Σε μια εποχή που μοιάζει να έχει κατακτήσει την αφθονία των υλικών αγαθών, ο σύγχρονος άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με έναν παράδοξο λιμό: την πείνα της ψυχής μέσα σε ένα τραπέζι γεμάτο απογοητεύσεις.
Η Μάρω Βαμβουνάκη, με την οξυδέρκεια μιας συγγραφέως που βουτά στα βαθιά της ανθρώπινης ύπαρξης, μας μιλά για το «φάντασμα της αξόδευτης αγάπης», αυτής που στοιχειώνει τις μέρες μας όχι επειδή δεν μας προσφέρθηκε, αλλά επειδή φοβηθήκαμε να τη χαρίσουμε.
Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια διείσδυση στον κόσμο του ανικανοποίητου. Εκεί όπου η απόκτηση των επιθυμιών μας αφήνει μια γεύση στάχτης και όπου η μελαγχολία αποκαλύπτεται ως η μοναδική τιμωρία για όσα κρατήσαμε μόνο για τον εαυτό μας. Μέσα από τις σκέψεις της, ανακαλύπτουμε ξανά την αρχέγονη αλήθεια: πως η πληρότητα δεν κρύβεται στην αποδοχή, αλλά στην προσφορά, και πως η ψυχή, αντίθετα με τους νόμους της φυσικής, μεγαλώνει μόνο όταν «αδειάζει» προς τον άλλον.
Τζ.Ντ. Σάλιντζερ: «Ο κόσμος είναι γεμάτος ηθοποιούς που προσποιούνται ότι…»
Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης – Μάρω Βαμβουνάκη
Αν στέρηση είναι να μην έχεις αυτό που επιθυμείς, ανικανοποίητο είναι να έχεις μεν αυτό που επιθυμείς, αλλά να μη σου προσφέρει τη γεύση που περίμενες να σου προσφέρει.
Η απόκτησή του να αποδεικνύεται απογοητευτική.
O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου.
Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις -όχι απ’ αυτά που δεν έχεις αλλά απ’ αυτά που έχεις-, δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις.
Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο.
Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν.
Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη.
Η αγάπη όντως είναι η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις.
Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει.
Γεμίζουμε μονάχα απ’ την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε.
Ακόμη κι η ψυχή διά της απωλείας της κερδίζεται.
Λέγεται πως: «Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη…»
Αν αυτός ο προβληματισμός για τη γλυκόπικρη φύση της αγάπης σας άφησε να αναζητήσετε περισσότερα, επιτρέψτε μου να σας οδηγήσω σε περαιτέρω μονοπάτια σκέψης. Εξερευνήστε πώς ο Κορνήλιος Καστοριάδης επαναπροσδιόρισε την αυτονομία και την ελευθερία, ή μείνετε στην ήσυχη σοφία του Φερνάντο Πεσσόα, όπου η νοσταλγία και η μελαγχολία παίρνουν ποιητική μορφή.
22 αποφθέγματα του Τσακ Πόλανικ: «Ίσως η αυτοβελτίωση να μην είναι η απάντηση. Ίσως η…»
