάρος κάποιου ανθρώπου ή κάποιου πράγματος. Όπως και τα χαμίνια τις νύχτες που χτυπάνε τα κουδούνια των σπιτιών και γράφουνε τ’ όνομά τους πάνω στα καινούργια αγάλματα.
Διαβάστε περισσότερα από τη φιλοσοφική πραμάτεια μας.
- Η πιο μελαγχολική φράση του Χέμινγουεϊ και γιατί την κουβαλάμε όλοι;
- Θες επανάσταση; Ξεκίνα από μέσα σου! – Πλάτων: «Είναι αδύνατο να βελτιωθεί ο κόσμος εάν πρώτα …»
- 14 αποφθέγματα του Τενεσί Ουίλιαμς που περιγράφουν τη σύγχρονη ζωή μας: «Έχεις σκεφτεί πότε ότι η ζωή είναι όλη μία
- Ένα μυαλό πιο μπροστά από την εποχή του – Ισαάκ Ασίμωφ: «Οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει ο κόσμος…»
- Μετά από είκοσι χρόνια γάμου γιατί να μιλήσεις; Ένα απόσπασμα από το βιβλίο «Σάγκι Μπέιν» που πονάει
- Μάρω Βαμβουνάκη: «Υπάρχουν πλάσματα τόσο καθαρά που μας φτιάχνουν…»
- Ο Ουμπέρτο Έκο ήξερε τι έρχεται: «έδωσαν το δικαίωμα να μιλάνε σε λεγεώνες ηλιθίων που…»
- Λιαντίνης: Εάν αγαπάς τους άλλους περισσότερο από τον εαυτό σου είσαι…»
- 12 αποφθέγματα του Χαρούκι Μουρακάμι: «Ο άνθρωπος αλλάζει όταν…»
