Υπάρχουν στιγμές που η πόλη, κάτω από το ημίφως του Σαββάτου, μοιάζει να αναπνέει με έναν ρυθμό ξένο προς τη δική μας εσωτερική σιωπή.
Ενώ οι δρόμοι γεμίζουν από την υπόσχεση μιας πρόσκαιρης λύτρωσης και οι άνθρωποι αφήνονται στη γλυκιά ζάλη της εξόδου, η ποίηση του Κώστα Καρυωτάκη έρχεται να μας θυμίσει την άλλη όψη: εκείνη της απόσυρσης και της πρόωρης εξάντλησης.
Στο «Σάββατο βράδυ», ο ποιητής της εσωτερικής μας ανησυχίας στήνει ένα σκηνικό οδυνηρής αντίστιξης. Από τη μία, η «ανθισμένη» χαρά των πολλών, οι απλές καρδιές που αναζητούν τον έρωτα ή το τραγούδι. Από την άλλη, η μοναχική φιγούρα που νιώθει το βάρος του χρόνου να ολοκληρώνεται πριν την ώρα του.
Για τον Καρυωτάκη, το Σαββατόβραδο δεν είναι η αρχή μιας γιορτής, αλλά ο χαμηλόφωνος επίλογος μιας εβδομάδας που άφησε την ψυχή μετέωρη, μακριά από την ανέμελη βοή του πλήθους.
Σάββατο βράδυ…
Σάββατο βράδυ: ανοίγουνε στο δρόμο σα λουλούδια
οι απλές καρδιές, παθητικά ν’ ανέβουνε τραγούδια
που τη χαρά ή τον απαλό του έρωτα ψάλλουν πόνο,
ενώ για μένα η εβδομάδα ετέλειωσε και μόνο.
5 αποσπασμάτα από τα αγαπημένα μας βιβλία που θα κάνουν πιο όμορφο το Σαββατοκύριακο
