Ο Κούντερα εδώ δεν γράφει έναν απλό ερωτικό μονόλογο περισσότερο μοιάζει με μια εξομολόγηση ανθρώπου που πνίγεται από το φως. Είναι από εκείνες τις στιγμές στη λογοτεχνία όπου το «είσαι όμορφη» δεν είναι κομπλιμέντο, αλλά κατάρα. Γιατί ο έρωτας, όταν λάμπει υπερβολικά, δείχνει όλες τις ρωγμές του εραστή, τα λάθη, τις φοβίες, τις ανασφάλειες που κανείς δεν θέλει να βλέπει επί σκηνής.
Και ο ήρωας του Κούντερα δεν ζητά λιγότερη ομορφιά ζητά κάτι ανθρώπινο να πιαστεί. Μια φακίδα, ένα αλλήθωρο βλέμμα, μια μικρή ατέλεια, οτιδήποτε να του θυμίσει ότι ο έρωτας δεν είναι θέατρο, αλλά καταφύγιο.
Γιατί πώς να σταθεί κανείς δίπλα σε άνθρωπο που μοιάζει με φως του ήλιου; Το φως αποκαλύπτει τα πάντα. Κι όταν αγαπάς, μερικές φορές θέλεις λίγο σκοτάδι για να ανασάνεις.
Μαλβίνα: «Αυτή η γυναίκα δεν είναι απλώς δυστυχισμένη και καταπιεσμένη, είναι ένας…»
Μίλαν Κούντερα, Μονόλογοι
Γιατί ‘σαι τόσο όμορφη;
Μην είσαι τόσο όμορφη!
Θέλω να ήσουν από σάρκα,
όχι από φως του ήλιου!
Γιατί είσαι τόσο όμορφη;
Αν είχες τουλάχιστον φακίδες
για να μπορώ να τις μετρώ αιώνια στο πρόσωπό σου!
Αν αλληθώριζες τουλάχιστον λιγάκι!
Όλη μου τη ζωή γονατιστός
θα προσπαθούσα να πάρω με το μέρος μου
αυτό το αλλήθωρό σου μάτι.
Αλλά εσύ είσαι όμορφη!
Ναι, ήρθες κατευθείαν
μεσ’από τη λάμψη του ήλιου!
Εγώ όμως δεν μπορώ να ζω συνεχώς
κάτω απ’αυτό το φως!
Δεν μπορώ να ζω συνέχεια σα νά’μαι πάνω στη σκηνή!
Να φαίνονται όλα μου!
Κάθε ασκήμια μου
κάθε μου σκόνταμμα!
Δεν μπορώ να ζω συνέχεια κάτω από προβολείς!
Κατάλαβέ το.
Μην κλαις.
Δεν μπορώ να ζήσω μαζί σου.
Είσαι πάρα πολύ όμορφη»
25 αποφθέγματα του Φερνάντο Πεσσόα: «Ποτέ δεν είχα αρκετά χρήματα για να…»
