Η φράση «όλα μού θυμίζουν εσένα» θα μπορούσε να περιγράψει την πιο επίμονη συνήθεια της απουσίας: να δανείζεται τη μορφή των πραγμάτων που έχουμε μπροστά μας. Ένα σπίτι, μια φωτογραφία, τα λουλούδια. Κοιτάζουμε γύρω μας και καταλήγουμε διαρκώς στον ίδιο άνθρωπο, λες και ο κόσμος έχει βαλθεί να μας επιστρέφει εκεί όπου πονάμε.
Στον «Οκτώβριο» του Μίλτου Σαχτούρη, η βροχή βρίσκει σπασμένα τζάμια και τρύπιες κουβέρτες. Τα φώτα θαμπώνουν, τα ρολόγια πέφτουν στο πλακόστρωτο, ακόμη και οι τοίχοι φιλοξενούν εικόνες που δυσκολευόμαστε να κοιτάξουμε. Το φθινόπωρο εισβάλλει στο δωμάτιο και η οικειότητα των πραγμάτων διαλύεται. Μέσα σε αυτή την αναστάτωση, η ανάμνηση ενός σώματος γίνεται σχεδόν χειροπιαστή. Μαλλιά, χέρια, στόμα. Όσα η μνήμη επιμένει να αγγίζει.
20 αποφθέγματα για το φθινόπωρο που σε κάνουν να αγαπάς τις βροχές λίγο παραπάνω
Οκτώβριος – Μίλτος Σαχτούρης
Στο ταβάνι σχήματα τριαντάφυλλα
και σχήματα αράχνη
τα φώτα κίτρινα θαμπά σκοτεινά
μεγάλα ψάρια στους πράσινους βαθιούς τοίχους
καρφωμένα
αίμα
τρύπιες κουβέρτες και σπασμένα τζάμια
η βροχή
και ξάφνου μέσα στα χέρια μου τα μαλλιά της
το σώμα της και τ’ ανοιχτό στόμα της
μακριά βαθιά πάνω στο βουνό
Το μυαλό μου κουρασμένο
κι ο αγέρας διάφανος σαν κρύσταλλο
ρολόγια πέφτουν ολοένα και
σπάζουν πάνω στο πλακόστρωτο
σήμερα ο αγέρας δυνάμωσε ακόμη
απ’ το παράθυρο βγήκε ένα χέρι
μες στον καθρέφτη φάνηκε έν’ άλλο χέρι
έδερναν τα μεσάνυχτα
μακριά ακουγόταν ένα βογκητό
Όλα όσα βλέπω
τα παράξενα σπίτια μού θυμίζουν εσένα
η νύχτα μού θυμίζει εσένα
ένα μικρό παιδί που κλαίει μου θυμίζει
εσένα
κι ο τάφος μού θυμίζει εσένα
τα ψάρια τα λουλούδια μού θυμίζουν εσένα
όλες οι φωτογραφίες όλα τα χρώματα
όλα μού θυμίζουν εσένα
κι όλα τ’ αγαπώ για σένα
