Ιωάννης Συκουτρής: ένας κορυφαίος Έλληνας φιλόλογος, ένα πνευματικό μετέωρο που κάηκε από την ίδια του τη φλόγα.
Σε μια κοινωνία που συχνά τον πολέμησε λυσσαλέα για την τόλμη και τη διαύγειά του, εκείνος αντέταξε τον απόλυτο έρωτα για την κλασική σκέψη, προτού λυγίσει οριστικά από το βάρος της κατάθλιψης. Τα 6 αποφθέγματα που ακολουθούν αποτελούν τις ψηφίδες μιας ψυχής που αναμετρήθηκε με το απόλυτο ιδεώδες και, τελικά, συντρίφτηκε από την ανθρώπινη μοναξιά.
Εμβαθύνοντας στο έργο του, το τραγικό μεγαλείο του Συκουτρή αποκαλύπτεται σε όλη του τη διάσταση. Ο μελετητής που ανέστησε το πλατωνικό «Συμπόσιο» και ύμνησε τον ηρωικό τρόπο ζωής, βασανιζόταν ταυτόχρονα από ένα αίσθημα βαθιάς, σχεδόν βασανιστικής ανεπάρκειας απέναντι στους μεγάλους δασκάλους του. Στα λόγια του καθρεφτίζεται η αγωνιώδης αντίφαση της ύπαρξής του: από τη μία ο φωτεινός διανοούμενος που καταδικάζει τη βαρβαρότητα της στρατοκρατίας και πιστεύει στην έμφυτη καλοσύνη του ανθρώπου, και από την άλλη, ο εύθραυστος άνδρας που βουλιάζει σε ένα πνιγηρό σκοτάδι, αμφισβητώντας αν αξίζει καν την αγάπη των δικών του ανθρώπων.
Το προφητικό σοκ του 1909: Ποιος συγγραφέας προέβλεψε τον ψηφιακό μας εγκλεισμό;
6 αποφθέγματα του Ιωάννη Συκουτρή
1.«…αναμετρώ οδυνηρά πόση απόστασις με χωρίζει από το ύψος που μου διέγραψαν οι μεγάλοι μου διδάσκαλοι (ο Πλάτων πρώτος και κύριος), από το ύψος ακόμη, που με τοποθετείτε ίσως εσείς, που μ’ αγαπάτε».
2.«Δύο πιο δυνατούς δεσμούς, που πρέπει να έχει ο άνθρωπος από τη στιγμή που έρχεται στον κόσμο: τη γενέθλια γη και τον απόγονο».
3.«Δεν υπάρχει πλέον ίχνος πνεύματος στη Γερμανία. Κυριαρχεί η στρατοκρατία με όπλο τη βία».
4.«Θέλει συνεχή μελέτη, σκέψη, προσοχή. Είναι έρωτας η φιλολογία. Θέλει αφοσίωση και πίστη».
5.«Ο ηρωικός άνθρωπος, και μόνος αυτός, ζη έντονα και πλούσια ολόκληρον την Ζωήν».
6.«Να γιατί με τραυά περισσότερο η θάλασσα παρά ένα τοπίο της ξηράς, και τ’ ομορφότερο. Γιατί ένα τοπίο έχει πάντα ωρισμένες μορφές ξεχωριστές, ατομικές, θα έλεγα, και εις τα έμψυχα και στ’ άψυχα (…), μορφές που σε κάνουν να τις προσέξης, να τις εντυπώσης μέσα σου, να τις χαρής στην ομορφιά ή στην μοναδικότητά τους και που σ’ απασχολούν από τον εαυτό σου. Ενώ η θάλασσα… απρόσωπη και μονότονη καθώς είναι, είναι το ιδεώδες φόντο να προβάλης στη σκηνή ό,τι ζη μέσα σου.»
«Ε κακομοίρη άνθρωπε…»: Το αδυσώπητο τράνταγμα του Νίκου Καζαντζάκη στη σύγχρονη απάθεια
