Η Μάγια Αγγέλου στο συγκεκριμένο ποίημα, ο «απρόσκλητος» επισκέπτης δεν είναι άνθρωπος. Είναι το παρελθόν, η νοσταλγία, ο πόνος, η αγάπη που επιστρέφει με το πείσμα ενός παιδιού που ζητά να το κοιτάξεις.
Η Αγγέλου μάς οδηγεί σε μια σοφίτα αναμνήσεων, κλεφτά φιλιά, δανεικές αγάπες, μυστικές λέξεις, μικρά ενθύμια από μέρες τόσο λίγες και τόσο έντονες που μοιάζουν ασήκωτες.
Αυτή η σοφίτα, όμως, δεν είναι ρομαντική. Είναι φορτωμένη. Είναι το δωμάτιο που όλοι αποφεύγουμε.
Η Δημουλά και τα απωθημένα μας φτερά – Ένα ποίημα για όσους φοβήθηκαν να πετάξουν
Όταν έρχεσαι σε μένα, απρόσκλητος,
Κάνοντάς μου νόημα
Σε αλλοτινά δωμάτια,
Όπου στέκουν οι αναμνήσεις,
Προσφέροντάς μου, καθώς σ’ ένα παιδί,
Μία σοφίτα, συναντήσεις
Ημερών τόσο λιγοστών,
Μπιχλιμπίδια κλεφτών φιλιών,
Ψευτοκοσμήματα από δανεικές αγάπες,
Μπαούλα μυστικών λέξεων,
Εγώ κλαίω.
Χάξλευ: «Τα Έθνη δεν πρόκειται να αλλάξουν τις εθνικές πολιτικές τους εάν δεν αλλάξουν…»
