Στην εποχή της τοξικής θετικότητας και των φιλικών σχέσεων που στήνονται σαν βιτρίνες για το Instagram, το πιο σκοτεινό ποίημα της Γώγου είναι ένας γδούπος. Γιατί οι αληθινοί άνθρωποι δεν είναι τέλειοι και χαμογελαστοί, μάλλον τσακισμένοι.
Ζούμε στην εποχή του απόλυτου “good vibes only”. Διαγράφουμε ανθρώπους με το παραμικρό, ψάχνουμε φίλους-τρόπαια για να βγάζουμε χαρούμενες φωτογραφίες και τρέμουμε οποιονδήποτε κουβαλάει έστω και λίγο σκοτάδι, βαφτίζοντάς τον αμέσως «τοξικό». Μέσα σε αυτή την αποστειρωμένη, πλαστική πραγματικότητα, η Κατερίνα Γώγου έρχεται να μας υπενθυμίσει πώς μοιάζει η αληθινή, αδυσώπητη ζωή. Το ποίημά της δεν είναι μια ρομαντική ωδή στη φιλία. Είναι μια κραυγή για τους περιθωριακούς, τους ηττημένους και τους απελπισμένους που, κόντρα στην υποκρισία της κανονικότητας, παραμένουν οι μόνοι αυθεντικοί.
Η αποθέωση των ηττημένων και το ψέμα της επιτυχίας
Η Γώγου δεν ωραιοποιεί απολύτως τίποτα. Οι δικοί της άνθρωποι δεν είναι επιτυχημένοι καριερίστες, ούτε life coaches που μοιράζουν συμβουλές ευτυχίας. Είναι τα «μαύρα πουλιά» που κάνουν ό,τι λάχει για να επιβιώσουν στα τσιμεντένια στενά της Αθήνας (Εξάρχεια, Πατήσια, Μεταξουργείο).
Σε αντίθεση με το σημερινό εξουθενωτικό αφήγημα της αυτοβελτίωσης, όπου όλοι πρέπει να είναι παραγωγικοί και ατσαλάκωτοι, η ποιήτρια αγκαλιάζει αυτούς που το σύστημα έφτυσε. Είναι οι επαγγελματίες επαναστάτες που ηττήθηκαν. Είναι οι άνθρωποι που πνίγονται στα χάπια και στο οινόπνευμα για να καταφέρουν να κοιμηθούν, επειδή ακριβώς βλέπουν όνειρα που η σκληρή πραγματικότητα τους απαγορεύει να ζήσουν.
Τάσος Λειβαδίτης: «Πρέπει, οπωσδήποτε, ν’ αλλάξω ζωή, αλλιώς …»
Κατερίνας Γώγου – Εμένα οι φίλοι μου…
Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μετς.
Κάνουν ό,τι λάχει.
Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών
φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν ερήμους
διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
επαγγελματίες επαναστάτες
παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται.
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια Βικτώρια Κουκάκι Γκύζη.
Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια
τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων δανεικά φουστάνια
σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες
απειλητικές σιωπές κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες καθυστέρηση
το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς.
Κάνουν ό,τι λάχει.
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή.
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει.
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στα χέρια σας. Στο λαιμό σας.
Οι φίλοι μου.
Τάσος Λειβαδίτης: «Πρέπει, οπωσδήποτε, ν’ αλλάξω ζωή, αλλιώς…»
