Εδώ, ο Προυστ μας πετάει κατάμουτρα την αλήθεια, η παιδική μας ηλικία δεν χάθηκε, κατοικεί μέσα στα βιβλία που διαβάσαμε κρυφά, πιο ζωντανή από τη σάρκα μας.
Νιώστε την έκσταση της διαπίστωσής του, η ηθική του δεν είναι νόμος, είναι εκλεπτυσμένο γούστο! Μια αισθητική αγνότητα που αρνείται να λερωθεί από την πεζή πραγματικότητα.
Δείτε πώς ο Προυστ απογυμνώνει τον έρωτα, δεν είναι ρομάντζο, είναι ένας ασήμαντος βάκιλος, μια χολέρα που εισβάλλει στο πνεύμα και το παραλύει.
Μας δείχνει τον άνθρωπο που θέλει να κολυμπήσει στα βαθιά αλλά τρέμει να χάσει τη στεριά,αυτή είναι η τραγωδία μας! Και το ψέμα; Για τον Προυστ το ψέμα είναι η τροφή της ηδονής, ο μόνος τρόπος να αναπνεύσει κανείς μέσα στη μοιχεία ενός ετοιμοθάνατου γάμου.
12 αποφθέγματα του Μαρσέλ Προυστ
- Δεν υπάρχουν ίσως ημέρες της παιδικής μας ηλικίας που να τις ζήσαμε τόσο απόλυτα, όσο εκείνες που πιστέψαμε ότι τις αφήσαμε να φύγουν χωρίς να τις ζήσουμε, εκείνες που τις περάσαμε με ένα βιβλίο αγαπημένο.
- Οι σημερινές παραδοξότητες είναι οι αυριανές προκαταλήψεις.
- Από λεπτό γούστο, αν μη τι άλλο, προσπαθώ να παραμένω ηθικά αγνός.
- Μπορεί κανείς όλα όσα δεν εξαρτώνται από τη δική του θέληση.
- Οι άνθρωποι θέλουν να μάθουν να κολυμπούν και ταυτόχρονα να κρατούν τα πόδια τους στη στεριά.
- Ο Χρόνος που αλλάζει τους ανθρώπους δεν αλλάζει την εντύπωση που έχουμε γι’ αυτούς.
- Η αγάπη είναι ο χώρος και ο χρόνος που μετριούνται με την καρδιά.
- Τα ψέματα είναι απαραίτητα στον άνθρωπο. Είναι, ίσως, εξίσου σημαντικά με την αναζήτηση της ηδονής και, επιπλέον, υπαγορεύονται απ’ αυτήν την αναζήτηση.
- Η θύμηση πραγμάτων από το παρελθόν δεν είναι απαραίτητα η θύμηση των πραγμάτων όπως ήταν.
- Οι άνθρωποι που δεν είναι ερωτευμένοι, δεν καταλαβαίνουν πώς έναν έξυπνος άντρας μπορεί να υποφέρει πραγματικά εξαιτίας μιας συνηθισμένης γυναίκας. Είναι σαν να εκπλήσσεσαι που η χολέρα μπορεί να προσβάλλει τους πάντες. Αυτός ο ασήμαντος βάκιλος…
- Αν θέλουμε να κάνουμε υποφερτή την πραγματικότητα πρέπει όλοι να τρέφουμε κάνα δυο φαντασιώσεις.
- Η μοιχεία δίνει καινούργια ανάσα ζωής σε γάμους που έχουν αφεθεί να πεθάνουν.
Το διονυσιακό «όχι» του Κούντερα στην αβάσταχτη ομορφιά: «Γιατί ‘σαι τόσο όμορφη;»
