Υπήρξαν άνθρωποι που δεν πέρασαν απλώς από τα ελληνικά Μ.Μ.Ε. τα αναστάτωσαν, τα διεύρυναν, τα μάτωσαν λίγο για να ανασάνουν καλύτερα. Ένα τέτοιο σπάνιο, αιθερικό, απείθαρχο ον λεγόταν Μαλβίνα Κάραλη. Από εκείνες τις παρουσίες που δεν χρειάζονται εισαγωγή μόνο χώρο. Γιατί όπου κι αν καθόταν, η ατμόσφαιρα άλλαζε σύσταση, γινόταν πιο πυκνή, πιο ηλεκτρική, πιο αληθινή.
Η Μαλβίνα ξεφλούδιζε τον εαυτό της μπροστά στον αναγνώστη, λες και κάθε πρόταση ήταν μια μικρή αυτοχειρία του δήθεν.
Ήταν γυναίκα των αντιφάσεων, και γι’ αυτό τόσο αληθινή. Καυστική και τρυφερή, σαρωτική και ευάλωτη, εστέτ και λαϊκή, υβριστική και ποιητική στο ίδιο δεκάλεπτο.
Σπάνια μια προσωπικότητα μπόρεσε να φορέσει τόσους χαρακτηρισμούς χωρίς να πνιγεί. Εκείνη, αντί να χαθεί, χτίστηκε από αυτούς.
Κι αν κάτι την ξεχώριζε, δεν ήταν μόνο η σπιρτάδα της σκέψης ή το λεξιπλαστικό της θράσος ήταν αυτή η ερωτική χειραψία που επιχειρούσε με τον αναγνώστη μια σχέση πάθους που άλλες φορές απογειωνόταν κι άλλες βούλιαζε, αλλά ποτέ δεν ήταν αδιάφορη.
Ας διαβάσουμε παρακάτω αγαπημένα αποφθέγματα και κείμενα της μοναδικής Μαλβίνας,
Μαλβίνα: Η αναντικατάστατη σταρ/αντιστάρ που δε θα χωρούσε στη σημερινή tv
20 αποφθέγματα από τη Μαλβίνα:
«Είμαι πάνω από όλους και κάτω από αυτόν.»
«Αυτό που επιζητεί μία γυναίκα από τη σχέση με έναν άντρα είναι η άλωση. Το να χαθεί μέσα σε άλλον. Που σημαίνει ότι αν μία γυναίκα πάει με άλλον άντρα έχει χαθεί ο προηγούμενος.»
«Ή είμαι εpωτευμένη και δυστυχώς με τρόπο αστείο, ή είμαι λογική και πλήττω θανάσιμα.»
«Εγώ τον έpωτα τον αντιλαμβάνομαι σαν την πιο φοβερή χειραψία προς τη ζωή.»
«Πρώτη απ’ όλους εγώ το ξέρω πως κάνω την έξυπνη και πως είμαι τσάμπα μάγκας και πάντα θα είμαι τσάμπα μάγκας.»
«Αν είναι κακό να σκοτώνεις τον πλησίον σου δίχως λόγο, είναι χίλιες φορές πιο κακό να εpωτεύεσαι και να αγαπάς τον πλησίον σου δίχως λόγο.»
«Kάθε θηλυκό πλάσμα έχει τη μοιραία σφραγίδα της μάνας του. Και καμιά δεν γλιτώνει τον κανόνα.»
«Όταν ζηλεύω γίνομαι έξυπνη. Και όταν γίνομαι έξυπνη, τα καταστρέφω όλα.»
«Γιατί τα κάνεις αυτά; Γιατί είμαι αδύναμη, κακομαθημένη και σ’ αγαπάω.»
«Άντρας είναι ένας, ο άντρας μου. Ενδιάμεση κατάσταση δεν υπάρχει.»
«Θα ευχηθώ αυτό που εύχομαι πάντα. Να γίνει το καλύτερο για σένα και να είμαι κι εγώ εκεί κοντά. Και πιο κοντά να μη γίνεται.»
«Μόνο αυτούς που με τρόμαζαν αγάπησα. Ίσχυε για μένα το αρχαιοελληνικό ”είναι τρομερό να πέσεις στα χέρια ζωντανού Θεού”. Aπό την άλλη μεριά, ήταν και οι μόνοι που με ενδιέφεραν.»
«Τα μαύρα μαλλιά υποδηλώνουν ανδρισμό, θάρρος, ευθύτητα και δραστηριότητα. Αν τα μαύρα μαλλιά γίνουν μόδα ο κόσμος θα ζήσει καλύτερα.»
«Άνδρας που δεν είναι τώρα, δεν ήταν ποτέ.»
