Η φράση του Καζαντζάκη που σου λέει να μη βιάζεις τη ζωή

Μερικά πρωινά κουβαλούν μέσα τους μια ολόκληρη ζωή. Και δεν χρειάζονται μεγάλα γεγονότα μόνο μια πεταλούδα που παλεύει να γίνει αυτό που γεννήθηκε να είναι. Ο Καζαντζάκης το είδε, ένα τσόφλι που ανοίγει, μια ψυχή που τρέμει, ένας άνθρωπος που ανυπομονεί κι έτσι, χωρίς να το ξέρει, κάνει το μεγαλύτερο λάθος.

Το διαβάζεις και πονάει. Γιατί όλοι το έχουμε κάνει: βιάσαμε τον εαυτό μας να γίνει κάτι πριν ωριμάσει. Βιάσαμε τους άλλους να ξεπεράσουν πληγές που ακόμη έσταζαν. Ζεστάναμε με την ανάσα μας κάτι που ήθελε ήλιο. Και το σπάσαμε.

Μέσα στο κουκούλι της πεταλούδας κρύβεται ολόκληρη η μοίρα του ανθρώπου: η αγωνία να γίνει «άλλος», η βιασύνη να φτάσει πριν από τον χρόνο, η σιωπηλή τραγωδία όσων δεν πρόλαβαν να ανοίξουν τα φτερά τους. Και η ενοχή εκείνη η μικρή, λεπτή ενοχή που ξυπνά χρόνια μετά, σαν πυρετός που δεν είχαμε προσέξει.

17 αποφθέγματα του Στέφαν Τσβάιχ: «Δεν μας απογοητεύουν οι άνθρωποι και τα γεγονότα αλλά…»

Νίκος Καζαντζάκης

Θυμήθηκα κάποιο πρωί, που είχα πετύχει σ’ένα πεύκο ένα κουκούλι πεταλούδας, τη στιγμή που έσκαζε το τσόφλι κι ετοιμάζουνταν η μέσα ψυχή να προβάλει.

Περίμενα, αργούσε κι εγώ βιαζόμουν.

Έσκυψα τότε απάνω της κι άρχισα να τη ζεσταίνω με την ανάσα μου.

Τη ζέσταινα ανυπόμονα, και το θάμα άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μου, με γοργό ρυθμό.

Το τσόφλι άνοιξε όλο, η πεταλούδα πρόβαλε.

Μα ποτέ δε θα ξεχάσω τη φρίκη μου, τα φτερά της έμεναν σγουρά, αξεδίπλωτα όλο όλο της το κορμάκι έτρεμε και μάχουνταν να τα ξετυλίξει.

Μα δεν μπορούσε, μαχόμουν κι εγώ με την ανάσα μου να την βοηθήσω.

Του κάκου, είχε ανάγκη από υπομονετικό ωρίμασμα και ξετύλιγμα μέσα στον ήλιο και τώρα πια ήταν αργά.

Η πνοή μου είχε ζορίσει την πεταλούδα να ξεπροβάλει πριν της ώρας, ζαρωμένη κι εφταμηνίτικη.

Βγήκε αμέστωτη, κουνήθηκε απελπισμένη και σε λίγο πέθανε στην παλάμη μου.

Το πουπουλένιο κουφάρι αυτό της πεταλούδας θαρρώ πως είναι το μεγαλύτερο βάρος που έχω στη συνείδησή μου. Και να, σήμερα κατάλαβα βαθιά..

Είναι θανάσιμο αμάρτημα να βιάζεις τους αιώνιους νόμους, έχεις χρέος ν’ ακολουθείς τον αθάνατο ρυθμό μ’ εμπιστοσύνη.

Η μικρή ετούτη πεταλούδα, που σκότωσα γιατί παραβιάστηκα να την αναστήσω, ας ήταν να πετούσε πάντα μπροστά μου και να μου δείχνει το δρόμο.

Κι έτσι μια πεταλούδα που πρόωρα πέθανε να βοηθήσει μιαν αδερφή της, μιαν ανθρώπινη ψυχή, να μη βιάζεται και να προφτάσει να ξετυλίξει με αργό ρυθμό τις φτερούγες!