Άσε τη λογική στην άκρη και νιώσε την εισβολή. Ο Νικηφόρος Βρεττάκος δεν γράφει ποίηση, στήνει μια οργιαστική ιεροτελεστία του φωτός, όπου το σώμα και το πνεύμα γίνονται ένα με το σύμπαν.
Εδώ, το σκοτάδι δεν υποχωρεί, καταπίνεται από μια λευκότητα τόσο βίαιη και απόλυτη, που κάνει το χιόνι των Άλπεων να μοιάζει λασπωμένο και τα τριαντάφυλλα σκονισμένα μπροστά στην ανθρώπινη έκσταση.
Είναι η στιγμή της μεγάλης έκρηξης, εκεί που ο ήλιος δεν σε χαϊδεύει, αλλά χύνεται μέσα σου με μια ερωτική ορμή, τρυπώντας τη σάρκα από χίλιες πληγές για να τη μεταμορφώσει σε καθαρό φως. Ο Βρεττάκος κηρύσσει την κατάργηση κάθε σκιερής γωνιάς στην ύπαρξη, αποθεώνοντας τον άνθρωπο ως το μοναδικό, τέλειο θαύμα που μπορεί να ακτινοβολεί πιο δυνατά από τους γαλαξίες.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο ιερό, τίποτα πιο διονυσιακό από αυτή την Αγάπη που ξεπερνά τους ουρανούς και τα ποτάμια, μια αγάπη που είναι φωτιά και αγνότητα μαζί, μια κραυγή λευκότητας που δονεί τα θεμέλια της δημιουργίας και μας καλεί να χαθούμε μέσα της μέχρι να γίνουμε εμείς οι ίδιοι η πηγή του ήλιου.
Γιάννης Ρίτσος: «Άφησέ με να ‘ρθω μαζί σου λίγο πιο κάτω ως τη…»
Το καθαρότερο πράγμα τῆς δημιουργίας – Νικηφόρος Βρεττάκος
“Δεν ξέρω, μα δεν έμεινε καθόλου σκοτάδι.
Ο ήλιος χύθηκε μέσα μου από χίλιες πληγές.
Και τούτη τη λευκότητα που σε περιβάλλω
δε θα τη βρεις ούτε στις Άλπεις, γιατί αυτός ο αγέρας
στριφογυρνά ως εκεί ψηλά και το χιόνι λερώνεται.
Και στο λευκό τριαντάφυλλο βρίσκεις μια ιδέα σκόνης.
Το τέλειο θαύμα θα το βρεις μοναχά μες στον άνθρωπο:
λευκές εκτάσεις που ακτινοβολούν αληθινά
στο σύμπαν και υπερέχουν. Το πιο καθαρό πράγμα λοιπόν της δημιουργίας
δεν είναι το λυκόφως, ούτε ο ουρανός που καθρεφτίζεται μες στο ποτάμι,
ούτε ο ήλιος πάνω στης μηλιάς τ’ άνθη.
Είναι η αγάπη.”
10 φράσεις από τον Ντοστογιέφσκι που θα σε κάνουν να κοιτάξεις τον καθρέφτη σου διαφορετικά