«Ο άντρας πρέπει να έχει αντίληψη του κόσμου για να συνεχίζεις εσύ να ζεις ξέγνοιαστα. Αυτή είναι, ίσως, η πιο φεμινιστική αρχή.»
«Σπάστηκα με την ατάκα σου ”Κοίτα να διασκεδάσεις”. Δε γουστάρω να περνάω καλά χωρίς εσένα. Θέλω να λες από μέσα σου να είναι όλα μαύρα εκεί που πάει χωρίς εμένα. Γιατί έτσι λέω κι εγώ. Τι να σου κάνω ανωτερότητες; Γιατί είμαστε έτσι φτιαγμένοι να μη μας αρέσει να περνάει καλά ο άλλος χωρίς εμάς.»
«Στον έρωτα όταν έχεις σταθερές βάσεις, καλή ανατροφή, σωστές χαρακτηρολογικές δομές την χάνεις την αξιοπρέπειά σου απέναντι στον άλλον διαφορετικά είσαι βλάκας.»
«Όταν φεύγεις, ακόμη κι αν φύγεις με ξύλο, το πρώτο πράγμα που κερδίζεις είναι η απάλειψη της ντροπής σου.»
«Έχω έμμονες ιδέες. Που για μένα δεν είναι άλλο παρά αβλαβή τσιμπούρια της σκέψης.»
«Οι άνθρωποι όταν είναι να ξεπεραστούν, ξεπερνιούνται όπως οι μόδες.»
Απόσπασμα από άρθρο της Μαλβίνας Κάραλη, με τίτλο “Βλέπει τσόντα ο Πρόεδρος;” – Δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 1995 στο τεύχος 18 του Περιοδικού 01.
Αυτοί οι τύποι, οι μικροαστοί, δεν σκέφτονται ποτέ τους να αυτοκτονήσουν, γιατί η ζωή τους ανήκει στο Θεό, αλλά στην ουσία, επειδή δεν αποφασίζουν ούτε για τη ζωή τους, ούτε για το θάνατό τους.
Είναι αμνήμονες εκεί που τους συμφέρει, αλλά οραματιζόμενοι το μέλλον δεν ζουν ποτέ ένα παρόν της προκοπής.
Κάνουν μακροπρόθεσμα όνειρα που, κατά κανόνα, τα προφταίνει ο θάνατος.
Χτίζουν ντουβάρια. Αγοράζουν οικοπεδάκια.
Δεν ψάχνουν τσάντες, γιατί σπάνια ερωτεύονται και όπως όλοι οι βλάκες, ποτέ δεν νιώθουν ανίσχυροι.
Τρέμουν τις υποχρεώσεις, αλλά τελικά παντρεύονται μια υπομονετικιά, αφού την πρήξαν επί χρόνια τόσο, που δεν θέλει πια ούτε να τους χέσει.
Και βέβαια, τους αρέσουνε πολύ οι βιζιτούδες, τις οποίες πάντα ρωτάνε μετά το πήδημα: “Πως ξέπεσες έτσι;”
Όχι, δεν έχουν αρκουδάκι οι μικροαστοί. Μόνο σκουπίδια.
Σε τρόφιμα, σε ιδέες, σε τρόπο ζωής, σε πράξεις.
Την ξέρω απ’ έξω κι ανακατωτά την Αδελφότητα που βρήκε την πεμπτουσία της στο πρόσωπο του προέδρου.
Τρέμει μην πιαστεί κορόιδο και πάντα πιάνεται.
Υπεκφεύγει. Στρεψοδικεί. Αναβάλλει. Υποκρίνεται.
Ζητάει τα πάντα και δεν δίναι τίποτα. Παριστάνει τη Δίκαιη.
Αρνείται τα τεστ πατρότητας για να γλιτώσει τη Διατροφή και πάντα είναι από κοντά ένας μειλίχιος και τίμιος επαρχιακός δικηγοράκος, πρόθυμος να σπιλώσει την άπορη κακομοίρα.
Ο Μικροαστός δεν θέλει μπλεξίματα.
Γι’ αυτό δεν μπορεί να είναι ποτέ επαναστάτης, άρα παλικάρι.
Δεν είναι αντιπαθής σαν υπέρμετρος, είναι σιχαμένος σαν πλαγιοδρόμος.
Νομίζει πως είναι διπλωμάτης και πως λύνει γόρδιους δεσμούς, στην ουσία όμως ξεμπερδεύει μόνο τον εαυτό του και τρελαίνει όλο τον κόσμο γύρω του.
Κανείς δεν είναι πιο επικίνδυνος από αυτά τα ήσυχα, μειλίχια ανθρωπάκια, τους μικροαστούς.”
Μαλβίνα Κάραλη – «Σαββατογεννημένη»
Να μην ξέρει την αδυναμία που του έχεις, θα την εκμεταλλευτεί..
