Συνηθίζουμε να θυμόμαστε τη Μαρία Πολυδούρη ως την τραγική μούσα του Μεσοπολέμου κι όμως, πίσω από τους εύθραυστους στίχους, κρυβόταν μια ψυχή από ατσάλι.
Σε αυτό το πεζό κείμενο, που ήρθε στο φως μέσα από τις σελίδες της “Νέας Εστίας” τα Χριστούγεννα του 1982, η Πολυδούρη δεν μοιρολογεί. Αντιθέτως, φιλοσοφεί με μια σκληρότητα σχεδόν Νιτσεϊκή. Απορρίπτει την αυτοκτονία ως πράξη μικροψυχίας και αναδεικνύει τον Πόνο ως το υπέρτατο «δώρο».
Διαβάζοντας τις παρακάτω γραμμές, βλέπουμε μια γυναίκα που αρνείται να φύγει από τη ζωή πριν την «στραγγίξει» μέχρι την τελευταία σταγόνα. Ένα μανιφέστο ζωής από εκείνη που βίωσε τον θάνατο πιο έντονα από τον καθένα.
Γιατί δεν χωράω πουθενά; Μαθήματα μοναξιάς από τον Έρμαν Έσσε
Περιοδικὸ «Νέα Ἑστία», τεύχος 1331, Χριστούγεννα 1982
Αὐτὸς ποὺ αὐτοκτονεῖ γιατὶ τοῦ ἦρθε μιὰ μεγάλη λύπη στὴ ζωή, αὐτὸς εἶνε ἕνας ἀνάξιος τῆς ζωῆς, δὲν ἔπρεπε νὰ τὸν ἔχῃ δεχτῆ καθόλου. Εἶνε ἕνας μικρόψυχος.
Ἑξαιρῶ ὅσους αὐτοκτονοῦν γιατί εἶνε ἄρρωστοι, εἴτε σωματικά, εἴτε ψυχικά.
Φυσικὰ εἶνε ταπεινωτικὸ νὰ ζῆ κανεὶς στὸ περιθώριο τῆς ζωῆς, κι᾿ ὅμως νὰ ζῇ!
Μὰ δὲν πρόκειται γι᾿ αὐτούς, τώρα.
Ὁ πόνος εἶνε τὸ φριχτὸ καὶ τὸ μεγάλο δῶρο.
Νὰ τὸν δεχτῆς γιὰ νὰ στραγγίσης τὴ ζωὴ ὡς τὴν τελευταία σταγόνα.
Νὰ τὸν δεχτῆς γιὰ νὰ παλαίψης, ὁ ἀγώνας εἶνε ἡ ζωή.
Ἡ ἀντίδρασή σου σὲ κάθε χτύπημα εἶνε μιὰ νίκη, ὅσο κι ἂν χάνεις λίγο λίγο ἔδαφος, γιατί βέβαια ἐσὺ θὰ ἐξαντληθῆς ὄχι ἡ ζωή.
// Μὰ αὐτὴ ἡ ἀπεγνωσμένη προσπάθεια, τὸ κατανάλωμα τῆς ψυχῆς μας, τῆς ζωῆς μας ὅλης, τί ἀφάνταστα φριχτὸ καὶ τί σεμνὰ μεγαλειῶδες!
«Καθῆκον» λέξις τριμμένη, σχεδὸν χωρὶς οὐσία καὶ μισητή.
Τί ἀνύψωμα θἄπρεπε νὰ τῆς δώσω, τί ντύσιμο νὰ τῆς κάνω –μᾶλλόν τι ξεντύσιμο- γιὰ νὰ τὴ δώσω στὸν ἀγώνα τῆς ζωῆς!
Ἕνα καθῆκον εὐγενείας.
Εἶνε εὐγένεια τὸ δόσιμο στὴν καταστροφὴ τῆς ζωῆς.
Πόσες γωνιὲς τῆς ψυχῆς σου θὰ φωτισθοῦν, τί ἐξαΰλωμα, ἐξαγίασις ὁ σπαραγμός, ἡ συντριβή, ἡ ταπεινωσύνη.
Στὸ βάθος τοῦ πόνου ὁλοένα, ποὺ νὰ τελειώνουν ὅλα μπρὸς στὰ μάτια σου, ποὺ νὰ σοῦ λείπει ἡ πνοή, ποὺ νὰ νιώθῃς κάθε στιγμὴ τὴ λόγχη στὰ σπλάχνα, ἔτσι πέρνεται ἡ μεγάλη γαλήνη τῆς μορφῆς καὶ τὸ φωτοστέφανο τῆς Ζωῆς: ἕνας ἄξιος ἄνθρωπος!
Ἔτσι μόνο θ᾿ ἀξιωθῆς, ὅταν ἡ μεγάλη στιγμὴ φτάση, νὰ καταλάβεις βαθιὰ ὅτι ἔζησες, ὅτι τὴ Ζωὴ τὴν πῆρες ὅλη, ὅτι τόσο τὴν ἐξάντλησες, ὥστε ἂν κανεὶς σοῦ πρότεινε ἕνα ξαναγύρισμα νὰ ἀρνηθῇς μὲ κάθε εἰλικρίνεια καὶ ἁπλότητα.
[Αὐτὴ εἶνε ἡ μεγάλη στιγμή. Ἡ ἀναμονὴ τοῦ θανάτου γιὰ τὴ δικαίωση, τὴν ἀνάπαυση, ἀπέριττη καὶ ὡραία.]
Η (όχι και τόσο) άγνωστη σχέση του Σον Πεν & του Τσαρλς Μπουκόφσκι
