Η Πρωτοχρονιά, για τον Κωστής Παλαμάς, δεν έρχεται με θόρυβο ούτε με υποσχέσεις. Έρχεται σαν σιωπηλή απογραφή ζωής, σαν μια στιγμή όπου όλα όσα αγαπήθηκαν, χάθηκαν, φοβήθηκαν ή ελπίστηκαν ζητούν να σταθούν στο ίδιο φως.
Στους στίχους του υπάρχουν αγάπες πρώιμες και όψιμες, πατρίδες πραγματικές και εσωτερικές, πρόσωπα που έζησαν και πρόσωπα που εξακολουθούν να ζουν μέσα στη μνήμη. Οι ζωντανοί και οι νεκροί συνυπάρχουν χωρίς ιεραρχία, γιατί για τον Παλαμά ο χρόνος είναι τόπος συνάντησης.
Η ελπίδα δεν εμφανίζεται μόνη της. Στέκεται δίπλα στον τρόμο, στην ορμή, στην αβεβαιότητα, όπως ακριβώς συμβαίνει στη ζωή. Δεν υπάρχει εξιδανίκευση, μόνο μια βαθιά αποδοχή ότι ό,τι μας συγκροτεί γεννιέται από αντιφάσεις.
Πρωτοχρονιά Κωστής Παλαμάς
Αγάπες πρώιμες, όψιμες, αλαργινοί καιροί,
τώρα και χτες, πληγές, χαρές, ω ριζικά του κόσμου,
κι εσείς που κάπου ζήσατε, και λιώνετε νεκροί,
κι εσείς με μάτια ολάνοιχτα που ζείτε ακόμα εμπρός μου,
πατρίδα μου, πατρίδες μου, θύμησες, τόποι, νιάτα,
κι εσείς ονείρατα άστρεχτα, κι η ελπίδα εσύ, και ο τρόμος
κι η ορμή, κι εσείς που απάντησα και σύντυχα στη στράτα,
ή καβαλάρης στης ζωής το διάβα ή πεζοδρόμος,
καρποί που μαραγκιάσατε κι εσείς βλαστοί δροσάτοι,
φαντάσματα και πλάσματα, χαρίστρα μου η ψυχή.
Της ρήγισσας Πρωτοχρονιάς μεστό είναι το παλάτι,
διάπλατα σας ανοίγεται, και πλούσιοι και φτωχοί.
Ρήγας κι εγώ, στο ερημικό νησί μου πάντα, ορίζω
το θησαυρό που δίνεται, και δε θε να στερέψει.
—Ξένοι, δικοί μου, φίλοι μου και οχτροί μου, σας χαρίζω
τη λυρική μου σκέψη!