Ή μη δίνεις τίποτα από τον εαυτό σου. Τότε σε εκτιμούν οι άντρες..
Ή να μη σε βρίσκει πάντα στο τηλέφωνο. Γιατί σε θεωρεί δεδομένη.
Και τη χαρά του να τιμήσεις, να φωταγωγήσεις να προσφέρεις, να τον ακούσεις, πού την πάς;
Η οξυδέρκειά τους;
Σιδερένια μπάλα σε κομψά σφυρά – και πάνε σέρνοντας,.
Φαίνεται, Κέικ, λέω, πως η αγάπη δεν είναι αρκετή για όσους δεν αγαπάνε αρκετά, θέλει στρατηγική.
Πρέπει να μετατραπεί σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα.
Ποιος θα τρομάξει περισσότερο τον άλλον: το αγαπημένο ερωτικό άθλημα.
Ποιος θα ντρεσάρει γρηγορότερα τον άλλον.
Ποιος θα αποδειχθεί πιο έξυπνος. (δηλαδή πιο φοβισμένος).
Ποιος θα επιβληθεί.
Να επιβληθεί η γυναικα;
Τι να τον κάνει όμως έναν άντρα που του επιβάλλεται;
Να επιβληθεί ο άντρας;
Ποιος άντρας που τιμά το φύλο του έχει πρόβλημα με την επιβολή;
Μόνο αυτός που δεν μπορεί να προστατέψει.
Σώσον ημάς από τέτοιες αγάπες.
Δεν θέλω να πάρω μέρος ποτέ πια σε τέτοια εκπαιδευτικά προγράμματα.
Μεγάλωσα, αποφάσισα.
Δε συμπλέω.
(…) Εδώ και πολύ μικρό διάστημα έχω βεβαιωθεί.
Το εκπαιδευτικό σύστημα της αγάπης δεν με αφορά.
Χρειάζεται μεταρρύθμιση.
Δεν καταλαβαίνω τη διδακτέα ύλη.
«Στον έρωτα η καλύτερη του ενός είναι η χειρότερη του άλλου». Εγώ αυτή την τάξη δεν πρόκειται ποτέ να την περάσω.
Γι’ αυτό σκασιαρχείο καλύτερα. Το σκυλί και βόλτα.
Εμένα κάνε με μόνο κύκλο ομόκεντρο, να νιώθω τη συγγένεια.
Και τότε η καλύτερή σου είναι η καλύτερή μου.
Αλλά ομόκεντρο. Αλλιώς ζηλεύω.
Και όταν ζηλεύω γίνομαι έξυπνη.
Και όταν γίνομαι έξυπνη τα καταστρέφω όλα.
Mαλβίνα Κάραλη – «Φλιντστόουνς».
Όταν ο κόσμος μιλάει για αγάπη προσφεύγει στη φρικιαστική επωδό: «Τα αισθήματα μου είναι πιο δυνατά από μένα». (Πειράζει που θα το έβαζα στα πόδια με τη φούστα πάνω από τα αυτιά αν μου έταζαν πως θα με αγαπήσουν με αυτόν τον τρόπο;)
«Αγάπη δίχως κάψιμο δεν έχει νοστιμάδα», συνοψίζει ο ανατριχιαστικός ρεπόρτερ.
Δεύτερο κοινότοπο θέμα πρωινού δελτίου : «Τη σκότωσε γιατί την αγαπούσε. Είχε υπόνοιες πως αυτή δημιούργησε άλλο δεσμό. Ο νους του θόλωσε. Πήρε την καραμπίνα …».
«Είναι πιο δυνατό από μένα». Η δουλοπρέπεια του ερωτευμένου μπροστά στο δήθεν μεγαλείο των συναισθημάτων του. Η τόση αγάπη τους φταίει. Αυτή τους αποδυναμώνει.
Αγάπη «αυταρχική αφέντρα», οπλίζει το φονικό τους χέρι. Υπέρμετρη αγάπη και τους κάνει έρμαια. Ερωτευμένοι της παραλογοτεχνίας και της παραμεθορίου. Χιμπατζήδες. Αν της άνοιξε το κεφάλι το έκανε από έρωτα. (Να κυλήσει τώρα το δάκρυ μου;) Αν του πέταξε το τασάκι στο κεφάλι είναι από αγάπη.
Η ζήλια είναι αγάπη κι αυτή. Η ασχημοσύνη είναι αγάπη. Η κλωτσοπατινάδα είναι αγάπη. Η καραμπίνα είναι αγάπη. Η τρομοκρατία είναι αγάπη. Όλα είναι αγάπη, θιγμένη αγάπη. Όποιος αγαπάει παιδεύει.
Κανένας δεν σκέφτεται πως είναι ένας κακομοίρης που απλώς δεν μπορεί να αγαπήσει καταργώντας το γαμημένο του Εγώ.
