Το πρώτο teaser της τηλεοπτικής μεταφοράς του θρυλικού μυθιστορήματος «Η Μεγάλη Χίμαιρα» του Μ. Καραγάτση είναι πλέον γεγονός, σηματοδοτώντας την έναρξη μιας από τις πιο φιλόδοξες και πολυσυζητημένες παραγωγές της ΕΡΤ τα τελευταία χρόνια.
Το έργο – ορόσημο της νεοελληνικής λογοτεχνίας μεταφέρεται για πρώτη φορά στη μικρή οθόνη, μέσα από μια σειρά έξι επεισοδίων, σε σκηνοθεσία Βαρδή Μαρινάκη και σενάριο Παναγιώτη Ιωσηφέλη.
Η σειρά, που αναμένεται να ξεχωρίσει, παρουσιάζεται από την ΕΡΤ με ένα εντυπωσιακό επιτελείο ηθοποιών:Fotini Peluso, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Δημήτρης Κίτσος, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Γιάννος Περλέγκας, Καίτη Μανωλιδάκη, Δημήτρης Τάρλοου, Βάσω Ιατροπούλου, Κονδυλία Κωνσταντελάκη, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Γιώργος Μιχαλάκης, Νικόλας Χανακούλας, Γιώργος Φριντζήλας, Νικόλας Παπαγιάννης, Γιάννης Νταλιάνης, Χριστίνα Κυπραίου, Λεωνίδας Χρυσομάλλης, Ελισσαίος Βλάχος.
Καραγάτσης: «Δεν υπάρχει διεισδυτικότερη ανάλυση του γυναικείου ερωτικού…»
Την ιστορία ζωντανεύουν οι:
Οι «ηδονές» του Καραγάτση.
Ο Καραγάτσης συνήθιζε να μιλάει για έναν κόσμο όπου τα όρια μεταξύ σάρκας και πνεύματος είναι θολά, όπου η επιθυμία είναι μια φυσική δύναμη και όπου τα υψηλότερα ιδανικά του νου βρίσκονται συνεχώς σε πόλεμο με τα πιο χαμηλά ένστικτα του σώματος. Αν και πρόσφατα κάποιοι αρθρογράφοι έγειραν διάφορα ζητήματα σχετικά με την ευπρέπεια των έργων του και το πόσο μπορούν να έχουν θέση στον σύγχρονο τρόπο σκέψης. Μάλλον η διαχρονικότητα των έργων του θα αγγίξουν και το τηλεοπτικό κοινό, απαντώντας με άμεσο τρόπο στη συζήτηση που άναψε τις διαδικτυακές διαμάχες σχετικά με το έργο του.
Ο Μ. Καραγάτσης κατέγραψε την πλευρά μιας εποχής που μέσα στον καιρό έσβησε αλλά σημάδεψε μια γενιά που πλέον δεν έχει το προνόμιο να είναι εδώ για να μας την περιγράψει.
Η ιστορία του αριστουργήματος
Η ιστορία της Μαρίνας, μιας «ξένης» που φτάνει στην Ελλάδα του μεσοπολέμου με κίνητρο τον έρωτα, είναι ένα σκληρό, σκοτεινό μελόδραμα που αγγίζει κοινωνικά θέματα που αφορούν την εποχή μας.
Η Μεγάλη Χίμαιρα είναι ένα από τα πιο δημοφιλή και αγαπημένα μυθιστορήματα της ελληνικής λογοτεχνίας. Τοποθετείται στη δεκαετία του 1930 και τοποθετεί στο επίκεντρό του μια σύγχρονη ηρωίδα. Η πρωταγωνίστρια, η Μαρίνα, είναι μια παθιασμένη γυναίκα που κυνηγάει με μανία την ευτυχία της, αλλά σταδιακά οδηγεί τον εαυτό της και τους γύρω της στην καταστροφή.
Πρόκειται για ένα έργο, γεμάτο σπουδαία γεγονότα, ισχυρές συγκρούσεις και έντονα συναισθήματα, τολμώντας να αποκαλύψει όλη την πολυπλοκότητα του ψυχισμού της ηρωίδας που διεκδικεί τις επιθυμίες της σε μια εποχή κοινωνικής απαξίωσης.
Το μεγαλύτερο μέρος των γυρισμάτων πραγματοποιήθηκε στην ιστορική Ερμούπολη στο νησί της Σύρου. Ας διαβάσουμε και μερικά αποφθέγματα από το έργο του παρακάτω.
Παρακολουθήστε το πρώτο teaser της αναμενόμενης σειράς:
You are currently viewing a placeholder content from YouTube. To access the actual content, click the button below. Please note that doing so will share data with third-party providers.
