Ο Μπουκάι, με αυτή την αφοπλιστική λιτότητα που τον χαρακτηρίζει, περιγράφει τον κόσμο μας σαν μια τεράστια αποθήκη πραγμάτων και μια μικρή, ανεπαρκή αποθήκη ψυχών. Είναι σαν να περπατάς σε ένα σπίτι όπου όλα λάμπουν εκτός από τους ανθρώπους.
Στο απόσπασμα αυτό δεν χτυπά μόνο την υπερβολή της εποχής αλλά τη σύγχρονη μοναξιά που φοράει την πιο ακριβή της μάσκα. Μας δείχνει πόσο εύκολο είναι να μεγαλώνουμε τα σπίτια μας και να μικραίνουμε τις αγκαλιές μας, να γεμίζουμε τις μέρες μας και να αδειάζουμε τον εαυτό μας.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη κάτω από τις λέξεις, μια παράκληση. Να θυμηθούμε πως η ζωή δεν είναι μόνο κεκτημένα, αλλά μια τέχνη σχέσεων.
Όταν ο Μπόρχες ρωτά: Κι αν το μέλλον είναι μόνο ένα όνειρο που περιμένει;
«Ο δρόμος της Πνευματικότητας» του Χόρχε Μπουκάι
Φτιάχνουμε σπίτια όλο και μεγαλύτερα … και οικογένειες όλο και μικρότερες.
Κερδίζουμε περισσότερα … μα έχουμε λιγότερα.
Αγοράζουμε περισσότερα … μα τα χαιρόμαστε λιγότερο.
Ζούμε σε κτίρια πιο ψηλά… αλλά μια ζωή χωρίς βάθος.
Ταξιδεύουμε σε δρόμους πιο ανοιχτούς… με μυαλά όλο και πιο στενά.
Έχουμε περισσότερες ανέσεις… αλλά ζούμε πιο στενάχωρα.
Έχουμε περισσότερες γνώσεις… και λιγότερη επίγνωση.
Περισσότερους ειδικούς… και λιγότερες λύσεις.
Περισσότερα φάρμακα… και λιγότερη υγεία.
Είναι η εποχή του γρήγορου φαγητού… και της αργής χώνευσης.
Των φανταστικών σπιτιών… με διαλυμένες οικογένειες.
Που θυμώνουμε πολύ γρήγορα… αλλά αργούμε να συγχωρήσουμε.
Που φεύγουμε πολύ νωρίς… και γυρίζουμε πάντα αργά.
Υψώνουμε τις σημαίες της ισότητας, αλλά κρατάμε τις προκαταλήψεις.
Έχουμε την ατζέντα μας γεμάτη με τα τηλέφωνα φίλων που δε τους τηλεφωνούμε ποτέ…
Και τα ράφια της βιβλιοθήκης μας γεμάτα βιβλία, που δε θα διαβάσουμε ποτέ.
Κερδίζουμε χρόνο στη ζωή, αλλά δεν ξέρουμε πώς να τη ζήσουμε.
Αποκτάμε όλο και περισσότερα πράγματα, και σχεδόν όλα τα χαραμίζουμε.
Γιάλομ: «Έχω την πεποίθηση ότι οι άνθρωποι που ζουν μετανιώνοντας για εκείνα που δεν έχουν κάνει…»