Κανένας δεν σκέφτεται πως η αγάπη δεν είναι για τους αδύναμους. Αδυναμία σημαίνει αργά ή γρήγορα βία.
Ο αδύναμος που ισχυρίζεται πως αγαπάει- ξανά η Χάνα Άρεντ- θα επιχειρήσει οπωσδήποτε να ασκήσει τρομοκρατία. Γιατί τρομοκρατία είναι αυτό που γεννιέται όταν η βία, έχοντας καταστρέψει όλη της τη δύναμη, δεν παραιτείται. Τότε ακριβώς, για να κρύψει την αδυναμία της, προτάσσει το άλλοθι της: Αγάπη. Αξίες. Πάθος. Ιδανικά. Και τότε «αγάπη δίχως κάψιμο δεν έχει νοστιμάδα».
Σκέψου λίγο. Πόσες φορές και εσύ δεν συνέλαβες τον εαυτό σου. Με μια καραμπίνα στο χέρι.
Ναι, ξέρω. Είναι πιο δυνατό από σένα. Έρωτας θάνατος, με τη πρώτη ματιά. Σε μάγεψε. Σε τρέλανε. «Αυτό» δυνατό, εσύ αδύναμος.
Μαγικό ελιξίριο η ερωτική αδυναμία. Μας ελευθερώνει από το βάρος της ευθύνης. Συγχωρεί το λάθος μας.
Το μικρό μυστικό που ξεφεύγει από τους κανίβαλους: Μπορείς να αγαπήσεις μόνο όσο κρατιέσαι δυνατός. Όσο αμφισβητείς τις τρέχουσες φόρμες της αγάπης. Όσο δεν πάσχεις από την ερωτική αναξιότητα της ζήλιας. Της κτητικότητας. Της ανόητης διεκδίκησης, που πάντα εκφράζεται με τον ίδιο ασκητικό τρόπο.
«Το αίσθημα μου για σένα είναι δυνατό και αυτό με καθιστά τόσο αδύναμο. Αυτήν την αδυναμία οφείλεις να την σεβαστείς». Αυτό ήταν λοιπόν. «Τη σκότωσε γιατί την αγαπούσε».
Εδώ και χρόνια, μόνο ένα μοντέλο αγάπης έχω κατά νου. «Μπλε Ταινία» του Κισλόφσκι.
«Σας αγαπούσε;» ρωτάει η ηρωίδα την ερωμένη του νεκρού άντρα της. «Και βέβαια με αγαπούσε», λέει αυτή. Και μόνο τότε η ηρωίδα ησυχάζει. Αφού την αγαπούσε, την αγαπάει κι αυτή. Καμία σχέση με ευαγγελικές αγάπες. Πρόκειται για πολύ πιο σμιλευμένο, πιο περίτεχνο.
Η μονογαμία, η αποκλειστικότητα, είναι υπερεξειδίκευση στην αγάπη. «Η υπερεξειδίκευση σήμαινε πάντα βία και καταστροφή. Όχι μόνο για πολιτισμούς αλλά και είδη ζωής», γράφει ο Φούλερ. Προμηνύει ανθρωπολογική αλλά και βιολογική εξόντωση. Ένας αδύναμος στο όνομα μιας μονογαμική αγάπης του, αρπάζει μια καραμπίνα και σκοτώνει. Αν η φύση του ανθρώπου είναι μονογαμική, τότε πρέπει να ξαναφτιάξουμε τη φύση. Αν μη τι άλλο, για χάρη της επιβίωσης μας.
Χάρη της κατανόησης. Αγαπάς μόνο και μόνο για να καταλάβεις. Και αφού καταλάβεις να συμπονέσεις.
Διαβάζω μια βιογραφία της Λίλιαν Χέλμαν. Μπήκε μια μέρα στο γραφείο του και βρήκε τον Ντάσιελ πάνω από χαρτί αλληλογραφίας. «Τι γράφεις;» τον ρώτησε. «Ένα ερωτικό γράμμα». «Σε ποια;» «Αυτό είναι το θέμα. Δεν έχω αποφασίσει ακόμα σε ποια. Μπορεί και σε σένα».
Αυτό το είδος εκλεπτυσμένης σχέσης. Συμπαίκτες και συνένοχοι. Αξιοζήλευτοι. Ξαναβάζω την ταινία. Λίλιαν και Ντάς στο βίντεο, η καραμπίνα με βοηθά εξαιρετικά να το καταλάβω όλο.
Σημασία δεν έχει με ποιους κοιμάσαι, αλλά ποιος σου χαρίζει έναν ήσυχο ύπνο. Και από τι υλικά φτιάχνει τον ύπνο σου.
10 φράσεις από βιβλία που σε κάνουν να νιώθεις ότι κάποιος σε κατάλαβε
