Κρισναμούρτι: «Έτσι όταν αναρωτιέσαι τι την έχεις κάνει τη ζωή σου τότε…»

Ένα βράδυ στη Βομβάη, το 1969, η φωνή του Κρισναμούρτι ανοίγει σαν ένα παράθυρο που αφήνει να μπει ο ζεστός αέρας και η σκόνη των πολυσύχναστων δρόμων. Η ερώτηση δεν κατηγορεί, στέκεται ήσυχη και αταλάντευτη μπροστά μας: τι κάνεις με τη ζωή που σε βρήκε τη ζωή που αναπνέει μέσα στο τώρα;

Όλα ζουν εδώ, ο πόνος, η τρυφερότητα, ο φόβος, η χαρά, η ενοχή, η μοναξιά. Καθένα ζητά μια απάντηση χωρίς υπεκφυγές, χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς υποσχέσεις για αργότερα.

Το παρόν απλώνει το χέρι του και ζητά δράση. Χωρίς ψίθυρους στο μαξιλάρι, χωρίς βιβλία μεταμέλειας, χωρίς αποθέματα που βαραίνουν τα βλέφαρα. Αρκεί μια μόνο σαφής κίνηση, η συνειδητοποίηση.

Φρόυντ: «Δεν μπορώ να σκεφτώ καμιά άλλη ανάγκη στην παιδική ηλικία τόσο δυνατή όσο…»

Κρισναμούρτι, Βομβάη 1969

Εχεις ζήσει είκοσι, τριάντα ή ογδόντα χρόνια, τι έχεις κάνει τη ζωή σου;

Μη πεις, «θα ολοκληρωθώ στην επόμενη ζωή».

Υπάρχει μόνο το τώρα, η ομορφιά του τώρα, ο πλούτος του τώρα.

Έχεις αυτή τη ζωή, αυτό το εκπληκτικό πράγμα που ονομάζεται ζωή, στην οποία υπάρχει πόνος, ευχαρίστηση, φόβος, ενοχές και όλα τα βάσανα και όλη η μοναξιά και η απελπισία της ζωής και η ομορφιά της ζωής.

Την έχεις και τι την κάνεις;

Σκέψου το, είναι πολύ σημαντικό να αναρωτηθείς και να απαντήσεις, όχι στον ομιλητή, αλλά στον εαυτό σου.

Αν κάνεις αυτή την ερώτηση, μη πας στο κρεβάτι να κοιμηθείς με κατάθλιψη επειδή δεν έχεις κάνει τίποτα, επειδή δεν έχεις κάνει απολύτως τίποτα.

Σου δόθηκε μια ζωή, το πιο πολύτιμο πράγμα στον κόσμο, και τι την έχεις κάνει;

Τη διαστρέβλωσες, τη βασάνισες, την κομμάτιασες, τη διαίρεσες, γέννησες βία, καταστροφή, μίσος, την έκανες να είναι χωρίς αγάπη, χωρίς συμπόνοια, χωρίς πάθος.

Έτσι όταν αναρωτιέσαι τι την έχεις κάνει τη ζωή σου – και ελπίζω πως αναρωτιέσαι σοβαρά – τότε αν είσαι λίγο ευαίσθητος, θα γεμίσουν δάκρυα τα μάτια σου.

Αλλά θα γεμίσουν δάκρυα τα μάτια σου γιατί θα σκέφτεσαι το παρελθόν, τι θα μπορούσες να έχεις κάνει, δηλαδή δάκρυα αυτολύπησης.

Γι’ αυτό μη δακρύζεις γιατί το ερώτημα και η απάντηση βρίσκονται μόνο στο παρόν, ούτε στο αύριο, ούτε στο παρελθόν, που σημαίνει: Τι κάνεις τώρα με αυτή τη ζωή που σου δόθηκε, τώρα όχι αύριο;