Πόσες φορές ευχηθήκατε έναν κινηματογραφικό «γυρισμό», αγνοώντας επιδεικτικά τη μικρή λεπτομέρεια πως οι μεγάλες επιστροφές σπάνια (έως ποτέ) δεν συγχρονίζονται με τις ανάγκες μας; (Αν πιστεύετε ακόμα στα ρομαντικά happy ends με ανθοδέσμες και συγκινήσεις, η Μαρία Πολυδούρη ετοιμάζεται να σας προσγειώσει ανώμαλα). Στον δικό της, φθισικό κόσμο, η λύτρωση χτυπάει την πόρτα ακριβώς τη στιγμή που το σώμα έχει πια παραδοθεί οριστικά στον μαρασμό.
Γιατί άραγε η αγάπη επιλέγει τόσο σαδιστικά να δικαιωθεί τότε που δεν έχει απομείνει πλέον τίποτα για να ανθίσει;
5 ποιήματα – κραυγές για τον Καρυωτάκη από την Μαρία Πολυδούρη
Γυρισμός – Μαρία Πολυδούρη
Ἦρθες! ἦρθες! πλημμύρισε ἡ χαρά μου
κ᾿ ἡ λαχτάρα μὲ σφίγγει νὰ μὲ πνίξη.
Ἦρθες, ὅσο κι᾿ ἂν μάκρυνεν ὁ χρόνος,
ὁ ἴδιος χρόνος τὴν πόρτα σοὔχει ἀνοίξει.
Ψυχή μου, γιατί μένεις λυπημένος;
Κυττᾶς τὸ μαρασμὸ ποὺ μ᾿ ἔχει ντύσει
σὰν τὴν ὁμίχλη τὴ δειλινὴ ὥρα;
Θὲς νὰ σοῦ πῶ τὸ πῶς μ᾿ ἔχει ἀπαντήσει;
Μὰ τί σημαίνει. Φαίδρυνε τὰ χείλη
στῆς πάναγνης χαρᾶς μου τὸ μεθύσι.
Τί σημαίνει πὼς ὁ χειμώνας ἦρθε
πρὶν τίποτε γιὰ μένανε ν᾿ ἀνθίση.
Τώρα πιά, ὅπως ἄλλοτε, δὲ θέλω
εὔοσμα ἄνθη ἀπ᾿ τὰ νεανικά σου χέρια.
Εἶμαι σεμνή. Μὲ κάθαρεν ἡ ἀγάπη
ἀπ᾿ τὰ στολίδια, δές, μ᾿ ἔγδυσε πλέρια.
Κύττα πὼς ἀγωνίζεται ἡ ψυχή μου
τὰ στέρεα τῆς ζωῆς δεσμὰ νὰ λύση
ἀνέσπερον ἀστέρι νὰ προφτάση
τὸ ἀργυρὸ μέτωπό σου νὰ φιλήση.
Ο Καρυωτάκης και η γενιά που μεγάλωσε νωρίς: «θέλω να φύγω πια…»
