Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος έκανε αποστολή του να διατυπώσει, να αναλύσει και όταν χρειάζεται, να ασκήσει κριτική στα χαρακτηριστικά μας, έβαλε την ίδια την κοινωνία στο μικροσκόπιο.
Αιρετικός και για κάποιους προσβλητικός, δεν μάσησε τα λόγια του είπε όλα αυτά όπου οι άνθρωποι των γραμμάτων δίσταζαν να πουν.
Εδώ θα εντρυφήσουμε σε μια χαραμάδα του κόσμου του, προσφέροντας ιδέες για το πώς αυτή η ποιητική μορφή περιηγήθηκε στον λαβύρινθο της ελληνικής ταυτότητας και στον οικουμενικό γρίφο της ζωής. Για να δείξει την πληγή μέσα στο άβολο φως.
5 ποιήματα που «φίλησαν» τη Θεσσαλονίκη: «Πρέπει να βρω μια άλλη Εγνατία…»
8 αποσπάσματα του Ντίνου Χριστιανόπουλου
«Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου –και κάποτε θα πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά.»
«Το “μοναχικός”, επίσης, είναι πολύ σωστός χαρακτηρισμός, γιατί όλη μου η πορεία και, κατά ορισμένους φίλους, η επαναστατικότητά μου έχει ένα χαρακτήρα μοναχικό, δηλ. είμαι ατομικός επαναστάτης, δεν πιστεύω στη συλλογική δουλειά, δεν πιστεύω σε τίποτε παρά μόνο σε μια επανάσταση, που ξεκινάει μέσα από το ίδιο το άτομο. Ήδη από το 1952 που κατασχέθηκε Η εποχή των ισχνών αγελάδων από την Ασφάλεια, απέδειξα ότι αυτό το πράγμα δεν το έκανα ούτε από καμιά ιδεολογία, ούτε από καμιά σκοπιμότητα, αλλά από μόνος μου έκανα ό,τι έκανα. Ήταν μια πράξη εκατό τα εκατό ατομική. Γι’ αυτό, όπως ξέρεις, ούτε σε κόμμα γράφτηκα ποτέ, ούτε καν σε σύλλογο ή σωματείο. Οτιδήποτε κάνω, το κάνω σαν μια έκφραση του προσωπικού μου εαυτού, όχι των ιδεολογιών που μου δίδαξε ο ένας κι ο άλλος.»
«Βγάλτε τα ποιήματά μου από τα σχολικά βιβλία. Είναι ανήθικα.»
«Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ’ όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία, απ’ το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε.
«Σκεφτείτε πού έχει φτάσει ο ελληνικός πολιτισμός για να θεωρούμαστε καλοί ποιητές η Δημουλά κι εγώ.»
«Καημένε Μακρυγιάννη να ‘ξερες γιατί το τζάκισες το χέρι σου. το τζάκισες για να χορεύουν σέικ τα κωλόπαιδα.»
«Τώρα που βρήκα πια μιαν αγκαλιά, καλύτερη κι απ’ ό,τι λαχταρούσα, τώρα που μου ‘ρθαν όλα όπως τα ‘θελα κι αρχίζω να βολεύομαι μες στην κρυφή χαρά μου, νιώθω πως κάτι μέσα μου σαπίζει.»
«Πράγματι, πολλοί πιστεύουν ότι είμαι “αιρετικός”, κι ως ένα σημείο το πιστεύω κι εγώ. Μια ολόκληρη ζωή από μικρός μαλώνω κάπως με το κατεστημένο της εκκλησίας και πότε – πότε πετώ και καμιά μεγάλη κουβέντα. Βέβαια, αυτόν τον χαρακτηρισμό τον δέχομαι με μια όμως διασάφηση, ότι οι φερόμενοι ως αιρετικοί ενδεχομένως να είναι οι πιο ορθόδοξοι. Και εγώ ως αιρετικός της εκκλησίας ή και της κοινωνίας είμαι πολύ πιο ορθόδοξος.»
Σαράντος Καργάκος: «Ο άνθρωπος είναι αρχιτέκτονας της μοίρας του, δεν αρκεί να…»