Μ. Καραγάτσης: Η «Μεγάλη Χίμαιρα» μέσα από 10 αποφθέγματα
1. «Την άρπαξε από τον ώμο, την έσπρωξε στην άλλη άκρη της κουζίνας, έκλεισε την πόρτα και στάθηκε. Εκείνη κρατήθηκε από το τραπέζι να μην πέσει, τόσο δυνατά την είχε σπρώξει. Δεν μίλησε. Δέχτηκε την βρισιά ατάραχη. Και πάλι στεκόταν ντούρα, προκλητική, περιμένοντας. Μ’ ένα πήδημα χίμηξε απάνω της κι άρχισε να την χτυπάει στο κεφάλι, στο πρόσωπο, στο στήθος, στη ράχη. Το μίσος έδωσε δύναμη υπεράνθρωπη στα χέρια του. Χτυπούσε, χτυπούσε, χτυπούσε. Τα χτυπήματα ηχούσαν υπόκωφα, μουγκά στο ηχείο του κορμιού της. Τα δεχόταν δίχως μια φωνή, χωρίς την παραμικρή αντίδραση. Είχε κλείσει τα μάτια, είχε μισοανοίξει τα χείλη. Στη μορφή της είχε χυθεί η ύπουλη εκείνη έκφραση, που κυμαίνεται ανάμεσα οδύνη και ηδονή. Ένα πιο δυνατό χτύπημα στο μηνίγγι τη ζάλισε. Λύγισαν τα πόδια της, έπεσε γονατιστή.
Μη με χτυπάς τόσο δυνατά, μουρμούρισε. Θα με σκοτώσεις και δεν κάνει. Δεν κάνει για σένα…»
2.«Παιδί μου, η δυστυχία σαν έρθει, έρχεται σιγά-σιγά· μα δεν σταματάει. Έρχεται ως το τέλος…»
3. «Όχι, ούτε μ’ αγάπησε, ούτε τον αγάπησα. Οι σατανάδες φώλιασαν στα σωθικά μας και μηχανεύτηκαν να τα σμίξουν σε ηδονή θανατερή. Έλιωσαν από επιθυμία τα κορμιά μας, φλογίστηκαν από εγωισμό οι ψυχές μας, σπάραξαν από γλύκα οι σάρκες μας κι έσπειραν το Χάρο παντού, παντού, παντού… Όχι, δεν τον αγάπησα. Μονάχα ορέχτηκα να εξουσιάσω το κρέας και την ψυχή του.»
4.«Ο Χάρος δεν είναι λυτρωμός μονάχα για κειόν που πεθαίνει· είναι και για κειόν που λαχταρούσε για τη ζωή εκειού που πέθανε.»
5.«Αγαπηθήκαμε μέσα στο φως της αστραπής που γέννησε το σμίξιμο των κορμιών μας. Κι ήταν η χαρά μας τόσο άγρια και πρωτόγονη, που μονάχα το μουγγό κι έξαλλο τραγούδι της αγάπης βρήκαμε καιρό να μιλήσουμε.»
6.«Κι έξαφνα ένιωσε πως η ψυχή, ξεχειλώντας απ’ το στέρνο της, σκορπίστηκε στο σύμπαν, περιπλέχτηκε με τη θάλασσα, απλώθηκε ως τους μυχούς τ’ ουρανού, έσμοξε με το παν και κοινώνησε με το πνεύμα που πλανιόταν πάνω στο νερό, πριν την Δημιουργία. Το πνεύμα που δεν είχε γίνει ακόμα θεός.»
7.«Έχω δεθεί με τα λιθάρια, με το χώμα, με το βούρκο τούτης της γης. Είμαι ένα κτήνος, που παλεύει να χορτάσει τις φυσιολογικές του ανάγκες: τροφή, συνουσία, ματαιοδοξία…»
8.«Μα είμαι άνθρωπος. Συνδυάζω την κορυφαία χυδαιότητα με την κορυφαία νοημοσύνη.»
9. «Παρέδωσε το κορμί της στο όργιο του χλιαρού ήλιου, της υπόψυχρης θάλασσας, του χρυσού άμμου, του κόκκινου βράχου, του βάναυσου μελτεμιού, της ολοκάθαρης ατμόσφαιρας με τις απροσμέτρητες προοπτικές, των χρωματικών αντιθέσεων με την αισθητικότατα λιτή κλίμακα, και των τονικών μεταπτώσεων της απαράμιλλης εσπέρας. Υπόταξε την ψυχή της στο μυστήριο της φεγγαρόλουστης νύχτας, των φωτεινών και των σκοτεινών επιφανειών. Αντίκρισε τα σμάρια των ανάερων παγανών να παιγνιδίζουν στην ασημόσκονη του αέρα. Μπλέχτηκε κι αυτή στα παιγνίδια τους, άκουσε τ’ ασελγή γέλια τους να κακαρίζουν πλάι στο ευαίσθητο αυτί της, ένιωσε τα λαγνα τους δάχτυλα να περιφέρωνται σ’ όλο το κορμί της και να το ερεθίζουν τυρρανικά.»
10. «Θα αντικρίσεις τ’ αερικά, τα τελώνια κι όλα τα τρισχαριτωμένα δαιμονικά που κάρπισαν στα σπλάχνα της ελληνικής γης, τα γονιμοποιημένα από το σπόρο της φαντασίας των λαών της. Και δεν θα τρομάξεις, δεν θα φοβηθείς, δεν θα νιώσεις το δέος που γεννάει το υπερφυσικό στην ψυχή του ανθρώπου. Γιατί τούτο το υπερφυσικό δεν βγήκε από ζοφερές φαντασιώσεις, για να γιομίσει με σκοτειδερά παραλάματα κάποιον άφωτο κόσμο.»
